Czy Bóg jest Bogiem tylko Żydów? Czy nie pogan także? Tak jest, i pogan, albowiem jeden jest Bóg, który usprawiedliwi obrzezanych na podstawie wiary, a nieobrzezanych przez wiarę. [Rzym. 3; 29 – 30]



MIEJSCA SIENKIEWICZOWSKIE

Wybierz literę z którą chcesz się zapoznać: A, B, C, Ć, D, E, F, G, H, I, J, K, L, Ł, M, N, O, P, Q, R, S, Ś, T, U, V, W, X, Y, Z, Ź, Ż - albo zobacz wszystkie.

Litera K



KAIR – [Egipt – stolica państwa; muhafaza Kair]


Położone nad Nilem największe miasto Afryki zwane „miastem tysiąca minaretów” lub „matką świata”. Henryk Sienkiewicz przebywał tu od 30 grudnia 1890 r.
do 23 stycznia 1891 r. oraz od 15 do 16 kwietnia 1891 r. Mieszkał w Hôtel du Nil.


[1. - 2. Kair]


[3. Kair - opera w 1869 r.; 4. Kair - opera obecnie]


[5. Kair - cytadela 1870 – 1890; 6. Kair - cytadela obecnie]

[Fotografia: Autor: 1. Ambrbahy; 2. Radnasandei; 3. autor nieznany; 4. Thutmoselll; 5. Antonio Beato; 6. Koristuvacz: Igor T. Źródło – Wikipedia.]
[Zdjęcia: 1., 2. i 6. – są własnością publiczną zgodnie z wolą autora.] [Zdjęcie 3. jest własnością publiczną – autor jego jest nieznany. Zdjęcie 5. jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły. Prawo to stosuje się w Stanach Zjednoczonych, Australii, Unii Europejskiej i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 70 lat po śmierci autora.] [Zdjęcie 6. objęte jest licencją GNU FDL].

KALISZ [gm. Kalisz, pow. kaliski, woj. wielkopolskie] - ŁAZIENNA 6 - [KORPUS KADETÓW - obecnie CENTRUM KULTURY I SZTUKI]


Jedno z najstarszych miast w Polsce, położone na Wysoczyźnie Kaliskiej w dolinie Prosny. Historyczna stolica Wielkopolski Wschodniej. Drugi po Poznaniu ośrodek kulturalny woj. wielkopolskiego. Znajdują się tutaj m. in.: Biuro Wystaw Artystycznych, Filharmonia Kaliska, Muzeum Okręgowe Ziemi Kaliskiej, rezerwat archeologiczny Zawodzie, Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego, Teatr Tańca Współczesnego. W mieście odbywają się m. in.: Festiwal Schola Cantorum, Kaliskie Spotkania Teatralne, Międzynarodowy Festiwal Pianistów Jazzowych.
Henryk Sienkiewicz był tu 29 i 30 maja 1880 r. – na zaproszenie Towarzystwa Dobroczynności – z dwoma odczytami „O kraju i ludziach w Nowym Świecie” - wygłoszonymi w sali koncertowej byłego Korpusu Kadetów (obecnie Centrum Kultury i Sztuki w Kaliszu).



[1) Grafika Władysława Kościelniaka - Korpus Kadetów. 2) Centrum Kultury i Sztuki w Kaliszu]

[Grafika i zdjęcie dzięki uprzejmości CENTRUM KULTURY I SZTUKI w Kaliszu].

KALISZ [gm. Kalisz, pow. kaliski, woj. wielkopolskie] - róg HARCERSKIEJ i ŚRÓDMIEJSKIEJ - [KOŚCIÓŁ POREFORMACKI]



4 stycznia 1904 r. Henryk Sienkiewicz złożył wizytę z żłobku przy kościele poreformackim.



[Fotografia – Autor: 1) Władysław Kościelniak; 2) I. Mikunicki. Źródło – PORTAL „KALISZ W INTERNECIE”.]

KALISZ [gm. Kalisz, pow. kaliski, woj. wielkopolskie] – MARIAŃSKA 102 - [HOTEL BERLIŃSKI – HOTEL DE BERLIN]


W XIX w. właścicielem hotelu był Ignacy Leśniewski, a następnie jego zięć, Emil Peszke. W 1896 r. hotel zmienił właściciela. Przeszedł on w ręce małżeństwa Przybylskich, właścicieli restauracji usytuowanej po drugiej stronie ulicy. Hotel otrzymał nazwę „Europejski”. 04 stycznia 1904 r. Henryk Sienkiewicz przebywał (jadł obiad) w tym hotelu. W 1914 r. cały Kalisz legł w gruzach, a wraz z nim ulica Mariańska, hotelu nie wyłączając.

KALISZ [gm. Kalisz, pow. kaliski, woj. wielkopolskie] – PLAC JANA PAWŁA II 7 - [KALISKIE TOWARZYSTWO MUZYCZNE]


Kaliskie Towarzystwo Muzyczne, założone w 1882 r., przez cały czas, aż do dziś, ma swą siedzibę w budynku, który wzniesiono w latach 1900 – 1902 ze zbiórki pieniędzy organizowanej od 1897 r. przez mieszkańców Kalisza. W księdze pamiątkowej towarzystwa 04 stycznia 1904 r. Henryk Sienkiewicz wpisał: „Z podziękowaniem za najmilsze i pamiętne chwile w domu waszym spędzone. H. Sienkiewicz.”.

KALISZ [gm. Kalisz, pow. kaliski, woj. wielkopolskie] – PLAC WOJCIECHA BOGUSŁAWSKIEGO 1 - [TEATR im. WOJCIECHA BOGUSŁAWSKIEGO]


Latem 1800 r. do Kalisza przyjechał Wojciech Bogusławski z trupą aktorską, dając kilkanaście przedstawień. Rok później własnym sumptem wybudował on budynek
z widownią liczącą 500 miejsc. W latach 30. XIX w. po śmierci Bogusławskiego w Kaliszu powstał pierwszy z prawdziwego zdarzenia budynek teatru, usytuowany
nad brzegiem rzeki, na skraju malowniczego parku, dokładnie tu, gdzie stoi dzisiejszy Teatr. W kwietniu 1858 r. teatr spłonął. W lipcu 1900 r. powstał nowy neorenesansowy gmach - z widownią na 486 miejsc – ulokowany na końcu Alei Józefiny. Pierwszym dyrektorem stałego Teatru w Kaliszu został Julian Myszkowski. Latem 1914 r. Kalisz - tym samym i teatr - został doszczętnie spalony. W 1920 r. rozpoczęto, trwającą 16 lat, budowę nowego gmachu. Stojący do dnia dzisiejszego budynek (wg projektu Czesława Przybylskiego) oddano do użytku w 1936 r. W październiku tego roku nadano mu imię Wojciecha Bogusławskiego. Dyrektorem kaliskiej sceny został Iwo Gall.
04 stycznia 1904 r. o godz. 19.00 w teatrze - w ramach akcji na rzecz powodzian - Henryk Sienkiewicz – przy stojącej widowni – odczytał nowelę „Dwie łąki”. Po prelekcji odbył się raut na 200 osób.



[Fotografia – Autor: Wiesławkalisz. Źródło – Wikipedia. [Zdjęcia objęte licencją CC-BY-SA].

KALISZ [gm. Kalisz, pow. kaliski, woj. wielkopolskie] – SKARYSZEWSKA [DOM DZIECKA]


04 stycznia 1904 r. Henryk Sienkiewicz podczas pobytu w Kaliszu odwiedził nowy Dom Dziecka przy ul. Skaryszewskiej wybudowany staraniem Towarzystwa Dobroczynności. W księdze pamiątkowej napisał: „Miłosierdzie jest to siejba, której plony przeżyją przyszłe pokolenia”.

KALISZ [gm. Kalisz, pow. kaliski, woj. wielkopolskie] – ALEJA WOLNOŚCI [dom obok Złotego Rogu]


Dom, na którym umieszczony jest napis "Gazeta Kaliska". Tam właśnie drukowane było owo pismo polityczne, społeczne i ekonomiczne, ukazujące się od 1893 do 1939 r. dwa razy w tygodniu na czterech stronach.
Tu 04 stycznia 1904 r. Henryk Sienkiewicz w księdze pamiątkowej napisał: „Dziennik to wideta, często stracona wideta, ale jeszcze czujna”.

KALKSBURG – [Austria – w listach H. S.: KARLSBURG]


Brak aktualnych danych na temat miejscowości. W XIX w. miejscowość podwiedeńska.
21 kwietnia 1887 r. szukał tu mieszkania dla swoich dzieci, teściów i szwagierki Jadwigi Janczewskiej.


[2) mapa Kalksburg i okolic - 1872 r.]


[3) Marterl am Beginn des Gütenbachtals; 4) Kirchenplatz]

[Fotografie: Autor: 1, 3 - 4) Eknuf; 2) Österreichisch-Ungarische Monarchie, Militärgeographisches Institut. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcia objęte licencją CC-BY-SA].

KALTENLEUTGEBEN – [Austria – pow. Mödling – kraj związkowy Lower Austria]


Miasto w Austrii. Tu począwszy od 3 grudnia 1885 r. przez wiele lat leczył się Henryk Sienkiewicz. Tu również pisał swoje dzieła: „Potop”, „Pan Wołodyjowski”,
„Bez dogmatu”, „Listy z Afryki”, „Rodzina Połanieckich”, „Quo vadis” i „Krzyżacy”.
Dalsze udokumentowane pobyty Henryka Sienkiewicza w Kaltenleutgeben datują się następująco: 01) sierpień 1886 r.; 02) maj - czerwiec, październik 1887 r.;
03) październik - listopad 1889 r.; 04) lipiec - sierpień 1890 r.; 05) październik 1892 r.; 06) maj 1893 r.
Udokumentowane miejsca pobytu w Kaltenleutgeben: 01) Moritzhof - willa, w pobliżu której w gargocie (jadłodajni) Henryk Sienkiewicz jadał obiady, chcąc uniknąć skutków swojej sławy; 02) „Rudolfshof” - willa przy Promenadestrasse - duży, piętrowy dom z ładnym cienistym ogrodem, położony w najpiękniejszym miejscu miasta, obok kościoła wznoszącego się na wzgórzu; 03) „Waldmühle” - miejsce, gdzie podczas spacerów wstępował na kawę; 04) Zakład Leczniczy "Schweizerhof".

KANION JACKA HARRISONA – [Stany Zjednoczone Ameryki - Stan Kalifornia]


Kanion, do którego w 1876 r. wybrał się na wycieczkę Henryk Sienkiewicz.

KARLSBAD – [Niemcy – gm. Karlsbad, pow. Karlsruhe, Rejencja Karlsruhe, Kraj Związkowy Badenia-Wirtembergia]


Miasto położone w odległości 15 km na południowy wschód od Karlsruhe. Udokumentowane pobyty pisarza datują się następująco: 01)czerwiec 1892 r. - willa Merkur; 02) wrzesień 1900 r.

KASPROWA DOLINA


Dolina w polskich Tatrach Zachodnich. Henryk Sienkiewicz był tu w pierwszej dekadzie lipca 1896 r.


[01. Dolina Kasprowa – widok z Kalatówek]


[02. Dolina Kasprowa; 03. Dolina Sucha Kasprowa]

[Autorzy fotografii: 01) Jerzy Opioła; 02 – 03) Rafik k. Źródło – Wikipedia.]
[Fotografia 01. objęta jest licencją CC-BY-SA]. [Fotografie 02. i 03. objęta jest licencją GNU FDL].

KAWAK – [Turcja]


Północne przedmieście Konstantynopola, położone na europejskim (Kawak Rumelicki) i azjatyckim (Kawak Anatolski) brzegu Bosforu. Dokumentowany listami pobyt pisarza w Kawaku trwał od 18 do 28 października 1886 r.

KETCHUM - [Stany Zjednoczone Ameryki Północnej – Hrabstwo Blaine, Stan Idaho]


Miejscowość tę wymienia Henryk Sienkiewicz jako przystanek pomiędzy Clinton w Stanie Iowa a Omaha w Stanie Nebraska, do której dotarł 09 marca 1876 r. pociągiem w drodze na Dziki Zachód. Napisał:
„(…) …dojechaliśmy do Ketchum, małej stacji leżącej na skraju Iowy, niedaleko od Omaha. (…)”

[01. Ketchum]

[Autor: 01) Stephen Marks. Źródło – Wikipedia.] [Ta grafika została (lub jest niniejszym) opublikowana jako własność publiczna przez jego autora. Dotyczy to całego świata. Autor zapewnia każdemu prawo do użycia tej pracy w dowolnym celu, bez żadnych ograniczeń, chyba że te ograniczenia są wymagane przez prawo.]

KIELCE [gm. Kielce, powiat kielecki, woj. świętokrzyskie]


Najpiękniejsze miasto świata nad rzeką Silnicą, położone w najpiękniejszych Górach Świętokrzyskich.
Dokładna data powstania Kielc jest trudna do ustalenie. W X wieku wzniesiony został kościół św. Wojciecha. Na przełomie X i XI w. właścicielami osady stali się biskupi krakowscy i na wzgórzu wybudowali kolegiatę Najświętszej Marii Panny. Krakowski biskup Gedeon
w lasach zbudował miasto Kielce. Dzieło ukończył w 1171 r. Życie gospodarcze Kielc znacznie się ożywiło, odbywały się tu targi, odpusty i jarmarki. W 1229 r. przy kolegiacie powstała szkółka parafialna. W połowie XIII w. rozwój miasta zahamowały najazdy tatarskie oraz walki o tron między Konradem Mazowieckim i Bolesławem Wstydliwym.

Nie zachował się żaden przywilej ani dokument lokacyjny dla Kielc. Jego rolę spełniał przywilej Leszka Białego z 1227 r. W 1295 r. król czeski Wacław II wydał biskupowi Muskacie zgodę na otoczenie murami i fosami „miejsc targowych”: Sławkowa, Iłży, Tarczka oraz Kielc. W połowie XIV w. Biskup Bodzanta, przeniósł Kielce na magdeburskie prawo miejskie. Po raz pierwszy mianem civitas (miasto) Kielce zostały nazwane w 1359 r. W 1496 r. kardynał Fryderyk Jagiellończyk nadał Kielcom herb (na czerwonym tle złota korona,
a pod nią tego samego koloru litery CK, będące skrótem od łacińskiego „Civitas Kielcensis” – obywatelstwo kieleckie). W połowie XVI w. wzniesiono na Rynku ratusz. Rozwój przemysłu przetwórczego miedzi po 1790 r. podniósł rangę Kielc. Przeniesiono tu miejsce obrad sejmików szlacheckich ziemi sandomierskiej. 1645 r. w Kielcach mieszkało około 1250 osób. Grodem zarządzał dziedziczny wójt. Funkcjonowała czteroosobowa rada miejska. W latach 1637 – 1642, w miejscu starego drewnianego dworu, wybudowano pałac według projektu włoskiego architekta
J. Trevano (obecnie zajmuje go Muzeum Narodowe). W 1661 r. w Kielcach przebywał król Jan Kazimierz.

Wraz z najazdem szwedzkim zahamowany został okres rozwoju miasta. W XVIII w. zniszczenia wojenne szybko zostały usunięte. Kielce wzbogaciły się o szkołę średnią
i teatr szkolny. W latach 80. XVIII w. rozpoczęła pracę kopalnia wapienia na Kadzielni oraz dwie cegielnie. Sejm Czteroletni przyjął ustawę, na mocy której miasto zostało przejęte przez administrację królewską. Nowe zniszczenia przyniosła wojna polsko-rosyjska, a potem powstanie kościuszkowskie. Od 7 do 9 czerwca 1794 r.
w Kielcach przebywał Tadeusz Kościuszko, który kwaterował tu ze swoimi oddziałami po bitwie pod Szczekocinami. III rozbiór Polski zabrał Kielcom niepodległość. Weszły one do zaboru austriackiego. W czerwcu 1800 r. pożar strawił niemal wszystkie domy mieszkalne w centrum, spalił się także ratusz. Zniszczenia szybko usunięto.

W 1809 r. miasto zostało włączone do Księstwa Warszawskiego. Powstanie listopadowe zahamowało rozwój miasta aż do drugiej połowy XIX w. W 1844 r. wykryty został spisek ks. Piotra Ściegiennego, którego aresztowano w Kielcach. W związku z reformą administracji w Królestwie Polskim, Kielce przestały być miastem gubernialnym i od 1845 r. były jedynie miastem powiatowym. W 1835 r. wzniesiony został w Rynku nowy budynek magistratu. Obiekt ten spłonął w 1873 r. Nowy powstał już w 1876 r. Po zmianach i rozbudowach budynek stoi do dnia dzisiejszego. Pod koniec lat 30-tych XIX w. Kielce uzyskały bezpośrednie połączenie z Warszawą
i Krakowem. Po 1875 r. funkcjonowały już w Kielcach 4 zakłady przemysłowe. W 1885 r. otwarto przebiegającą przez Kielce z Dęblina do Dąbrowy Górniczej linię kolejową. Powstały duże zakłady przemysłowe: Spółdzielnia „Społem”, fabryka szkła, wapienniki Kadzielnia i Wietrznia. W 1897 r. Kielce liczyły około 13,5 tys. mieszkańców. W 1906 r. powstał w Kielcach Oddział Polskiej Macierzy Szkolnej, dwa lata później – Towarzystwo Biblioteczne i Oddział Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. W 1913 r. powstała elektrownia i pierwsze stałe kino. Założono Szkołę Techniczną oraz żydowską szkołę handlową. We wrześniu 1914 roku odbyło się tu zaprzysiężenie I Pułku Legionów Polskich. W czasie wojny nowa linia kolejowa połączyła Kielce z Częstochową.

W 1918 r. miasto odzyskało niepodległość po 123 latach niewoli. Stało się siedzibą władz administracyjnych dużego województwa. Liczba mieszkańców osiągnęła w 1939 r. ponad 71 tys. osób. Rozkwit miasta przerwała II wojna światowa. Wojska niemieckie opanowały Kielce już w pierwszych dniach września. Lata 1939 – 1945 to dla Kielc okres aktywnej konspiracyjnej walki o odzyskanie wolności. Wojska hitlerowskie zostały wyparte z miasta przez Armię Czerwoną 15 stycznia 1945 r.
Po wojnie powstały: Politechnika Świętokrzyska, Wyższa Szkoła Pedagogiczna (od 2000 r. do 2010 r. – Akademia Świętokrzyska – a od 2011 r. – Uniwersytet Jana Kochanowskiego).

W granicach Kielc znajdują się:

1) część Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego, Kielecki Obszar Chronionego Krajobrazu, a także 5 rezerwatów przyrody: Kadzielnia, Biesak-Białogon, Karczówka, Ślichowice i Wietrznia;

2) muzea: Muzeum Narodowe w Kielcach, Muzeum Lat Szkolnych Stefana Żeromskiego, Muzeum Zbiorów Geologicznych, Muzeum Zabawek i Zabawy, Muzeum Wsi Kieleckiej z parkiem etnograficznym
w pobliskiej miejscowości Tokarnia, Muzeum Pamięci Narodowej, Skarbiec Katedralny, Muzeum Diecezjalne, Muzeum Historii Kielc;

3) zabytki: Pałac Biskupów Krakowskich, Bazylika Katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, kościół św. Wojciecha, Kościół Świętej Trójcy, Pałacyk Tomasza Zielińskiego, kościół i klasztor
na wzgórzu Karczówka, kościół garnizonowy, kościół ewangelicko-augsburski św. Trójcy, Dworek Laszczyków, Rynek, Synagoga, cmentarz żydowski, cmentarz stary, park miejski im. Stanisława Staszica, Dworek Karscha, kaplica Najświętszej Marii Panny Matki Kościoła, kościół św. Krzyża i…

ulica Henryka Sienkiewicza, wytyczona w latach 20. XIX w. jako ulica Konstantego, później ulica Pocztowa. Jest to główna ulica miasta, wyłączona z ruchu kołowego. Znajduje się tu szereg zabytkowych budowli, między innymi: hotele Wersal i Bristol, teatr imienia Stefana Żeromskiego, a także secesyjny budynek Banku Gospodarki Żywnościowej.



[4. Kielce - pomnik Henryka Sienkiewicza.]


Od 1902 r. w Kielcach – po otrzymaniu od narodu polskiego pałacyku w Oblęgorku – Henryk Sienkiewicz – każdorazowo w drodze do i z Oblęgorka – zmieniał środek lokomocji. W okresie od 10 grudnia 1903 r. do 20 stycznia 1904 r. miał w Kielcach odczyt na rzecz powodzian. Prezentował swoją nowelę „Dwie łąki”.


[2. Kielce – dawna ulica Henryka Sienkiewicza; 3. Kielce – obecna ulica Henryka Sienkiewicza]

[Autorzy fotografii: 1. Herb Kielc – Grzegorz Pietrzak; 2) Vindicator; 3) Miky. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcia: 1. i 3. – objęte są licencją GNU FDL].]
[Zdjęcie 2. jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły. Prawo to stosuje się w Stanach Zjednoczonych, Australii, Unii Europejskiej i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 70 lat po śmierci autora.][ Zdjęcie 4. zamieszczono dzięki uprzjmości jego autorki, Magdaleny Tukaj]

KIEŻMARK [Słowacja – gmina Kieżmark, pow. Kieżmark, kraj preszowski]


Miasto we wschodniej Słowacji w historycznym regionie Spisz. Położone jest na wysokości 626 m n.p.m. w Kotlinie Popradzkiej, u ujścia rzeczki Ľubický Potok
do Popradu. Henryk Sienkiewicz przebywał tu w pierwszych dniach września 1890 r.


[1. Ewangelicki kościół artykularny; 2. Biblioteka]

[Fotografie: Autor: 1) Qasinka; 2) Marek K. Misztal. Źródło – Wikipedia. Zdjęcie 1. jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły. Prawo to stosuje się w Stanach Zjednoczonych, Australii, Unii Europejskiej i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 70 lat po śmierci autora.] [Zdjęcie 2. objęte jest licencją GNU FDL].

KISSINGEN - patrz BAD KISSINGEN


KOLONIA [Köln] [Niemcy – stolica Rejencji Kolonia]


Obecnie czwarte co do wielkości miasto niemieckie. Leży na zachodzie Niemiec nad rzeką Ren. Najważniejsze gospodarcze, kulturalne i historyczne miasto Nadrenii. Najstarsze z dużych miast niemieckich. Założone przez cesarzową Agrypinę, żonę Klaudiusza. W 1388 r. powstał tu pierwszy miejski uniwersytet w Niemczech.
W 1795 r. Kolonię zajęli Francuzi, a w 1815 r. miasto przyłączono do Prus.
Udokumentowane pobytu Henryka Sienkiewicza w Kolonii datują się następująco: 01) 18 sierpnia 1874 r.; 02) 03 czerwca 1898 r.


[1. Kościół św. Marcina i katedra; 2. Most Hohenzollernów i katedra]


[3. Dworzec Centralny w 1900 r.; 4. Dworzec Centralny obecnie]

[Fotografia – Autor: 1) Andreas Tille; 2) Gavincato; 3) Photoglog AG Zürich Szwajcaria; 4) Neuwieser. Źródło – Wikipedia.
[Zdjęcia objęte licencją CC-BY-SA] [Zdjęcie 4. jest własnością publiczną zgodnie z wolą autora.]

KOMIEROWO [gm. Sępólno Krajeńskie, pow. sępoleński, woj. kujawsko-pomorskie]


Wieś. Znajduje się tu klasycystyczny pałac z przełomu XIX i XX wieków. Udokumentowane pobyty Henryka Sienkiewicza w Komierowie datują się następująco:
01) wrzesień 1899 r.

KÖNIGSSEE – [Niemcy – gmina Schönau am Königssee – Powiat Berchtesgadener Land – Rejencja Górna Bawaria – Kraj Związkowy Bawaria]


Jezioro o powierzchni 5,2 km kw. i głębokości 188 m, położone 601 m n.p.m. w pobliżu miejscowości Schönau am Königssee. Nad brzegiem jeziora stoi kościół
św. Bartłomieja (1711 r.) i zamek myśliwski.
Henryk Sienkiewicz odwiedził to miejsce w sierpniu 1884 r., przebywając w tym czasie w Bad Reichenhall.



[Fotografia – Autor: 1) Bobak Ha’Eri; 2) Daniel FR; 3) Dong. Źródło – Wikipedia. [Zdjęcia objęte licencją CC-BY-SA].

KONSTANTYNOPOL [ISTANBUL, STAMBUŁ, CAROGRÓD] – [Turcja]


Miasto i dawna (do 1920 r.) stolica Turcji. Leży u południowego końca Bosforu, nad zatoką Złotego Rogu i nad morzem Marmara. Konstantynopol składa się z dzielnic: Stambułu, Galaty, Pery i Skutari. Posiada 900 meczetów. Na pierwszy plan wysuwa się Aja Sofia, dawny kościół św. Zofii (Hagia Sophia, 532 – 537). Inne ciekawe meczety: Solimana (Sulejmanje, 1550 – 1556), Achmeda, Bajazeta i Mahometa Zdobywcy, Arab-Dżami (717 r.). Z kościołów najciekawsze są: kościół św. Ireny, kościół św. Jana. Z innych budynków warte obejrzenia są: stary Seraj („pałac”), seraj Top Kapy, pałac Dołma-Bagcze lub Jildis, przed którego bramą stoi piękny meczet Hamidje; pałac Cziragan, pałac Wysoka Porta. Wieża Seraskiera, najwyższy punkt miasta. Częściowo zniszczony zamek Siedmiu Wież (Jedi Kule).
Henryk Sienkiewicz zwiedzał Konstantynopol w październiku 1886 r.


[1) Haga Sophia; 2) Muzeum Archeologiczne]


[3) Pałac Dolmabahçe; 4) Pałac Beylerbeyi]

[Fotografie: Autor: 1) Osvaldo Gago; 2) Tetraktys; 3) Rober.raderschatt; 4) Roweromaniak. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcia objęte licencją CC-BY-SA].

KORDOWA – [Hiszpania – prowincja Kordowa] – wcześniejsza pisownia polska KORDOBA


Miasto w południowej Hiszpanii, nad rzeką Gwadalkiwir. Pierwotnie osada iberyjska. W III w. p.n.e. pod panowaniem kartagińskim. Od około 200 r. p.n.e. kolonia rzymska, stolica prowincji Hispania Ulterior. Za czasów Oktawiana Augusta jako Corduba była stolicą prowincji Betyka. Główne zabytki: Alkazar (zespół fortyfikacji), Casa de los Villalones (pałac), Casa del Indiano (pałac), Mezquita (meczet – obecnie katedra), kościół Iglesia del Carmen, kościół La Kompania, kościół Santa Marina, Palacio de los Paez de Castillejo (pałac), Palacio Museo de Viana (pałac), Puente Romano (most), Santa María de la Asuncion, synagoga z XIV w., szpital de Agudsos, Torre de la Calahorra.
Henryk Sienkiewicz przebywał tu 28 i 29 września 1888 r. Zwiedził tu między innymi: Mezquitę (dawny meczet, a obecnie katedra Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny), most na rzece Guadalkwiwir stawiany przez Oktawiana Augusta i Alkazary (twierdze mauretańskie): viejo (stary) i nuevo (nowy).


[1) Starożytny most i Mezquita; 2) Plaza de la Corredera]


[3. - 5. Mezquita]


[6. Most Oktawiana Augusta na Guadalkwiwir]

[Fotografia – Autor: 1) User. Infrogmation; 2) Jarke; 3) Aotake; 4 - 5) Matts Haldin; 6) David. Źródło – Wikipedia. [Zdjęcia objęte licencją CC-BY-SA].

KORYNT – [Grecja – region Peloponez, nomos Koryntia, demos Korynt]


Miasto portowe na półwyspie Peloponez, na Przesmyku Korynckim.
Na terenie ruin starożytnego miasta znajdują się pozostałości doryckiej świątyni Apollina (ok. 540 r. p.n.e.). Najstarsze ślady osadnictwa pochodzą z V tysiąclecia p.n.e. W 146 r. p.n.e. Korynt został zburzony przez Rzymian. Odbudowany w 46 r. p.n.e. przez Cezara i Augusta. Św. Paweł odbył dwie podróże misyjne do Koryntu
w Grecji: 1) w latach 50 – 52 (założył gminę chrześcijańską); 2) w latach 53 – 58. Jest autorem 1. i 2. listu do Koryntian. W 1205 r. został zdobyty przez Krzyżowców.
W latach 1881 – 1893 w poprzek Przesmyku Korynckiego przekopano Kanał Koryncki.
Henryk Sienkiewicz odwiedził Korynt 25 listopada 1886 r.


[1) Widok Koryntu; 2) Świątynia Apollina]

[Autor: 1) William Miller; 2) MM. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcia objęte licencją CC-BY-SA].

KRAKÓW – BASZTOWA 6-8 [BUDYNEK TOWARZYSTWA WZAJEMNYCH UBEZPIECZEŃ]


Tu w jednej z sal Henryk Sienkiewicz czyta swoją nowelę „Pójdźmy za Nim”.


[Kraków - Budynek Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń] [Fotografia 01 – Autor: Piotrekwas. Źródło – Wikipedia.]
[Zdjęcia objęte są licencją CC-BY-SA].

KRAKÓW – BASZTOWA 27 [DOM WŁADYSŁAWA KACZMARSKIEGO]



Henryk Sienkiewicz był tu na początku września 1890 r., kiedy chciał przekazać Władysławowi Kaczmarskiemu 5.000 guldenów. Nie zastał go jednak w domu i pieniądze zostawił u Kazimierza Pochwalskiego.


[Kraków, ul. Basztowa]

[Fotografia: Autor: 1. Marcin Zieliński. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcia objęte są licencją GNU FDL].

KRAKÓW – BRACKA 10


Dom nr 10 stanowił kiedyś dwie kamieniczki, które spłonęły w 1850 r. Odbudowano je jako jeden budynek. W tym domu mieszkał Ludwik Michałowski (1829 – 1899), znany kolekcjoner sztuki, prowadzący salon artystyczny. Henryk Sienkiewicz był tu: 1) jesienią 1883 r. na niedzielnej herbacie; 2) luty 1890 r.; 3) 05 października
1890 r.



[Autor: 1) Lowdown; 2) Rj1979. Źródło – Wikipedia i Wikimedia.] [Zdjęcia objęte licencją CC-BY-SA].

KRAKÓW – FLORIAŃSKA 14 [„POD RÓŻĄ” – HOTEL I RESTAURACJA]


Najstarszy hotel w Krakowie. Od XVII w. przyjmuje znamienitych gości, m. in.: Aleksandra I (cara Rosji), wielkiego księcia Konstanty, Mohameda Riza’ę (posła perskiego do Napoleona), Franciszka Liszta i Honoré de Balzac’a. Pod szklanym dachem, na dawnym pałacowym dziedzińcu, działają dwie restauracje: Restauracja „Pod Różą” oraz „Ristorante Amarone”.
31 lipca 1886 r. Henryk Sienkiewicz – wspólnie z Kazimierzem Pochwalskim i Marcelim Guyskim – jadł tu obiad.

KRAKÓW – FRANCISZKAŃSKA 3 – [KURIA ARCYBISKUPIA]


Tu 11 listopada 1893 r. w prywatnej kaplicy ksiądz arcybiskup Albin Dunajewski udzielił ślubu Henrykowi Sienkiewiczowi i Marii z Wołodkowiczów.



[Fotografie dzięki uprzejmości Pani Barbary Bernackiej.]


KRAKÓW – JAGIELLOŃSKA 5 [NARODOWY STARY TEATR imienia HELENY MODRZEJEWSKIEJ]


Udokumentowane pobyty Henryka Sienkiewicza w Teatrze Starym datują się następująco: 01) styczeń 1889 r.; 02) maj 1909 r.


[1. - 2. Stary Teatr]

[Fotografie: Autor: 1) Zygmunt Pet; 2) Rj1979. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcie 1. objęte licencją GNU FDL].[Zdjęcie 2. jest własnością publiczną zgodnie z wolą autora.]

KRAKÓW – św. JANA – RESTAURACJA U BOGUSIEWICZA


Restaurację tę Henryk Sienkiewicz wspomina w liście z 27 lipca 1893 r. do Mścisława Godlewskiego:
(…) Obiad będę jadł u Bogusiewicza (wejście od ulicy Św. Jana) na dole w ostatnim pokoju. (…)

KRAKÓW – KARMELICKA 31 [DOM EDWARDA i JADWIGI JANCZEWSKICH]


Dom ten i jego gospodarzy odwiedzał Henryk Sienkiewicz. Obecnie w budynku tym swoją siedzibę ma Związek Harcerstwa Polskiego Chorągiew Krakowska.



[Zdjęcia dzięki uprzejmości ZWIĄZKOWI HARCERSTWA POLSKIEGO CHORĄGWI KRAKOWSKIEJ w Krakowie].

KRAKÓW – KRUPNICZA – PRACOWNIA MALARSKA KAZIMIERZA POCHWALSKIEGO



W drugiej połowie 1889 r. Kazimierz Pochwalski malował tu portret Henryka Sienkiewicza w fotelu. Pracownia malarska mieściła się wówczas na jednym z podwórzy
ul. Krupniczej w Krakowie. [Miejsce pracowni ustalono dzięki przychylności Rodziny Pochwalskich.]

KRAKÓW – MIEJSCE NIEUSTALONE [KLUB MALARSKI]


Tu 12 października 1889 r. Henryk Sienkiewicz spotkał Jacka Malczewskiego i Ludomira Benedyktowicza.

KRAKÓW – MIEJSCE NIEUSTALONE [SKLEP U SZUNIEWICZA]


11 października 1889 r. Henryk Sienkiewicz spotkał tu Mariannę z Zamoyskich Popiel, żonę Pawła Popiela.

KRAKÓW – MIEJSCE NIEUSTALONE [U ANIOŁA]


12 października 1889 r. Henryk Sienkiewicz jadł tam obiad, o czym pisze w liście do Jadwigi Janczewskiej.

KRAKÓW – MIEJSCE NIEUSTALONE [WYSTAWA KRAKOWSKIEGO TOWARZYSTWA SZTUKI]



Tu po raz pierwszy jesienią 1883 r. Kazimierz Pochwalski spotkał Henryka Sienkiewicza w towarzystwie Ludwika Michałowskiego i Edwarda i Jadwigi z Szetkiewiczów Janczewskich.

KRAKÓW – MIKOŁAJSKA 28 [DOM KAZIMIERZA POCHWALSKIEGO]



Tu w latach 1883 – 1892 mieszkał Kazimierz Pochwalski. Henryk Sienkiewicz odwiedzał malarza w jego pracowni: 1) w latach 1883 – 1885.



[Fotografie – Autor: 1) ImreKiss; 2) Muppetspanker. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcia objęte są licencją CC-BY-SA].

KRAKÓW – RYNEK GŁÓWNY [BANK GALICYJSKI DLA HANDLU I PRZEMYSŁU]



Bank Galicyjski dla Handlu i Przemysłu powstał w 1862 r. Miał siedzibę w Krakowie na Rynku.
W 1920 r. zmieniono jego nazwę na Bank Małopolski SA w Krakowie.
W pierwszej połowie października 1889 r. Henryk Sienkiewicz załatwiał tu sprawy finansowe z Janem Edmundem Wańkowiczem.

KRAKÓW – RYNEK GŁÓWNY [SUKIENNICE]


12 października 1889 r. w Sukiennicach Henryk Sienkiewicz spotkał Pawła Popiela.


[1. Sukiennice]

[Fotografia - Autor: 1) Germania. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcie 1. objęte licencją GNU FDL].

KRAKÓW – RYNEK GŁÓWNY 27 [PAŁAC POD BARANAMI]



Renesansowy pałac powstał w XVI w. na zlecenie Justusa Ludwiga Decjusza, sekretarza króla Zygmunta I Starego. W 1822 r. kupił go Artur Potocki. Do rodziny Potockich należał do wybuchu II wojny światowej. W 1956 r. w podziemiach powstała słynna „Piwnica pod Baranami”. Od 1969 r. w pałacu działa także kameralne studyjne „Kino Pod Baranami”.
W okresie od 03 do 13 listopada 1890 r. Henryk Sienkiewicz był podejmowany w pałacu przez Katarzynę z Branickich Potocką.


[1. Pałac pod Baranami]

[Autor: 1) Birczanin. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcie jest własnością publiczną zgodnie z wolą autora.]

KRAKÓW – SŁAWKOWSKA 3 - [HOTEL DE SAXE A CRACOVIE - HOTEL SASKI]


Udokumentowane pobyty Henryka Sienkiewicza w Hotelu Saskim datują się następująco: 01) czerwiec i grudzień 1889 r. (pokój nr 39); 02) styczeń i listopad 1890 r.; 03) czerwiec 1891 r.; 04) styczeń 1892 r. (pokój nr 33); 05) maj 1901 r.





[Zdjęcia dzięki uprzejmości HOTELU SASKIEGO w Krakowie.]


KRAKÓW – SŁAWKOWSKA 5/7 [GRAND HOTEL]


W samym sercu Krakowa w Pałacu Czartoryskich mieści się legendarny i ekskluzywny Grand Hotel. Zachwyca pięknem wnętrz, atmosferą i luksusem. Od stu lat przyjmuje znakomitych gości, zapewniając im prywatność i spokój. Częstym gościem hotelu był Henryk Sienkiewicz. Jednym z pirorytetów Kierownictwa Hotelu jest należyte eksponowanie tego faktu na swojej stronie internetowej oraz wzorcowa współpraca z autorem niniejszej strony.





[Zdjęcia dzięki uprzejmości HOTELU GRAND w Krakowie].

KRAKÓW – STRASZEWSKIEGO FLORIANA 27 – [PENSJONAT P. STUDZIŃSKIEJ]


W okresie krakowskim swego życia mieszkał tu Henryk Józef Sienkiewicz, syn pisarza. On sam przebywał tu w 1910 r. Obecnie na parterze budynku mieści się Tawerna „Stary Port”.

KRAKÓW – STUDENCKA 11


W latach 1887 – 1892 mieszkali tu Edward i Jadwiga z Szetkiewiczów Janczewscy.
Udokumentowane pobyty Henryka Sienkiewicza w tym miejscu datują się następująco: 01) październik 1888 r.; 02) 17 czerwca 1889 r.


[1. Kraków, ul. Studencka - widok od ul. Podwale]

[Fotografia - Autor Zygmunt Put. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcia objęte licencją GNU FDL].

KRAKÓW – SZPITALNA 30 [HOTEL POLLERA]



Hotel Pollera założył w 1834 roku Kasper Poller. Założyciel oraz jego spadkobiercy dbali o rozwój obiektu, dzięki czemu w okresie międzywojennym stał się on jednym
z najbardziej renomowanych hoteli w Krakowie. W 1950 r. został upaństwowiony. Dopiero w 1990 r. odzyskany na dobre przez prawowitego właściciela znów stał się jednym z najbardziej eleganckich i urokliwych hoteli Krakowa. Na klatce schodowej znajdują się witraże zaprojektowane przez Stanisława Wyspiańskiego. Udokumentowane pobyty Henryka Sienkiewicza w Hotelu Pollera datują się następująco: 01) październik 1906 r.

[Fotografia: Autor: 01. Zygmunt Put Zepte0202. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcia objęte są licencją GNU FDL].

KRAKÓW – WOLSKA 16 [obecnie JÓZEFA PIŁSUDSKIEGO]


Adres domu Edwarda i Jadwigi Janczewskich. W czerwcu i lipcu 1889 r. w ogódku na tyłach domu odpoczywali często: Henryk Sienkiewicz i jego córka Jadwiga, która powracała do zdrowia po operacji gardła. Pisarz odwiedził ten dom jeszcze: 1) 01 listopada 1912 r.

KRYNICA-ZDRÓJ [gm. Krynica-Zdrój, pow. nowosądecki, woj. małopolskie]


Krynica to przepiękna miejscowość uzdrowiskowa, zwana „perłą polskich uzdrowisk”. Położona jest na skraju Beskidu Sądeckiego niedaleko góry Jaworzyna.
Pod nazwą Krzenycze istniała już przed 1547 r. W XVII w. odkryto tu lecznicze wartości źródeł mineralnych. Zaczątkiem uzdrowiska był zbudowany w 1794 r. „Mały Domek”, który od 1804 r. pomieścił pierwsze zakłady kąpielowe. W 1807 r. Krynica została nazwana urzędowo zdrojem kąpielowym. Wielką erę Krynicy jako uzdrowiska rozpoczęła w 1856 r. działalność Józefa Dietla - profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, ojca polskiej balneologii. Od 1858 r. stosowano kąpiele borowinowe. W tym okresie powstały obiekty uzdrowiskowe: Stare Łazienki Mineralne, Stare Łazienki Borowinowe, Dom Zdrojowy, drewniana Pijalnia Główna z deptakiem, liczne pensjonaty i teatr modrzewiowy.
W końcu XIX w. Krynica była miejscem pobytu i spotkań wielu sławnych Polaków: Artur Grottger, Henryk Sienkiewicz, Józef Ignacy Kraszewski – i inni. W okresie międzywojennym bywali tu również: Ludwik Solski, Helena Modrzejewska, Władysław Reymont, Julian Tuwim, Konstanty Ildefons Gałczyński, Jan Kiepura. Krynica znana jest z twórczości ludowego malarza Nikifora zwanego Krynickim, którego prymitywistyczna twórczość malarska stanowi prawdziwą rewelację. Nikifor Krynicki (właściwe nazwisko Epifan Drowniak) był malarzem prymitywistą nieodłącznie związanym z Krynicą. Jego obrazy zdobią muzeum jego imienia, uruchomione w 1995 r. w budynku „Romanówka”.


[1) Stary Dom Zdrojowy; 2) Willa „Witoldówka”; 3) Park Słotwiński]

[Fotografia – Autor: 1) Dariusz Kot; 2 - 3) Vindicator. Źródło – Wikipedia. [Zdjęcia objęte licencją CC-BY-SA].

KUTNO [gm. Kutno, powiat kutnowski, woj. łódzkie]


Miasto nad rzeką Ochnią, na zachodnim skraju Równiny Kutnowskiej. Powstanie miejscowości mogło mieć miejsce w połowie XII w. Świadczyć o tym może dokument uposażenia prepozytury łęczyckiej z 1161 r. Jednak nazwa miasta po raz pierwszy pojawia się w dokumencie z 1301 r. wystawionym przez Leszka, Przemysła, Kazimierza. W 1386 r. książę Siemowit IV wydał Andrzejowi de Kutno przywilej mocą, którego jego wsie Kutno i Sieciechów, zostały zwolnione od wszelkich opłat, posługi, ciężarów, z wyjątkiem 2 groszy z każdego łanu zboża. Tego samego roku nastąpiło nadanie wsi praw handlowych, a w 1432 r. nadanie praw miejskich. Pierwsze zapisy określające Kutno jako miasto pojawiły się w 1444 r. W 1504 r. Mikołaj z Kutna uzyskał dla miasta prawo zezwalające na odbywanie się jarmarku św. Wawrzyńca. W 1701 r. Kucieńscy odstąpili Kutno Annie Zamoyskiej. W 1753 r. Kutno zostało doszczętnie spalone. W 1774 r. miał miejsce kolejny pożar miasta. W 1775 r. Andrzej Zamoyski sprzedał Kutno Stanisławowi Gadomskiemu – wojewodzie łęczyckiemu. W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793 r. Kutno znalazło się pod panowaniem pruskim. 4 stycznia 1807 r. przez Kutno przejeżdżał Napoleon Bonaparte. W 1807 r. po decyzjach kongresu wiedeńskiego Kutno znalazło się w Księstwie Warszawskim. W 1808 r. w mieście wybuchł wielki pożar, który zniszczył 180 domów. W 1809 r. w Kutnie zatrzymał się Jan Henryk Dąbrowski. W 1862 r. otwarto w mieście linię kolejową relacji trasie Warszawa – Bydgoszcz. W 1880 r. w mieście urodził się światowej sławy pisarz – Szalom Asz. W 1881 r. przy dzisiejszej ul. Henryka Sienkiewicza zbudowano Kościół Ewangelicki. W dniach 15 – 16 listopada 1914 r. miała miejsce bitwa pod Kutnem. Od kwietnia 1919 r. do stycznia 1921 r. przebywał w Kutnie Charles de Gaulle. 5 marca 1938 r. nadano miastu herb, który przedstawiał dwa dziki, umieszczone na żółtym tle. Zwierzęta stały na tylnych łapach, a przednimi były oparte
o zielony ostrzew. W dniach 9 – 12 września 1939 r. miała miejsce Bitwa nad Bzurą. Kutno cały czas znajdowało się poza granicami bezpośrednich walk wojsk lądowych. Przez miasto przeszły jedynie wycofujące się wojska polskie. 16 września 1939 r. wojska niemieckie wkroczyły do miasta. W latach 1940 – 1942 w Kutnie funkcjonowało getto żydowskie.
W Kutnie warto zobaczyć: budynki koszar wojskowych 37 Pułku Piechoty przy ul. Grunwaldzkiej, dawny Teatr Miejski przy Rynku Zduńskim (wcześniej Dom Dochodowy Ochotniczej Straży Pożarnej), dworek Chlewickich, dwór Szymańskich, gmach „Nowej Oberży”, kompleks budynków pofabrycznych fabryki „Kraj” Alfreda Vaedtke, kościół ewangelicko-augsburski, młyn motorowy przy ul. Warszawskie Przedmieście, Muzeum Bitwy nad Bzurą, Pałac Gierałty, Pałac Pocztowy, Ratusz, Stare Miasto, stary szpital im. św. Walentego, willę Antoniego Troczewskiego, willę Izaaka Holcmana i willę przy ul. Jana Matejki 8.
5 stycznia 1904 r. w Teatrze Miejskim (zwanym wówczas Domem Dochodowym Straży Ogniowej) bawił Henryk Sienkiewicz, który miał odczyt na rzecz powodzian. Prezentował swoją nowelę „Dwie łąki”. Po występie pisarza, w pałacu w Parku Wiosny Ludów odbył się bal, na który mieli wstęp wyłącznie mężczyźni. Kobiety natomiast, mogły podziwiać Henryka Sienkiewicza przez niezamknięte okiennice. Henryk Sienkiewicz przebywał także w gmachu „Nowej Oberży”, w którym
w pierwszych dniach powstania styczniowego mieściła się siedziba Rządu Tymczasowego.


[1. Kutno – stacja kolejowa; 2. Kutno – budynek starej gminy żydowskiej – ok. 1924 r.]


[3. Kutno – Pałac Izaaka Holcmana; 2. Kutno – Pałac Gierałty]

[Autorzy fotografii: 1. Westborder; 2 – 3) Adi anaconda; 4) Margoz. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcia 1. – 4. objęte są licencją GNU FDL].

[Ewentualne uzupełnienia i zmiany w treści nastąpią z chwilą ustalenia nowych szczegółów.]