Kto jest wierny w najmniejszej sprawie i w wielkiej jest wierny, a kto w najmniejszej jest niesprawiedliwy i w wielkiej jest niesprawiedliwy. [Łuk. 16; 10]



POSTACIE Z JEGO ŻYCIA

Wybierz literę, z którą chcesz się zapoznać: A, B, C, Ć, D, E, F, G, H, I, J, K, L, Ł, M, N, O, P, Q, R, S, Ś, T, U, V, W, X, Y, Z, Ź, Ż - albo zobacz wszystkie.

Litera F



FAGOŃSKI TOMASZ [? – ?]


Kolega Henryka Sienkiewicza z Gimnazjum II. Pisarz wspomina go w listach z: 27 września 1865 r., grudnia 1865 r., 06 - 11 grudnia 1865 r. - do Konrada Dobrskiego.

FARNETTI STEFAN [? – ?]


Malarz. Półkrwi Polak i Włoch. Na początku listopada 1886 r. oprowadzał Henryka Sienkiewicza po bazarze w Konstantynopolu.

FEINTUCH ZOFIA [1868 – 1940]


Biografia nieustalona. Od 1887 r. żona Kazimierza Pochwalskiego. Pochodziła z rodziny kupieckiej, której własnością był sklep w Szarej Kamienicy na Rynku
w Krakowie. Od koloru tej kamienicy wzięło się późniejsze nazwisko Zofii – Szarska. Kazimierz i Zofia Pochwalscy mieli troje dzieci: Józefa Mikołaja (malarza), Marię
i Jerzego (chemika). Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Zofią z Feintuchów-Szarskich Pochwalską datują się następująco: 01 i 02) październik 1889 r. - Kraków i Wiedeń.

FEMELIDI ALEKSANDR MICHAJŁOWICZ [1871 – 1937]


Biografia nieustalona. Krytyk rosyjski. Autor książki „H. Sienkiewicz, jego epoka literacka, jego prace i myśli” (Odessa 1904 r., Petersburg 1912 r.). Ta pierwsza monografia rosyjska o Henryku Sienkiewiczu nosi datę cenzury: „Odessa, 15 marca 1903” – co wyjaśnia dlaczego pisarz już 25 października 1903 r. dziękuje Aleksandrowi Michajłowiczowi Femelidiemu za książkę, na której stronie tytułowej widnieje rok 1904. Pozycja ta ukazała się w serii „Artyści i myśliciele różnych czasów i narodów XIX wiek”. List Henryka Sienkiewicza z 25 października 1903 r. do Aleksandra Michajłowicza Femelidiego, to jedyny znany dokument potwierdzający kontakt obu osób.

FÉNÉON FÉLIX [22.06.1861 – 29.02.1944]


Biografia nieustalona. Krytyk i publicysta francuski. Twórca dwóch czasopism impresjonistycznych: „La Vogue” i „La Révue Independante”. Spopularyzował we Francji Lwa Nikołajewicza Tołstoja, Fiodora Michajłowicza Dostojewskiego i Henryka Johana Ibsena. Napisał: „Œuvres”, „Œuvres plus que complètes”, „Correspondance de Fanny & Félix Fénéon avec Maximilien Luce”, „Correspondance de Stéphane Mallarmé et Félix Fénéon”, „Le Procès des Trente”, „Les Impressionnistes en 1886”, „Nouvelles en trois lignes” i „Petit supplément aux œuvres plus que complètes”.

W 1900 r. nakładem „La Revue Blanche” ukazał się przekład „Quo vadis” Henryka Sienkiewicza w przekładzie Bronisława Kozakiewicza i Josepha de Janasza, poprawiony znakomicie przez Félixa Fénéon’a, co Henryk Sienkiewicz podkreślił w liście
z 17 grudnia 1901 r.




[Fotografia – autor: Felix Vallotton (1865 - 1925] [Fotografia ta znajduje się w domenie publicznej w tych krajach, gdzie prawo autorskie wygasa po 80 latach lub mniej od śmierci autora.]

FERRANT ? [? – ?]


Biografia nieustalona. Lekarz francuski, który na początku listopada 1894 r. w Parc-Saint-Maur udzielił Henrykowi Sienkiewiczowi pomocy medycznej po wypadku
na bicyklu.

FERT LUDOVIC [? – ?]


Dziennikarz paryski, współpracownik „Le Gaulois”. W 1901 r. wysłał do Henryka Sienkiewicza list z prośbą o wyjaśnienie przyczyn powstania „Quo vadis”. W odpowiedzi otrzymał list datowany: 05 marca 1901 r.

FILLEBORN DANIEL [07.11.1841 – 03.06.1904]


Tenor, śpiewak operowy. Początkowo kształcił się u Quatriniego, następnie w г Pratiego i F. Lampertiego w Mediolanie. Debiutował w 1862 r. i stopniowo wysunął się
na czoło zespołu Opery Warszawskiej. Zasłynął szczególnie jako odtwórca partii Jontka w „Halce”. Obdarzony lirycznym tenorem sławą swą nie przekroczył granic ojczyzny. Ze sceny wycofał się w 1892 r. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim. Uczestnik kółka literacko-artystycznego w restauracji „U Andzi” Anny Czuleńskiej
w Warszawie na rogu ulic: Niecałej i Wierzbowej, gdzie również bywał Henryk Sienkiewicz.

FINKEL LUDWIK Michał Emanuel [20.03.1858 – 24.10.1930]


Syn Jakuba i Anny z Warnickich. Polski historyk, bibliograf, profesor i rektor Uniwersytetu Lwowskiego.
Absolwent szkoły ludowej w Grzymałowie, gimnazjum w Tarnopolu, historii, filozofii i historii literatury na Uniwersytecie Lwowskim (1877 – 1881). W 1882 r. uzyskał tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie Lwowskim. Uzupełniał studia na uniwersytetach: w Berlinie
i w Paryżu (1882 – 1884). Pracował krótko jako asystent w Archiwum Krajowym Aktów Grodzkich i Ziemskich we Lwowie. W 1885 r. został wykładowcą historii nowożytnej Polski i powszechnej oraz historii literatury polskiej w Wyższej Szkole Rolniczej w Dublanach. W 1886 r. habilitował się. W 1892 r. podjął pracę na Uniwersytecie Lwowskim jako profesor nadzwyczajny i kierownik Katery Historii Austriackiej. W 1899 r. został profesorem zwyczajnym. Pełnił funkcję dziekana Wydziału Filozoficznego (1901/1902), prorektora (1912/1913), rektora (1911/1912). W 1918 r. objął Katedrę Historii Nowożytnej, którą kierował do końca życia. W 1900 r. zainicjował działalność Powszechnych Wykładów Uniwersyteckich we Lwowie. Od 1900 r. był członkiem-korespondentem Akademii Umiejętności (późniejszej Polskiej Akademii Umiejętności), a od 1910 r. – jej członkiem czynnym. Należał także do Towarzystwa Historycznego we Lwowie (1890 – 1923), Towarzystwa Naukowego we Lwowie (1920 r.), Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (1928 r.). Był członkiem-korespondentem Muzeum w Rapperswilu r. (1900 r.), prezesem Macierzy Polskiej. W 1927 r. uzyskał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Wileńskiego. Pochowany został na Cmentarzu Łyczakowskim.
Prace naukowe: „Poselstwa Jana Dantyszka” (1879 r.), „Marcin Kromer historyk polski XVI w. Rozbiór krytyczny” (1883 r.), „Elekcja Leszczyńskiego w roku 1704” (1884 r.), „Okopy św. Trójcy” (1889 r.), „Napad Tatarów na Lwów w roku 1695” (1890 r.), „Bibliografia historii polskiej” (1891 r., 1895 r., 1906 r., 3 tomy), „Konstytucja 3 Maja” (1891 r.), „Miasto Tarnopol w roku 1672” (1892 r.), „Księstwo Warszawskie” (1893 r.), „O pieśni Legionów” (1894 r.), „Historya Uniwersytetu Lwowskiego” (1894 r.), „O tzw. metodzie regresywnej w nauczaniu historyi” (1894 r.), „Elekcja Zygmunta I. Sprawy dynastyi Jagiellońskiej i Unii Polsko-Litewskiej” (1910 r.), „Króla Jana Kazimierza dyplom erekcyjny Uniwersytetu Lwowskiego z r. 1661” (1912 r.), „O sprawie udziału lenników w elekcjach jagiellońskich” (1913 r.), „Karol Szajnocha bibliotekarzem: Zakładowi Narodowemu imienia Ossolińskich w stulecie pracy i zasług” (1928 r.)
i „Pojęcie, zakres i zadania dziejów powszechnych” (1931 r.).
07 października 1909 r. Henryk Sienkiewicz napisał list do Ludwika Finkila, w którym dziękował za przesłaną książkę Władysława Łozińskiego „Oko proroka” i chwalił piękną polszczyznę jej autora.

[Fotografia – autor: „Kwartalnik historyczny”] [Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły. Prawo to stosuje się
w Stanach Zjednoczonych, Australii, Unii Europejskiej i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 70 lat po śmierci autora.]

FINKELHAUS JAN [1857 – ok. 1913] – pseudonim FINOT J. J.


Polski podróżnik i publicysta. Z Henrykiem Sienkiewiczem spotkał się w latach 1878 - 1879 w Paryżu.
Autor: „Obrazków z życia północno-wschodniej Afryki” (1881 r.), „Z podróży po Norwegii” (1881 r.), rozprawy francuskiej „La philosophie de la longévité” (1900 r.).

FINOT ? [? – ?]


Biografia nieustalona. Francuski redaktor „Revue des Revues”. W lutym 1896 r. Henryk Sienkiewicz z Nicei prowadził z Fionotem korespondencję w sprawie przekładu „Rodziny Połanieckich”.

FLAMMARION ERNEST [1846 – 1936]


Brat astronoma, Camille’a Flammariona. Założyciel jednej z najbardziej znanych francuskich firm wydawniczych. Z dzieł Henryka Sienkiewicza wydał: „Quo vadis”
w przekładzie Bronisława Kozakiewicza i J. L. de Janasza z ilustracjami Jana Styki (trzy wydania: 1900 r., 1904 r. i 1909 r.) oraz w tłumaczeniu Ilji Kamińskiego-Halpérine z drzeworytami Lemoina opartych na rysunkach Jana Styki (jedno wydanie: 1901 – 1904), „Przez stepy” w przekładzie Ilji Kamińskiego-Halpérine (1901 r.),
„Na jasnym brzegu” w tłumaczeniu Cézara de La Tour i comte Fleury (1901 r.), „Pójdźmy za nim” w przekładzie Ilji Kamińskiego-Halpérine z ilustracjami Jana Styki (dwa wydania: 1901 r. i 1926 r.), „Bartek Zwycięzca” w przekładzie Ilji Kamińskiego-Halpérine (1902 r.), „Sachem” w przekładzie Ilji Kamińskiego-Halpérine
(1902 r.) i „Szkice węglem” (1909 r.). Henryk Sienkiewicz napisał dwa listy do Ernesta Flammariona.

FLORKIEWICZ WŁADYSŁAWY MARYAN [14.09.1834 – 13.08.1902]


Syn Franciszka i Barbary Korwin Kuleszyńskiej.
Lekarz polski. Członek Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego. Absolwent Gimnazjum św. Anny w Krakowie. W 1861 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim obronił dyplom doktora medycyny. W latach 1862 – 1879 w Koniecpolu zorganizował szpital. W 1863 r. w Koniecpolu, Chrząstowie i Seceniowie leczył rannych powstańców.
W 1879 r. przeniósł się do Warszawy, gdzie prowadził prywatną praktykę lekarską. Od 1884 r., z powodu gruźlicy, dużo czasu spędzał w Zakopanem, gdzie rozwinął różnorodną działalność społeczną. Przyjaźnił się z Tytusem Chałubińskim i Władysławem Matlakowskim. W 1888 r. był jednym z założycieli Muzeum Tatrzańskiego
i Towarzystwa Muzeum Tatrzańskiego , a następnie wiceprezesem (1889 – 1891) i prezesem (1891 – 1902) tegoż towarzystwa. Opublikował 9 prac naukowych. Współpracował z „Gazetą Lekarską”. Jako pierwszy lekarz polski opisał przebieg promienicy u człowieka.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Władysławem Florkiewiczem datują się następująco: 01) wrzesień 1892 r. – Zakopane.

FRADELETTO ANTONIO [1859 – 1930]


Poseł, senator, dziennikarz, krytyk teatralny i prelegent.
Autor między innymi: „Venezia antica nuova” (1921 r.) i „La vita e l’anima. La fantasia e l’arte dal ‘500 al ‘900” (1928 r.). Twórca Mostra Biennale, tzn. wystawy sztuki światowej organizowanej przez niego w Wenecji co dwa lata do 1919 r. Przygotowując tę wystawę, w 1906 r. i w 1908 r. zwrócił się do Henryka Sienkiewicza
z propozycją utworzenia sali polskiej, prezentującej współczesną sztukę polską we wszystkich jej przejawach i tendencjach. Projekt nie doszedł do skutku wobec choroby Edwarda Raczyńskiego.

FRANCIS [? – ?]


Biografia nieustalona. Ksiądz kanadyjski. Dopomagał na terenie Kanady założonemu przez Henryka Sienkiewicza i Ignacego Paderewskiego Komitetowi Generalnemu Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. 30 czerwca 1915 r. Henryk Sienkiewicz pisał do niego list.

FRENKIEL MIECZYSŁAW [15.07.1858 – 19.04.1935]


Polski aktor, recytator, monologista i pedagog. Członek Związku artystów Scen Polskich.
Absolwent Gimnazjum w Sandomierzu (1876 r.). Po półrocznej praktyce w aptece w Zawichoście zapisał się na farmację w Warszawie
i jednocześnie rozpoczął naukę w szkole dramatycznej Emiliana Derynga. W 1879 r. rolą Kryspina debiutował na popisie szkolnym.
W 1880 r. z zespołem wyjechał na prowincję. W Kaliszu został zaangażowany do teatru krakowskiego, w którym pracował do 1885 r. W tym też czasie występował w Petersburgu, Lwowie W 1890 r. został zaangażowany do Warszawskiego Teatru Rozmaitości,
w którym pracował do śmierci, wyjeżdżając także na gościnne występy między innymi do: Bydgoszczy, Lublina, Lwowa, Łodzi, Petersburga, Poznania, Pragi i Wilna. Na deskach teatru występował do 1932 r.
W swoim repertuarze miał role molierowskie, między innymi: Orgona („Chory z urojenia”) i Tartuffe’a („Świętoszek”) – i fredrowskie: Cześnika („Zemsta”), Szambelana („Pan Jowialski”) i Twardosza („Dożywocie”). Zgarał w sześciu filmach, w tym jako Boryna („Chłopi”, 1922 r.).
Wykładowca: w klasie dramatycznej Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego, w Szkole Dramatycznej – lektor dykcji i wymowy Uniwersytetu Warszawskiego (1925 – 1932). W latach 1910 – 1913 w „Tygodniku Ilustrowanym” drukowano jego nowele.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Mieczysławem Frenkielem datują się następująco: 01) marzec 1914 r. - Warszawa.

[Autor: 1) Stanisław Bizański (1846 – 1890). Źródło – Wikipedia.]
[Fotografia ta znajduje się w domenie publicznej w Stanach Zjednoczonych oraz w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa 100 lat po śmierci autora lub wcześniej.]

FRIDA EMIL [17.02.1853 – 09.09.1912] – pseudonim VRCHLICKÝ JAROSLAV


Czeski poeta, dramaturg, krytyk, eseista i tłumacz.
Absolwent gimnazjum w: Slaný, Pradze i Klatovech. Absolwent filozofii, literatury i kultury romańskiego kręgu językowego
na Uniwersytecie Karola w Pradze. Redaktor czasopisma „Lumír”. Od 1890 r. – członek Czeskiej Akademii Nauk i Sztuk. Od 1891 r. – poseł do parlamentu wiedeńskiego, od 1893 r. – profesor literatury powszechnej Uniwersytetu Karola.
Jako krytyk śledził ruch literacki na Zachodzie. Tłumaczył zwłaszcza poezję romańską. Przekładał także: Johanna Wolfganga
von Goethego, George’a Gordona Noela Byrona, Percy’ego Bysshe’a Shelleya. Z poezji polskiej przełożył wszystkie części „Dziadów” Adama Mickiewicza.
Jego spuścizna jest niezwykle bogata: 01) zbiory poezji: „Z głębin” (1875 r.), „Poezje epickie” (1876 r.), „Mity I” (1878 r.), „Mity II” (1880 r.), „Eklogi i pieśni” (1880 r.), „Sfinks” (1883 r.), „Czarodziejski ogród” (1885 r.), „ Wiejskie ballady” (1885 r.), „Muzyka w duszy” (1886 r.), „Dni i noce” (1889 r.), „Gorzkie ziarna” (1889 r.), „Okna w burzy” (1894 r.), „Moja Ojczyzna” (1903 r.), „Drzewo życia” (1909 r.) – 02) epika: „ Duch i świat” (1878 r.), „Wiejskie ballady” (1885 r.) – 03) poematy: „Twardowski” (1885 r.), „ Bar Kochba” (1897 r.) – 04) trylogie: „Hippodamie” (cz. I „Zaloty Pelopsa”, 1890 r.; cz. II „Zgoda Tantala”, 1891 r.; cz. III „Śmierć Hippodamii”, 1891 r.) – 05) dramaty: „Noc na Karlsztejnie” (1884 r.). W zbiorze "Dni i noce" (1889 r.) zamieszczony jest dedykowany Henrykowi Sienkiewiczowi wiersz „Dvojí toucha” („Dwoiste pragnienie”):















DVOJÍ TOUCHA

DWOISTE PRAGNIENIE

[Henryku Sienkiewiczi]

[Henrykowi Sienkiewiczowi]

Vlak jel spící krajinou;
na ztemnělé stál jsem hrázi,
díval se, jak dolinou
dým a kotouč jisker hází.
Pociąg przejeżdżał przez śpiącą krainę;
Stałem na grobli, kiedy się ściemniało,
I ciągle widziałem, jak przez tę dolinę
Kłąb dymu, snop iskier – wszystko się sypało.
Proti náspu, kudy jel,
v stromoví se tměla chata,
okna, kde se plamen skvěl,
byla září celá zlatá.
Naprzeciw nasypu, gdzie pociąg się toczył,
Pośród drzew się słabo chata przebijała,
Przez jej małe okno płomień świecił w oczy –
Chata jego blaskiem złociła się cała.
A v té záři kdosi stál
hlavou nachýlený k stěně,
k vlaku, který dál se hnal,
dívaje se roztouženě.
W jaśniejącym blasku ktoś nieznajomy stał
Swą głową ku ścianie lekko pochylony.
Na jadący pociąg, który dalej gdzieś gnał,
Rzucał nieustannie smutny wzrok stęskniony.
A ve vlaku rovněž tak
ku chatě se díval kdosi;
dvojí roztoužený zrak,
v kterém dvojí duše prosí!
W pociągu pasażer zrobił ku oknu krok
Skierował na chatę, która oddalona,
Dwoisty, stęskniony, poszukujący wzrok,
W którym prosi niemo dusza rozdwojona.
Druhý, jenž stál ve vlaku
skláněje ven čelo snivé,
šeptal: Rudý přízraku,
kam se řítíš v jízdě divé?
Pasażer z pociągu szeptał wciąż niemrawo,
Czoło swoje sennie, wolno pochylając:
– Dokąd to tak pędzisz, ty czerwona zjawo,
Dziką swoją jazdą ciemności rozbijając?
Nikde klid a nikde mír,
stále v nové rveš mne scestí,
v nových bojů nový vír…
Bože, chata, jaké štěstí!
Wszędzie brak spokoju i nigdzie pokoju.
Ciągle na bezdroża porywasz wszelakie,
W nowe boje, wiry, do nowego znoju.
Boże, cicha chata – dla mnie szczęście takie!
V stromoví je ukryta,
v oknech plane zlatá záře,
kde se lampa zakmitá
nad knihami samotáře!
Pośród drzew ukryta, jakby się czaiła –
W oknach złota łuna nieuchronnie znika.
To lampa jasnym światłem ciągle się paliła
Nad kartami książek tego samotnika!
Kolem vůně, ticho, šer,
ptáků zpěv, smích zdroje v trávě,
zvonů „ave" podvečer
a klid unavené hlavě.
Ciszy woń wokoło, półmrok się już ściele,
Ptaków śpiew zanika, źródło szemrze w trawie,
Dzwonki też już cichną pod wieczór w kościele –
Tak zmęczona głowa wycisza się prawie.
Zapomnění s lásky snem,
věčný svatvečer tu v duši,
který ani rachotem
divý ten vlak nepřeruší.
Niepamięć się tuli, w sen miłości kryje,
A wieczna wigilia budzi się już w duszy.
Nawet dziki hałas, co z pociągu bije,
Tej sennej błogości też już nie zagłuszy.
Chato! sni zde v stromech dál,
pohled ještě slední, dlouhý!
Jistě, kdo v tvém okně stál,
zná jen štěstí, nezná touhy. –
Chato pośród tych drzew! Ty trwaj we śnie swoim.
Ostatni raz jeszcze patrzę między płoty!
Z pewnością osoba, co w oknie twym stoi,
Zna uczucie szczęścia, a nie zna tęsknoty. –
A již okem básníka
já jsem četl v duši obou,
toho, jenž v dál uniká,
toho, jenž spjat těsnou kobou.
I ja już swym okiem wieszcza-samotnika
Czytałem wciąż w duszach obu marzycieli:
Tego, co w oddali w pociągu gdzieś znika,
Tego, co samotnie siedzi w ciasnej celi.
Za vlakem si tento vzdech':
Ó kéž mohu dál tak hřímat,
v divý hon a rej a spěch
nekonečnost obejímat!
On za tym pociągiem spoglądał wciąż rzewnie:
Mógłbym tym pociągiem bez końca cwałować,
W tej dzikiej gonitwie i w pośpiechu pewnie
Wieczną nieskończoność mocno obejmować!
Valná dálko! Prostory!
Země neznámé a cizí!
Za moře dál, za hory,
až kde lidská stopa mizí!
Za góry, za ziemie oraz za przestworza,
W krainy dalekie, w krainy nieznane –
Daleko za rzeki, daleko za morza,
Gdzie ślady człowiecze są niespotykane!
Do temnoty, do záře!
Do azuru, věčně dále!
Pryč jen z toho žaláře,
kde svá pouta hryžu stále.
Do każdej ciemności, do każdego blasku!
Do piękna lazuru lgnę zdesperowany!
By się tylko wyrwać z więzienia potrzasku,
Gdzie ciągle w niewoli gryzę swe kajdany.
Nekonečnost, svoboda,
číše, jejichž na pokraji
vře mi všecka lahoda
a jež stále unikají!
Nieskończoność cała, wolność doskonała,
Puchary. Z ich skraju myśli wypływają
A z nich także kipi ma przyjemność cała –
One – jak marzenie – stale uciekają.
Hřímej, vlaku, v noc i den,
kol mé chaty hřímej drakem!
Přehluš vzdech můj i můj sten,
co jen s uvězněným ptákem? –
Grzmij pociągu długo nocą oraz we dnie.
Koło mojej chaty rycz jak lew zraniony.
Zagłusz me westchnienie, jęk mój też niech zblednie –
Co jednak z mym sercem – ptakiem uwięzionym? –
Dávno vlak mi v dálce znik',
dávno zhasli světlo v chatce,
kraj se zatměl v jeden mžik,
ticho, všecko spalo sladce.
---
Jen mé srdce v žití taj
zřelo, jak se tká a vlní,
kde jest každá touha ráj –
dokud jen se nevyplní.
---


Wiersz w języku polskim – Krzysztof Grabiński

O spotkaniu z Jaroslav'em Vrchlický’m (Emilem Fridą) Henryk Sienkiewicz pisze 07 lipca 1890 r. w liście do Jadwigi Janczewskiej:
„(…) Pamiętasz, jak Ci kiedyś opowiadałem o nocnym spotkaniu na ulicy w Pradze z Vrhlickim, poetą czeskim. Ja szedłem
z Jelìnkiem
(Edwardem Jelìnkiem) i on nas zapoznał o wpół do pierwszej w nocy, na trzy minuty. (…)”
[Fotografia: Autor – Jan Vilímek (1860 – 1938). Źródło – Wikipedia. Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły.
Prawo to stosuje się w Stanach Zjednoczonych, Australii, Unii Europejskiej i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 70 lat po śmierci autora.]

FRYDRO [FRYDRYCHS] WŁADYSŁAW Hieronim [? – 1918]


Biografia nieustalona. Właściciel majątku w Sławinie. Na starość osiadł w Lublinie. W ostatnich latach życia pasjonował się językiem esperanto. W styczniu 1904 r.
w Lublinie, w ramach akcji na powodzian, Henryk Sienkiewicz czytał nowelę „Dwie łąki”. Dla uczczenia tej prelekcji Władysław Fredro, który na bankiecie nie mógł wygłosić toastu, przekazał na cel walki z powodzią 100 rubli. Pisarz podziękował mu listownie około 28 stycznia 1904 r.

FRYZE FELIKS [18.05.1843 – 01.09.1907]


Dziennikarz „Kuriera Warszawskiego”, „Kuriera Codziennego”, twórca „Kuriera Porannego” i „Gazety Domowej”, redaktor naczelny „Muchy”, autorytet w dziedzinie pożarnictwa. Absolwent Instytutu Politechnicznego w Puławach (1862 – 1865), urzędnik Dyrekcji Ubezpieczeń. W 1865 r. rozpoczął naukę na wydziałach fizyki
i astronomii Szkoły Głównej w Warszawie. Od 1868 r. zaczął pisywać do „Gazety Warszawskiej”, a od 1869 r. podjął pracę w „Kurierze Warszawskim”.
Wspólnie z Ignacym Chodorowiczem napisał „Przewodnik po Warszawie i jej okolicach na rok 1873 – 1874”. W 1904 r. zaczął wydawać „Gazetę Domową”. Autor „Rad dla dziennikarzy” (1902 r.). Henryk Sienkiewicz spotkał go w okresie od 18 do 22 kwietnia 1887 r. w Wiedniu.

[Ewentualne uzupełnienia i zmiany w treści nastąpią z chwilą ustalenia nowych szczegółów.]