Wreszcie, bracia, myślcie tylko o tym, co prawdziwe, co poczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, co jest cnotą i godne pochwały. [Filip. 4; 8]



POSTACIE Z JEGO ŻYCIA

Wybierz literę, z którą chcesz się zapoznać: A, B, C, Ć, D, E, F, G, H, I, J, K, L, Ł, M, N, O, P, Q, R, S, Ś, T, U, V, W, X, Y, Z, Ź, Ż - albo zobacz wszystkie.

Litera E



EJSMOND FRANCISZEK Teodor [29,03.1859 – 13.08.1931]


Mąż Marii z Wieniawskich.
Malarz polski.
Uczeń Gersona. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, po których osiedlił się w Warszawie przy Placu Aleksandra (obecnie Trzech Krzyży) 12. W 1894 r. otrzymał medal na wystawie we Lwowie. Członek Komitetu obchodu 25-lecia pracy pisarskiej Henryka Sienkiewicza. Twórca obrazów realistycznych z życia wsi polskiej. Zainteresowania myśliwskie zbliżyły go do Henryka Sienkiewicza, który odwiedzał malarza w jego mieszkaniu warszawskim.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Franciszkiem Ejsmondem datują się następująco: 01) listopad 1910 r. - Warszawa; 02) luty 1914 r. - Warszawa.

EJSMOND JULIAN [26.02.1892 – 29.06.1930]


Syn Franciszka Teodora i Marii z Wieniawskich Ejsmondów.
Poeta i bajkopisarz.
Absolwent filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i Uniwersytecie Warszawskim, francuskiej szkoły wojskowej
w Saint-Cyr, skąd powrócił w 1920 r. i podjął pracę w Ministerstwie Rolnictwa. Zagorzały myśliwy, redaktor pism łowieckich: „Przeglądu Myśliwskiego” i „Łowca Polskiego”, kalendarzy myśliwskich za lata 1920 – 1930. Od 1929 r. – wiceprezes Ligi Ochrony Przyrody.
Pisał wiersze miłosne, ballady, romanse, liryki, felietony, satyry, bajki, opowiadania. Przetłumaczył z łaciny utwory Jana Kochanowskiego, Macieja Kazimierza Sarbiewskiego, Owidiusza (Publiusa Ovidiusa Naso) i Petroniusza (Gaiusa Petroniusa). Tłumaczył także teksty dla czasopisma „Skafander”.
Autor: „Bajek i prawd” (1912 r.), „Baśni o ziemnych ludkach” (1914 r.), „Inwentarza kultury narodowej” (1925 r.), „Opowieści o Janku Kominiarczyku i o dymiącym piecu króla Stasia” (1925 r.), „Wspomnień myśliwskich” (1925 r.), „W zbożu” (1925 r.), „W puszczy. Opowieści o sercu zwierzęcym” (1927 r.), „Moich przygód łowieckich” (1929 r.), „Przygód wiewióreczki” (1929 r.), „Janka w puszczy” (1931 r.), „Patrząc na moich synków” (1931 r.), „Małych myśliwych” (1931 r.) i „Ostatniego”. Za przełożenie z łaciny utworów Jana Kochanowskiego otrzymał w 1919 r. nagrodę Ministerstwa Kultury i Sztuki.
Henryk Sienkiewicz spotykał Juliana Ejsmonda u jego rodziców.


[Autor zdjęcia nieznany. Publikacja – 1905 r. Źródło – Wikipedia.] [To zdjęcie jest w domenie publicznej ponieważ zgodnie z art.3 prawa autorskiego z 29 marca 1926 r.
i art. 2 prawa autorskiego z 10 lipca 1952 fotografie polskich autorów (lub które ukazały się po raz pierwszy w Polsce lub równocześnie w Polsce i za granicą) opublikowane bez wyraźnego zastrzeżenia prawa autorskiego (przed zmianą prawa 23 maja 1994 r.) nie podlegają ochronie. należy domniemywać, że są własnością publiczną.]

EJSMOND MARIA – patrz WIENIAWSKA MARIA


ELVIVO ? [? – ?]


Biografia nieustalona. W 1878 r. – delegat hiszpański na Międzynarodowy Kongres Literacki w Paryżu. Uczestnikiem tego kongresu był również Henryk Sienkiewicz.

ELŻANOWSKA HENRYKA - patrz JAWOROWSKA HENRYKA


ELLINOR [? – ?]


Biografia nieustalona. Siostra żony Jamesa Little, głównego inżyniera i jednego z głównych akcjonariuszy kopalni srebra w Virginia City. Henryk Sienkiewicz poznał ją
w 1877 r. w domu rodziny Jamesa Little.

ESTREICHER STANISŁAW Ambroży [26.11.1869 – 28.12.1939]


Syn Karola Józefa i Stefanii z Grabowskich.
Polski historyk prawa, bibliograf, publicysta, literat, profesor i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Kawaler Krzyża Komandorskiego z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Absolwent: Seminarium Nauczycielskiego w Krakowie, Gimnazjum św. Anny w Krakowie (1879 – 1887), historii prawa i historii literatury na uniwersytecie Jagiellońskim (1887 -1892). Dalsze studia kontynuował na uniwersytecie w Wiedniu (1892 r.). Interesował się sztuką. Od 1889 r. był redaktorem działu literackiego „Czasu”.
Po studiach odbył praktykę sądową w Krakowie (1892 – 1893), po której wyjechał do Berlina, gdzie uzupełniał wykształcenie w dziedzinie prawa na tamtejszym uniwersytecie. W 1896 r. był współzałożycielem Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa. W 1902 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym i objął kierownictwo Katedry Prawa Niemieckiego. W 1906 r. został profesorem zwyczajnym. Wykładał na UJ historię prawodawstw najstarszych cywilizacji i prawodawstw zachodnioeuropejskich. W latach 1903 – 1906 blisko współpracował z pismem „Ognisko”. Pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa, (1911/1912, 1918/1919, 1926/1927), rektora (1919 – 1921), prorektora (1921/1922). W 1914 r. został członkiem-korespondentem Akademii Umiejętności (późniejszej Polskiej Akademii Umiejętności),
w 1930 r. – członkiem czynnym Akademii. Od 1937 r. był dyrektorem Wydziału II PAU. W 1939 r. został aresztowany w trakcie „Sonderaktion Krakau” i był więziony
w Krakowie, Wrocławiu i obozie koncentracyjnym Sachsenhausen, gdzie zmarł w obozie w wyniku mocznicy.

W pracy naukowej zajmował się historią prawa niemieckiego i polskiego, historią doktryn politycznych i prawnych, a także bibliografią i edytorstwem. Kontynuował wielkie dzieło ojca – „Bibliografię Polską”; w latach 1908 – 1939 opracował tomy XXIII – XXXIII. Był także redaktorem wydawanej przez PAU „Encyklopedii Polskiej”. Odnalazł i opublikował „ Najstarszy zbiór przywilejów i wilkierzy miasta Krakowa” (1939 r.). Wydał „Acta Rectoralia Almae Universitatis Studii Cracoviensis” (1908 r.)
oraz „Opinie prawnicze profesorów Uniwersytetu Krakowskiego w XV stuleciu” (1939 r.). Przygotował edycję pamiętników Kazimierza Władysława Wójcickiego, biskupa Adama Krasińskiego, księgarza Ambrożego Grabowskiego. Badał twórczość Adama Asnyka, Michała Bobrzyńskiego i Juliusza Słowackiego. Tłumaczył na język polski wiersze: Johanna Wolfganga Goethego, Heinricha Heinego i Alfreda de Musseta. Docenił wielkość Stanisława Wyspiańskiego na długo przed „Weselem”. Niektóre inne prace Stanisława Estreichera: „Szekspir w Polsce w XVIII wieku”, (1893 r.); „Studya nad historyą kontraktu kupna w prawie niemieckim epoki frankońskiej”, (1895 r.); „Adam Asnyk. Studyum”, (1897 r.); „Przyczynek do paremiografii polskiej”, (1897 r.); „Ustawy przeciwko zbytkowi w dawnym Krakowie”, (1897 r.); „Sądownictwo rektora UJ”, (1898 r.); „Pamiętniki X bpa A. Krasińskiego”, (1900 r.); „Wypraszanie od kary śmierci w historyi prawa i obyczaju ludu”, (1902 r.); „Kodeks Hammurabiego”, (1905 r.); „Początki prawa umownego”, (1908 r.); „Kraków i Magdeburg w przywileju fundacyjnym Krakowa”, (1911 r.); „Nieznane teksty ortyli magdeburskich”,
(1928 r.); „Frymark i freimarkt”, (1929 r.); „Pacyfizm w Polsce XVI stulecia”, (1930 r.); „Wedle zasad moralności Chrystusowej”, (1930 r.); „Kultura prawnicza w Polsce XVI wieku”, (1931 r.); „Najstarsze kodeksy prawne świata”, (1931 r.); „Znaczenie Krakowa dla życia narodowego polskiego w ciągu XIX wieku”, (1931 r.).

Przed 16 marca 1901 r. Henryk Sienkiewicz napisał do Stanisława Ambrożego Estreichera krótki list.

[Ewentualne uzupełnienia i zmiany w treści nastąpią z chwilą ustalenia nowych szczegółów.]