Gdy przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca wychodzi, złoży świadectwo o mnie; ale i wy składacie świadectwo, bo ze mną od początku jesteście. [Jan. 15; 26 – 27]



POSTACIE Z JEGO ŻYCIA

Wybierz literę, z którą chcesz się zapoznać: A, B, C, Ć, D, E, F, G, H, I, J, K, L, Ł, M, N, O, P, Q, R, S, Ś, T, U, V, W, X, Y, Z, Ź, Ż - albo zobacz wszystkie.

Litera G



GACHET MARGUERITTE [? – ?]


Biografia nieustalona. Żona Aleksandra Poradowskiego (1836 – 1890).
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Margueritte z Gachet'ów Poradowską datują się następująco: 01) sierpień 1888 r. - Bruksela; 2) lipiec 1890 r. - Wola Justowska.

GALASIEWICZ JAN Kanty [właściwie: GALOS] [01.09.1849 – 16.03.1911]


Biografia nieustalona. Mąż Aleksandry Henryki, córki Konstantego i Marii Walerii z Chądzyńskich Jarockich.
Aktor i pisarz dramatyczny.
Autor sztuk własnych, np.: „Czartowska ława” i adaptacji na scenę powieści, np.: „Chaty za wsią” Józefa Ignacego Kraszewskiego. Wspólnie z Zofią Meller przygotował adaptację „Szkiców węglem” Henryka Sienkiewicza, która nosiła tytuł „Pan Zołzikiewicz”.

GALDEMAR ANGE - patrz FERT LUDOVIC


GARDINER MAHALA [? – ?] - MISS MAY * MISS MOSES


Angielka. Tłumaczka, nauczycielka języka angielskiego i opiekunka dzieci Henryka Sienkiewicza.

GASPARRI PIETRO [05.05.1852 – 18.11.1934]


Kardynał włoski, doktor prawa kanonicznego i cywilnego.
Absolwent seminarium niższego w Nepi, a następnie w Rzymie. Wykładowca prawa kanonicznego w Instytucie Katolickim w Paryżu (1879 – 1898), następnie delegat Stolicy Apostolskiej w Ameryce Południowej (Boliwia, Peru, Ekwador). Od 1904 r. – sekretarz Komisji Kodyfikacyjnej, tworzącej nowoczesny kodeks prawa kanonicznego. Od października 1914 r. papieski sekretarz stanu. Sygnatariusz traktatów laterańskich. Odznaczony Orderem Orła Białego.
06 listopada 1915 r. Henryk Sienkiewicz skierował do Pietro Gasparri’ego list. Ponadto pisarz wspomina go w liście z 08 sierpnia 1916 r. do Jadwigi Janczewskiej.







[Fotografia: Foto mdel Cardinal Gasparri da nl.wiki. Źródło – Wikipedia.]
[Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły. Prawo to stosuje się w Stanach Zjednoczonych, Australii, Unii Europejskiej i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 70 lat po śmierci autora.]

GAWALEWICZ MARIAN [21.10.1852 – 26.05.1910]


Polski pisarz, dziennikarz, współpracownik pism krakowskich i warszawskich.
W latach 1900 – 1908 – dyrektor Teatru Wielkiego w Łódzi. Dyrektor Teatru Małego
w Warszawie. Do Warszawy przybył w 1876 r. i podjął pracę w „Kurierze Warszawskim”. Zamieszczał też felietony w „Kłosach”. Do 1897 r. – kierownik literacki „Tygodnika Ilustrowanego”, później – redaktor „Tygodnika Polskiego” i „Bluszczu”. Ogłosił drukiem bardzo wiele utworów poetyckich, monologów, komedii jednoaktowych i obrazków scenicznych, powieści, felietonów, i szkiców krytycznych. Członek powołanego 26 września 1900 r. Komitetu przypadającego na 1898 r. obchodu 25-lecia pracy pisarskiej Henryka Sienkiewicza.
Niektóre powieści: „Drugie pokolenie (1891 r.), „Mechesy” (lata 1893 – 1894), „Szubrawcy” (1896 r.), „Synowie Laokoona” i „Warszawa” (1902 r.). Wydał również: „Komedie jednoaktowe i monologi” (1890 r.), „Legendy o Matce Boskiej” (z ilustracjami Piotra Stachiewicza), „Sylwetki i szkice literackie” (1888 r.), „Poezje” (1889 r.), zbiory nowel: „O niej” (1887 r.), i „Żona” (1889 r.), studia o Franciszku Zabłockim, Bohdanie Zaleskim. Józefie Korzeniowskim, Auguście Wilkońskim, Tomaszu Zanie innych. Pod koniec życia powrócił do rodzinnego Lwowa, gdzie objął kierownictwo literackie tamtejszego teatru.
Z Henrykiem Sienkiewiczem utrzymywał serdeczne stosunki, co potwierdza korespondencja z lat 1895 - 1901.

GAWROŃSKI ? [? – ?]


Naczelny inżynier kolei Ruszczuk – Warna (1886 r.). Henryk Sienkiewicz wspomina go w liście z 09 października 1886 r. do Jadwigi Janczewskiej.

GĄSIENICA JAN [26.01.1809 – 08.12.1894] – przybrane nazwisko: KRZEPTOWSKI * przydomki: SABAŁA * SABALIK * FAKOR * KOZICA * KOZIAR


Góral podhalański, gawędziarz, pieśniarz, honorowy przewodnik tatrzański, muzykant i myśliwy. W młodości – kłusownik. Uczestnik powstania chochołowskiego. Po jego upadku siedział w austriackim więzieniu. Porzuciwszy myślistwo zajął się gawędziarstwem
i muzykowaniem. Towarzyszył Tytusowi Chałubińskiemu i Stanisławowi Witkiewiczowi w ich górskich wyprawach. Przyjaźnił się
z Bronisławem i Marią z Sobotkiewiczów Dembowskimi. Był ojcem chrzestnym Stanisława Ignacego Witkiewicza. Gości Tytusa Chałubińskiego zabawiał śpiewem i opowieściami. Gawędy góralskie (autorstwa Sabały lub powtarzane przez niego) zostały spopularyzowane przez Stanisława Witkiewicza, Henryka Sienkiewicza, Wojciecha Brzegę oraz opublikowane w licznych zbiorach, między innymi: „Bajki według opowiadań Jana Sabały Krzeptowskiego z Kościeliska” (Bronisław Dembowski, 1892 r.), „Sabała. Portret, życiorys, bajki, powiastki, piosnki, melodie” (Andrzej Stopka Nazimek, 1897 r.). Postać Sabały pojawiła się w polskiej literaturze
u Henryka Sienkiewicza („Sabałowa bajka”, 1884 r.), Stanisława Witkiewicza („Na przełęczy”, 1891 r.), Kazimierza Przerwy-Tetmajera („Legenda Tatr”, 1910 r.), Władysława Orkana („Przez co Sabała omijał jarmark w Kieżmarku”), Jalu Kurka („Księga Tatr”, 1955 r.). Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Janem Gąsienicą datują się następująco: 01) styczeń 1889 r. - Zakopane; 02) grudzień 1889 r. - Zakopane.

[Autor: Stanisław Bizański. Źródło – Wikipedia.] [Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły.]

GASIOROWSKI WACŁAW [27.06.1869 – 30.10.1939]


Polski powieściopisarz, dziennikarz, publicysta, scenarzysta, działacz polonijny i niepodległościowy. Wydawca i redaktor periodyku „Strumień” (1900 r.), redaktor czasopism polonijnych w Stanach Zjednoczonych (1921 – 1930). Organizator konspiracji niepodległościowej w zaborze rosyjskim. Redaktor „Przeglądu tygodniowego” i korespondent „Słowa Polskiego”. Ścigany przez rosyjską Ochranę emigrował z Królestwa Polskiego do Lwowa, a potem na Zachód. Od 1904 r. mieszkał w Paryżu. Inicjator powstania w 1910 r. Towarzystwa Literacko-Artystycznego w Paryżu i jego sekretarz. Założyciel tygodnika „Polonia” i struktur organizacyjnych „Sokoła”.
W czasie I wojny światowej włączył się w działalność na rzecz odrodzenia państwa polskiego i uczestniczył w organizacji armii polskiej. Wykładowca literatury polskiej i historii cywilizacji w Ameryce Północnej w kolegium polskim Cambridge Springs (1918 – 1919 i 1921 – 1930). Współpracownik czasopism polonijnych, m. in.: „Kurier Nowojorski”, „Górnik” i „Gwiazda Polarna”. Po powrocie do kraju (1930 r.) został prezesem Stowarzyszenia Pisarzy i Publicystów Emigracyjnych. Pochowany na cmentarzu w Skolimowie.
Napisał: „Szare życie”, „Zginęła głupota! Powieść z niedalekiej przyszłości” (1899 r.), „Pigularz” (1900 r.), „Ugodowcy” (1901 r.), „Huragan” (1902 r.), „Rok 1809” (1903 r.), „Pani Walewska” (1904 r.), „Czarny Generał” (1904 r.), „Pamiętniki wojskowe Jozefa Grabowskiego oficera sztabu cesarza Napoleona I, 1812 – 1813 – 1814” (1905 r.), „Finis Poloniae” (1906 r.), „Anarchiści” (1906 r.), „Księżna Łowicka” (1908 r.), „Tragic Russia” (1908 r.), „Szwoleżerowie gwardii” (1910 r.), „Emilia Plater” (1910 r.), „Bem” (1911 r.), „Babilon” (1912 r.), „Miłość królewicza” (1931 r.), „Thalitha Kumi”, „Królobójcy” i „Kajetan Stuart”.
Henryk Sienkiewicz wspomina go w liście z 20 lipca 1910 r. do Jadwigi Janczewskiej.

[Fotografia: Autor nieznany. Źródło: Wikipedia.] [Zdjęcie – utworzone 01.01.1939 r. – należy do domeny publicznej, ponieważ zgodnie z art. 3 ustawy z 29 marca
1926 r. oraz art. 2 ustawy z 10 lipca 1952 r. o prawie autorskim fotografie polskich autorów (lub fotografie, które ukazały się po raz pierwszy w Polsce lub równocześnie w Polsce i za granicą) opublikowane bez wyraźnego zastrzeżenia praw autorskich przed uchwaleniem ustawy z 23 maja 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie podlegają ochronie – należy domniemywać, że są własnością publiczną.]

GĄSSOWSKA CELINA – patrz ZIELIŃSKA CELINA


GĄSSOWSKI CZESŁAW [? – ?]


Biografia nieustalona. Pochodził z Grodzieńszczyzny. Mąż Celiny z Zielińskich.
Właściciel domu w Warszawie przy ul. Wilczej 12. Administrator kilku domów, wicedyrektor kooperatywy spożywczej „Merkury”.
Prowadził niektóre sprawy majątkowe Henryka Sienkiewicza.

GEBETHNER GUSTAW Adolf [03.01.1831 – 18.09.1901]


Polski księgarz, wydawca pracy i książek. Współzałożyciel i współwłaściciel znanego warszawskiego przedsiębiorstwa wydawniczego GEBETHNER i WOLFF.
Przedsiębiorstwo powstało w 1857 r. w Warszawie przy Krakowskim Przedmieściu w Pałacu Potockich, a później również w Krakowie. Drugim współzałożycielem był August Robert Wolff. Zlikwidowane zostało w 1950 r. przez komunistów. Antykwariat działał do 1961 r.
Przedsiębiorstwo wydawało przede wszystkim klasykę literatury polskiej: utwory Władysława Stanisława Reymonta, Elizy Orzeszkowej, Marii Konopnickiej, Józefa Ignacego Kraszewskiego, Bolesława Prusa, Stefana Żeromskiego, Henryka Sienkiewicza, Zofii Nałkowskiej, Jarosława Iwaszkiewicza, Adama Mickiewicza czy Juliusza Słowackiego. Publikowała też czasopisma: „Kurier Warszawski”, „Tygodnik Ilustrowany” i „Kurier Codzienny”. W latach 1884 – 1922 przedsiębiorstwo otworzyło swoje oddziały w: Krakowie, Lublinie, Łodzi, Poznaniu, Zakopanem. W 1925 r. otworzyło filię w Paryżu: „LIBRAIRIE POLONAISE” – która istnieje do dziś. Przesyłano również książki do Stanów Zjednoczonych i Rosji. W 1929 r. Gebethner wykupił udziały Wolffa. W okresie II wojny światowej przedsiębiorstwo rozprowadzało nielegalne książki oraz prowadziła tajne kursy dla pracowników księgarń. W 1973 r. – po zakończenia postępowania upadłościowego – nastąpiła ostateczna likwidacja przedsiębiorstwa.

GEISLER EDWARD [1854 – 1933]


Przemysłowiec i działacz społeczny. Od 1876 r. – współwłaściciel odlewni żelaza i fabryki maszyn. Współzałożyciel Banku dla Handlu i Rolnictwa, Muzeum Przemysłu
i Rolnictwa, Towarzystwa Gniazd Sierocych, Chrześcijańskiego Towarzystwa Ochrony Kobiet, Domu Sierot, Schroniska Czasowego i Ogniska Domowego dla Kobiet
oraz Zakładu dla Umysłowo Niedorozwiniętych.
Od 1906 r. finansował Gimnazjum imienia Mikołaja Reja przy Zborze Augsbursko-Ewangelicznym w Warszawie. 25 listopada 1905 r. Henryk Sienkiewicz napisał
do Edwarda Geislera list.

GEROLD [? – ?]


Biografia nieustalona.
Właściciel księgarni w Wiedniu, w której w 1886 r. i 1890 r. Henryk Sienkiewicz kupował książki.

GERSON WOJCIECH [01.07.1831 – 25.02.1901]


Polski malarz pejzażysta, historyk sztuki, pedagog.
Absolwent warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, szkół w: Petersburgu, Leona Cognieta w Paryżu.
W 1858 r. osiedlił się w Warszawie. Współzałożyciel Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych (1860 r.). Pisał krytyki do warszawskich czasopism. Napisał biografię Józefa Simmlera. Wydał podręcznik anatomii dla artystów. Przetłumaczył na język polski „Trattato della Pittura” Leonarda da Vinci. Kształcił między innymi: Ludomira Benedyktowicza, Józefa Mariana Chełmońskiego, Wacława Chodkowskiego, Eligiusza Niewiadomskiego, Józefa Pankiewicza, Władysława Podkowińskiego, Alfreda Wierusza-Kowalskiego i Leona Jana Wyczółkowskiego.
Ważniejsze prace: „Ubiory ludu polskiego” i „Widoki Warszawy”. Ilustrator dzieł historycznych, np.: „Hetmani polscy”. Namalował między innymi: „Margrabia Gero i Słowianie”, „Kopernik w Rzymie, wykładający swój system”, „Zamordowanie Przemysława”. Dekorator: Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, sali Zakładu Kredytowego w Warszawie,
jak i krajobrazy tatrzańskie. Zajmował się także architekturą i krytyką sztuki.
W latach 1897 - 1898 Henryk Sienkiewicz współpracował z Wojciechem Gersonem w Komitecie Budowy Pomnika Adama Mickiewicza
w Warszawie.

[Fotografia – autor: Zakład Fotograficzny Karoli Pusch (Warszawa). Źródło – Wikipedia.] [Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie
do niego wygasły. Prawo to stosuje się w Stanach Zjednoczonych, Australii, Unii Europejskiej i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 70 lat po śmierci autora.]

GIEYSZTOR JAKUB Wilhelm Kasper [18.04.1827 – 15.11.1897]


Syn Stanisława i Leokadii z Zawiszów.
Księgarz, publicysta, pamiętnikarz; uczestnik powstania styczniowego.
Absolwent Instytutu Szlacheckiego w Wilnie (1844 r.). Studiował na Wydziale Prawnym Uniwersytetu Petersburskiego. W 1848 r. powrócił do kraju i osiadł w majątku Ignacogród. Założyciel organizacji obywatelskiej zbliżonej do stronnictwa białych (1861 r.).
Po wybuchu powstania został prezesem Wydziału Zarządzającego Prowincji Litwy. 31 lipca 1863 r. został aresztowany, a w 1865 r. skazany na 12 lat ciężkich robót w Usolu. W 1868 r. został przeniesiony do Irkucka. W 1872 r. powrócił do kraju. Zamieszkał
w Suwałkach, potem w Warszawie. W latach 1880 – 1882 – radca Dyrekcji Głównej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. W 1882 r. otworzył księgarnię antykwarską.
Autor „Pamiętników” stanowiących źródło historii lat 1857 – 1865 (Wilno, 1913 r.). Kolega szkolny (w Wilnie) i uniwersytecki
(w Petersburgu) Kazimierza Szetkiewicza i współzesłaniec na Syberię. Częsty gość Szetkiewiczów w Warszawie.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Jakubem Gieysztorem datują się następująco: 01) listopad 1888 r. - Warszawa; 02) wrzesień - październik 1894 r. - Teplitz.






[Autor nieznany. Źródło – Wikipedia.] [Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły.]

GILLER STEFAN [19.09.1834 – 27.01.1918]


Polski powieściopisarz, dramaturg, poeta, tłumacz.
04 stycznia 1904 r. na dworcu kolejowym w Kaliszu w imieniu zebranych powitał Henryka Sienkiewicza i pozostałych prelegentów przybywających w ramach akcji
na rzecz powodzian.

GLIŃSKI ? [? – ?]


Biografia nieustalona. Służący Henryka Sienkiewicza. Pisarz wspomina go w liście z 10 listopada 1910 r. do Jadwigi Janczewskiej.

GLIŃSKI KAZIMIERZ [1850 – 1920]


Polski poeta, dramaturg i powieściopisarz. Współpracownik „Biesiady Literackiej”, „Ateneum” i „Bluszczu”.
W 1904 r. Henryk Sienkiewicz odrzucił jego kandydaturę do stypendium im. Marii Sienkiewicz, uzasadniając to tym, że jest ono przeznaczone „dla osób cierpiących
na choroby płucne”.

GLOGER ZYGMUNT [03.11.1845 – 16.08.1910] – herbu PRUS II * pseudonim PRUSKI


Syn Jana i Michaliny z Woynów.
Polski historyk, archeolog, etnograf, folklorysta, krajoznawca.
Absolwent Szkoły Głównej w Warszawie (1867 r.). W 1867 r. prowadził prace etnograficzne, a w 1868 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim z zakresu historii i archeologii. W 1883 r. ożenił się z Aleksandrą Helską. Odbywał wycieczki etnograficzne i archeologiczne po Polsce i Litwie. Swoje zbiory zapisał
w testamencie Towarzystwu Krajoznawczemu, którego był jednym z założycieli i pierwszym prezesem, Towarzystwu Etnograficznemu, Towarzystwu Bibliotek Publicznych w Warszawie oraz Muzeum Przemysłu i Rolnictwa.
Napisał około 800 prac i artykułów. Dziełem życia Glogera była „Encyklopedia staropolska ilustrowana” (1900 - 1903). Inne prace: „Obchody weselne” (1869 r.), „Pieśni ludu” (1892 r.), „Księga rzeczy polskich” (1896 r.), „Rok polski w życiu, tradycji i pieśni” (1900 r.), „Budownictwo drzewne i wyroby z drzewa w dawnej Polsce” (1907 - 1909, litery A - L). Śmierć autora przerwała prace nad drugim tomem tego dzieła. 24 września 1882 r.- wspólnie z Henrykiem Sienkiewiczem - wyjechał do Puszczy Białowieskiej.

GLUZIŃSKI WŁADYSŁAW Antoni [18.05.1856 – 10.04.1935]


Syn Franciszka Macieja Gluzińskiego.
Krakowski lekarz internista, patolog i nauczyciel.
Od 1890 r. – profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W latach 1893 – 1897 – profesor zwyczajny patologii ogólnej
i doświadczalnej tego uniwersytetu. Od 1897 r. – kierownik katedry chorób wewnętrznych Uniwersytetu Lwowskiego. W latach 1905 – 1906 – rektor tego uniwersytetu i poseł do Sejmu Krajowego Galicji. Od 1919 r. – kierownik katedry medycyny wewnętrznej Uniwersytetu Warszawskiego. Modernizował Szpital Dzieciątka Jezus. Autor prac o fizjologii, patologii i diagnostyce przewodu pokarmowego. Jeden z założycieli Towarzystwa Internistów Polskich i Towarzystwa Walki z Gruźlicą. Twórca metody wczesnego rozpoznawania raka żołądka. Organizator pierwszej polskiej przychodni przeciwgruźliczej. Członek Polskiej Akademii Umiejętności.
W czerwcu lub lipcu 1894 r. Henryk Sienkiewicz prosił Władysława Antoniego Gluzińskiego o wizytę domową.

[Władysław Antoni Gluziński – publikacja z lutego 1928 r.][Fotografia - autor nieznany. Źródło – Wikipedia.] [To zdjęcie jest
w domenie publicznej, ponieważ zgodnie z art. 3 prawa autorskiego z 29 marca 1926 r. i art. 2 prawa autorskiego z 10 lipca 1952 r. fotografie polskich autorów (lub które ukazały się po raz pierwszy w Polsce lub równocześnie w Polsce i za granicą) opublikowane
bez wyraźnego zastrzeżenia prawa autorskiego (przed zmianą prawa 23 maja 1994 r.) nie podlegają ochronie. Należy domniemywać, że są własnością publiczną.]

GŁOWACKA LUDWIKA [? – ?]



Żona Henryka Gropplera.
Wraz z mężem w swoim domu na przedmieściach Bebek gościli Polaków przybywających do Konstantynopola. Odwiedzali ich: Adam Mickiewicz, Julian Klaczko, Włodzimierz Passowicz, Jan Matejko i – w październiku 1886 r. – Henryk Sienkiewicz, Kazimierz Pochwalski i Antoni Zaleski.

GODEBSKI CYPRIAN [30.10.1835 – 25.11.1909]


Syn Franciszka Ksawerego.
Polski rzeźbiarz.
Absolwent Szkoły Polskiej Narodowej w Batignolles, później uczył się rzeźby w pracowni F. Jouffroy. W 1858 r. przeniósł się do Lwowa, następnie, od 1861 r. zamieszkał w Wiedniu i od 1863 r. – w Paryżu. W 1870 r. mianowany profesorem Akademii w Sankt Petersburgu. W Paryżu prowadził salon artystyczno-literacki.
W 1877 r. mianowany członkiem francuskiej Akademii Narodowej, w 1889 r. – oficerem Legii Honorowej. Jest autorem pomnika Wyzwolenia w Limie w Peru, kompozycji alegorycznych i rzeźby salonowej o tematyce mitologicznej, rzeźby portretowej i sepulkralnej (m. in. nagrobki Teofila Gautier'a na Cmentarzu Montmartre
i Hektora Berlioza na Père-Lachaise w Paryżu), pomnika Artura Grottgera w kościele Dominikanów we Lwowie, pomnika Adama Mickiewicza w Warszawie (1898 r.).
W 1897 r. Henryk Sienkiewicz przyjechał do Carrary we Włoszech, aby ocenić projekt ostatniej z wymienionych rzeźb. Cyprian Godebski mieszkał również we Francji
w Paryżu przy Rue de la Procession 48. Na ten adres Henryk Sienkiewicz polecał kierować korespondencję do siebie podczas pobytu we Francji w latach 1878 - 1879.
Udokumentowana spotkania Henryka Sienkiewicza z Cyprianem Godebskim datują się następująco: 01) czerwiec 1897 r. - Ragaz.

GODLEWSKA MARIA Jadwiga Franciszka - patrz POPIEL MARIA Jadwiga Franciszka


GODLEWSKI MŚCISŁAW [09.03.1846 – 20.05.1908] - herbu GOZDAWA


Syn Kornela Wiktoryna Łukasza i Emilii Rayskiej. Od 1878 r. mąż Marii z Popielów.
Ziemianin, prawnik, publicysta i wydawca. Redaktor m. in.: wydawnictwa „Biblioteka Umiejętności Prawnych” oraz od 1874 r. do 1878 r. pisma „Niwa” (które nabył wspólnie z Henrykiem Sienkiewiczem, Julianem Ochorowiczem i Janem Jeleńskim), dziennika warszawskiego „Słowo”, którego redagowanie objął po Sienkiewiczu
w 1877 r. Radca warszawskiej Dyrekcji Głównej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, jeden z twórców Kasy im. Józefa Mianowskiego. Od 1874 r. uczestnik spotkań odbywających się w mieszkaniu lekarza Karola Benniego w Warszawie przy ul. Brackiej 16. Przyjeciel Sienkiewicza, któremu załatwiał sprawy prawne (związane
m. in.: z rozwodem z Marią Wołodkowiczówną). Dwukrotnie swatał pisarza: najpierw z Marią Szetkiewiczówną, później z Marią Radziejewską. Z końcem 1881 r. wspólnie m. in. z: Antonim Wrotnowskim, Antonim Zaleskim, ks. Zygmuntem Chełmickim, Edwardem Lubowskim – założył dziennik „Słowo”, którego redakcję powierzono Henrykowi Sienkiewiczowi. 19 listopada 1888 r. pisarz i Kazimierz Szetkiewicz odwiedzili Mścisława i Marię z Popielów Godlewskich, a następnie:
20 lutego 1889 r. w Warszawie. Dalsze spotkania Henryka Sienkiewicza z Mścisławem Godlewskim datują się następująco: 01) grudzień 1894 r. - Warszawa.

GODLEWSKI MŚCISŁAW [1875 – ?]
[określany przez H. S.: CICHY]


Biografia nieustalona. Syn Mścisława i Marii Jadwigi Franciszki z Popielów Godlewskich.
Henryk Sienkiewicz wspomina go w liście (157.) z czerwca 1894 r. do Mścisława Godlewskiego (ojca):
(…) Widziałem Cichego. (…)

GOEMANS P. I SYN


Dom Ogrodowy Kultury Cebulek Kwiatowych – znana holenderska firma w Hillegom koło Haarlem.
Powstała ona w 1860 r. W latach 1911 – 1913 polskim działem firmy kierował Piotr Paliński (17.08.1853 – 26.02.1950), nauczyciel i emigrant po powstaniu styczniowym. Stworzył on listę wybitnych osobistości polskich, którym firma nadsyłała cebulki kwiatowe. Taką przesyłkę Henryk Sienkiewicz otrzymał w listopadzie 1913 r., za co dziękował firmie w liście z 21 listopada 1913 r. (…)”

GOLDENRING STEFANIA [1857 – 1920]


Tłumaczka literatury polskiej na język niemiecki.
Mieszkała w Berlinie, a jej dom był zawsze gościnny dla Polaków. Tłumaczyła utwory: Elizy Orzeszkowej, Marii Stanisławy Konopnickiej, Bolesława Prusa, Stefana Żeromskiego, Wiktora Teofila Gomulickiego, Wacława Kajetana Sieroszewskiego. Od 1906 r. po 1932 r. (obie daty w przybliżeniu) systematycznie tłumaczyła utwory Henryka Sienkiewicza: “Quo vadis” (1906 r., 1921 r., 1930 r., 1932 r.), “Krzyżacy” (1913 r.), nowele (1920 r. -
pod wspólnym tytułem „Gesammelte Werke”) i „Komedia z pomyłek”. Listem z 22 marca 1899 r. Henryk Sienkiewicz upoważnia Stefanię Goldenring do przekładu
i druku „Komedii z pomyłek”.

GOLDSZTAND ALEKSANDER [03.08.1838 – 04.05.1903]


Syn Leona i Felicji Salinger. Mąż Marii Guttman. Ojciec: Józefy (ur. 1863 r.), Izabeli Ludwiki (1866 – 1922), Leonii i Janiny Melanii Gabrieli.
Polski bankier żydowskiego pochodzenia. Wiceprezes rady Banku Dyskontowego w Warszawie, sędzia Trybunału Handlowego, radca handlowy Banku Polskiego
(1881 r.), członek Komitetu Giełdowego (1876 – 1903).
Henryk Sienkiewicz wymienia go w liście z 11 sierpnia 1889 r. do Jadwigi Janczewskiej jako osobę przebywającą w tym samym co on czasie w Ostendzie.

GOLDSZTAND IZABELA Ludwika [1866 – 25.11.1922]


Córka Aleksandra i Marii z Guttmanów Goldsztandów. Od 23 marca 1883 r. – żona Adama Brezy. Matka: Aleksandry i Wandy.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Izabelą z Goldsztandów Brezą datują się następująco: 01) kwiecień 1890 r. – Warszawa.

GONZALES ALFONS [? – ?]


Biografia nieustalona. Pisarz hiszpański.
W 1878 r. był sprawozdawcą na Międzynarodowym Kongresie Literackim. Uczestnikiem tego kongresu był również Henryk Sienkiewicz, który wspomina go następująco:
„(…) pan Alfons Gonzales, deputowany a zarazem znakomity pisarz hiszpański, ułożył sprawozdanie ogólne, które odczytanym zostało na walnym zgromadzeniu. (…)”

GORECKA MARIA – patrz MICKIEWICZ MARIA


GORECKI LUDWIK Władysław [1863 – 1936]


Syn Tadeusza i Marii z Mickiewiczów Goreckich. Wnuk Adama Mickiewicza.
Biografia nieustalona.
Lekarz.
Absolwent uczelni medycznych w Paryżu, Krakowie i Wiedniu. Współpracownik okulisty Ksawerego Gałęzowskiego w Paryżu.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Ludwikiem Goreckim datują się następująco: 01) grudzień 1898 r. – Warszawa.

GORSKA ? [? – ?]


Biografia nieustalona.
W marcu 1893 r. przebywała w Nervi we Włoszech. Przesłała przebywającemu tam Henrykowi Sienkiewiczowi kwiaty z napisem „mistrzowi, geniuszowi” etc.

GÓRSKA ? [? – ?]


Starsza siostra Wiktorii Dembowskiej, wraz z którą 18 stycznia 1866 r. odwiedziła Poświętne, gdzie przebywał Henryk Sienkiewicz.

GÓRSKA ? [? – ?]


Julia lub Maria. Biografia nieustalona. Obie – córki Konstantego Górskiego i Julii z Golicynów.
Julię lub Marię Henryk Sienkiewicz spotkał 27 lutego 1889 r. w Warszawie na balu w ratuszu.

GÓRSKA HELENA - patrz ROSEN HELENA


GÓRSKA MARIA - patrz ŁUBIEŃSKA MARIA


GÓRSKI ANTONI [? – ?]


Biografia nieustalona. Brat Konstantego Górskiego.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Antonim Górskim datują się następująco: 01) lipiec 1895 r. – Zakopane.

GÓRSKI JAN [? – ?]


Biografia nieustalona. Mąż Marii z Łubieńskich, ojciec Konstantego Marii Górskiego, krytyka i historyka sztuki.
Współwłaściciell Woli Pękoszewskiej w pow. skierniewickim. Henryk Sienkiewicz spotkał Jana Górskiego 21 października 1887 r. w Wiedniu, o czym wspomina w liście z tego samego dnia do Jadwigi Janczewskiej.

GÓRSKI KONSTANTY [1827 – 1901]


Właściciel majątku Motkowice w pow. pińczowskim. Polityk i działacz społeczny, członek Rady Nadzorczej Banku Handlowego, wiceprezes Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, dyrektor Warszawskiego Towarzystwa Ubezpieczeń, członek redakcji „Niwy” (1876 – 1878), współzałożyciel „Słowa”, współpracownik „Biblioteki Warszawskiej”.
Henryk Sienkiewicz spotkał go 21 października 1887 r. w Wiedniu, o czym wspomina w liście z tego samego dnia do Jadwigi Janczewskiej. W okresie od 11 do 13 grudnia 1888 r. - po otrzymaniu przez Henryka Sienkiewicza anonimowo ofiarowanych 15 tysięcy rubli - powiedział pisarzowi, że „cieszy go, że znalazł się taki, który dał, ale jeszcze więcej, że znalazł się taki, który nie wziął…, że to jest europejski przykład, zwłaszcza w czasach, w których pióra, przekonania i godność ludzka są
na sprzedaż”. Dalsze udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Konstantym Górskim datują się następująco: 01) grudzień 1892 r. - Warszawa;
02) przełom lat 1894/1895 - Warszawa.

GÓRSKI KONSTANTY Maria [1862 – 05.03.1909] – pseudonim: SPECTATOR
[określany przez H. S.: KOCIO, KOCIOGÓRSKI]


Syn Jana i Marii z Łubieńskich Górskich.
Polski pisarz, krytyk literatury i sztuki, poeta oraz historyk. Badacz literatury XVII i XVIII w.
Absolwent historii sztuki i literatury na Friedrich-Wilhelms-Universität w Berlinie. W 1888 r. uzyskał doktorat. Od 1891 r. - z inicjatywy Jana Matejki - wykładowca dziejów malarstwa i architektury w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie. Po 1891 r. – kierownik Biblioteki Polskiej w Paryżu. W latach 1896 - 1898 - kierownik Stacji Akademii Umiejętności w Paryżu. Recenzent teatralny „Czasu” (w latach 1890 – 1894 i 1901 – 1902). Autor wierszy, opowiadań i nowel, a także szeregu studiów literackich i artystycznych. Tłumacz dzieł Horacego. Niektóre utwory: „Poezje” (1904 r.), nowela „Biblioman” (1895 r.). Autor studiów o bajkach Ignacego Krasickiego
i pracy o Franciszku Karpińskim („Pisma Literackie”, 1913 r.). Pisma literackie Konstantego Marii Górskiego wydał Stanisław Pigoń (1913 r.) Wybrane prace: „Król Jan III w poezji polskiej XVII w.”, „Polska sztuka współczesna na wystawie we Lwowie”. Przyjaciel Henryka Sienkiewicza. Autor jednych z najlepszych recenzji
„Bez dogmatu” i „Krzyżacy”.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Konstantym Górskim datują się następująco: 01) luty 1890 r. – Kraków; 02) czerwiec 1890 r. - Kraków; 03) lipiec 1890 r. - Kraków i Tyniec; 04) lipiec 1891 r. - Kraków; 05) maj 1892 r. - Kraków; 06) maj 1894 r. - Kaltenleutgeben; 07) grudzień 1894 r. - Warszawa; 08) lipiec 1896 r.; 09) maj 1897 r. - Parc-Saint-Maur; 10) czerwiec 1897 r. - Ragaz; 11) sierpień 1898 r. - Paryż.

GÓRSKI LUDWIK [01.05.1818 – 11.04.1908]


Syn Franciszka Górskiego. Mąż Pauliny z Krasińskich. Stryj Konstantego Marii Górskiego.
Działacz społeczny i polityczny, publicysta i agronom. Mecenas sztuki. Założyciel „Słowa”.
Od 1856 r. jeden z inicjatorów i założycieli Towarzystwa Rolniczego, opracował jego ustawy. Od 1864 r. - działacz Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. Autor szeregu rozpraw treści gospodarczej i politycznej. Stworzył podstawy finansowe „Biblioteki Warszawskiej”. W 1895 r. objął protektorat nad Zgromadzeniem Panien Kanoniczek, do którego należała Helena Sienkiewicz i Maria Babska. W latach 1897 - 1898 Henryk Sienkiewicz współpracował z Ludwikiem Górskim w Komitecie Budowy Pomnika Adama Mickiewicza w Warszawie. W 1902 r. pisarz urządził mu jubileusz 60-lecia pracy obywatelskiej.
W 1908 r. ukazał się „Wybór Pism” Ludwika Górskiego.

Henryk Sienkiewicz zetknął się z Ludwikiem Górskim, objąwszy redakcję „Słowa” od momentu założenia. Dowodem uznania pisarza dla niego było urządzenie w 1902 r. znanemu działaczowi jubileuszu 60-lecia pracy obywatelskiej i piękne epitafium dostępne
w „Dziełach”, tom LIV, s. 128.


[Ludwik Górski z żoną Pauliną z Krasińskich] [Fotografia – autor: Samariana. Źródło – Wikipedia.]
[Ta grafika została (lub jest niniejszym) opublikowana jako własność publiczna przez jego autora. Dotyczy to całego świata.
Autor zapewnia każdemu prawo do użycia tej pracy w dowolnym celu, bez żadnych ograniczeń, chyba że te ograniczenia są wymagane przez prawo.]

GÓRSKI PIOTR [1858 – 1906]


Bratanek Konstantego Górskiego.
Prawnik i polityk. Urzędnik Namiestnictwa Dolnoaustriackiego w Wiedniu.
Z Wiednia przeniósł się do Lwowa, a w 1887 r. -
do delegatury Namiestnictwa w Krakowie. Poseł do Sejmu Galicyjskiego i do Parlamentu. Związany ze stronnictwem Stańczyków.
Henryk Sienkiewicz poznał go w grudniu 1885 r. w Wiedniu.

GÓRSKI WŁADYSŁAW [1846 – 1915]


Skrzypek-wirtuoz cieszący się sławą w Anglii, Niemczech, Holandii i Francji. Kompozytor. Pedagog warszawski.
Po 1885 r. osiadł w Paryżu. Solista orkiestry Lamoureux w Paryżu. Na łamach „Echa Muzycznego, Teatralnego i Artystycznego” zamieszczał artykuły krytyczne, historyczne i z dziedziny estetyki. W „Słowie” prowadził dział recenzji muzycznych. Jego żoną była słynąca z urody Helena Rosen, która opuściła go i w 1889 r. wyszła za mąż za Ignacego Paderewskiego. W domu Górskich w Paryżu przy ul. Boissiere na „piątkach” muzycznych gromadzili się miłośnicy dobrej muzyki. W 1888 r. bywał tam również Henryk Sienkiewicz (listem udokumentowana jest data 24.10.1888 r.). Dalsze spotkania pisarza z Władysławem Górskim datują się następująco:
01) październik - listopad 1890 r. - Paryż.

GRABOWSKA ? [? – ?]


Biografia nieustalona. Pochodziła z Poznańskiego.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Grabowską datują się następująco: 01) październik 1888 r. - Paryż; 02) marzec 1889 r. - Warszawa.

GRABOWSKI [? - ?]


01) Profesor literatury polskiej w Gimnazjum IV (Wielopolskiego) w Warszawie przy ul. Królewskiej 13. Nauczyciel Henryka Sienkiewicza.
02) Osobę o tym nazwisku pisarz wymienia w liście z 07 sierpnia 1889 r. do Jadwigi Janczewskiej jako przebywającą w tym czasie w Ostendzie.

GRABOWSKI IGNACY [26.07.1866 – 29.01.1933]


Pisarz polski. Z wykształcenia przyrodnik. Gospodarzył w majątku Kędzierzyn (gm. Bielsk, pow. płocki, woj. mazowieckie).
Zmuszony został do jego opuszczenia, ponieważ w latach 1903 – 1905 jako sędzia sprawował swój urząd w języku polskim. Zamieszkał w Warszawie. Autor: artykułów publicystycznych, cyklu felietonów „Pamiętniki Rupiecia”, dramatów i komedii: „Bez wyjścia”, „Burza”, „Franek Cygan” (1904 r.), „Grunwald” (1910 r.), „Król Stanisław August” (1908 r.), „Przysięga trzech”, „Rodzeństwo”, „Sokół” (1910 r.), „Szarada” – zbiorów nowel: „Czarna dama” i „Granum salis”. Przetłumaczył „Poczwórne źródło twierdzenia o podstawie dostatecznej” Arthur'a Schopenhauer'a. 13 maja 1910 r. Henryk Sienkiewicz napisał do Ignacego Grabowskiego list dotyczący komedii adresata „Sokół”.

GRAEVE HELENA [06.03.1854 – 25.12.1925]


Córka Aleksandra Józefa Karola i Emilii Ludwiki Anny z Koczorowskich Graeve. Żona Kazimierza Ślaskiego.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Heleną Ślaską z domu Graeve datują się następująco: 01) wrzesień 1899 r. – Orłowo.

GROCHOWSKI WOJCIECH [1823 – 1876]


Nauczyciel gimnazjalny.
Wykładał historię i język polski m. in. w Gimnazjum IV w Warszawie przy ul. Zielnej. Autor „Historii Polski” wydanej przez Gebethnera i Wolfa. Henryk Sienkiewicz wspomniał o nim w liście z grudnia 1865 r. do Konrada Dobrskiego.

GROPPLER HENRYK Anastazy [1822 – 1887]



Agent handlowy, działacz polityczny radykalnej Centralizacji Towarzystwa Demokratycznego, Hotelu Lambert. Zaangażowany w Turcji w kopalnie marmuru i boraksu. W 1850 r. osiadł w Konstantynopolu, w reprezentacyjnej willi na przedmieściu Bebek. Dom Henryka i Ludwiki Gropplerów – zwany „ambasadą polską” – był gościł Polaków przybywających do Konstantynopola. Odwiedzali go: Adam Mickiewicz, Julian Klaczko, Włodzimierz Spasowicz, Jan Matejko i – w październiku 1886 r. – Henryk Sienkiewicz, Kazimierz Pochwalski i Antoni Zaleski.

GROPPLER LUDWIKA - patrz GŁOWACKA LUDWIKA


GROSS ? [? – ?]


Biografia nieustalona.
W liście z 10 października 1887 r. do Jadwigi Janczewskiej Henryk Sienkiewicz tak o nim napisał:
„(…) Dotąd nie poznałem jeszcze nikogo prócz Grossa, …, dość znanego podobno pisarza… (…)”
W październiku 1887 r. współtowarzysz Henryka Sienkiewicza w posiłkach w czasie jego kuracji w Kaltenleutgeben.

GRZYBOWSKI HIPOLIT [? – ?]


Nauczyciel Gimnazjum II w Warszawie.
Henryk Sienkiewicz wspomina go w liście z 1866 r. do Konrada Dobrskiego.

GRZYMAŁA-SIEDLECKI ADAM Franciszek Józef [29.01.1876 – 29.01.1967] – pseudonim: JAN Z MAMOWA * MUS * QUIS * FRANCISZEK WIERZBIŃSKI


Syn Leona i Julii z Pieprzak-Czaykowskich. Mąż Marii z Szumowskich. Ojciec Jacka.
Polski dramatopisarz, krytyk literacki i teatralny, prozaik, reżyser i tłumacz.
Absolwent szkoły średniej w Warszawie, Szkoły Inżynierskiej Wawelberga i Rotwanda (1894 – 1896), matematyki i polonistyki
na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1897 r. – współpracownik licznych czasopism. Założyciel i dyrektor Teatru Ludowego w Krakowie (1905 – 1906), kierownik literacki Teatru im. Juliusza Słowackiego (1906 – 1911). W 1910 r. – jeden z organizatorów Związku Artystów i Artystek Teatrów Polskich w Galicji. W latach 1913 – 1915 – kierownik literacki Teatru Rozmaitości w Warszawie. W latach 1916 – 1918 – dyrektor Teatru im. Juliusza Słowackiego i Teatru Ludowego w Krakowie. W latach 1918 – 1921 - współredaktor „Tygodnika Ilustrowanego”. W październiku 1923 r. przeprowadził się do Bydgoszczy, gdzie mieszkał do lipca 1934 r. W latach 1925 – 1927 uczestniczył w pracach Komitetu Budowy pomnika Henryka Sienkiewicza w Bydgoszczy. Współpracownik Biblioteki Miejskiej
w Bydgoszczy. W 1934 r. przeprowadził się do Warszawy. W latach 1940 – 1941 – referent Rady Głównej Opiekuńczej. W nocy
z 10/11 listopada 1942 r. został aresztowany przez Gestapo i uwięziony na Pawiaku. Zwolniony w lutym 1943 r. schronił się
w Bielanach koło Grójca. W kwietniu 1945 r. ponownie zamieszkał w Bydgoszczy. Znalazł zatrudnienie w Wydziale Kultury i Sztuki Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego. Równocześnie w latach 1945 – 1947 – wykładowca Bydgoskiej Szkoły Dramatycznej. W latach 1949 – 1952 wykładowca historii teatru w szkole dla instruktorów teatrów ochotniczych. W latach 1946 – 1960 – kierownik literacki Teatru Polskiego w Bydgoszczy. W latach 1948 – 1958 – reżyser przedstawień: „Przyjaciele”, „Powrót posła”, „Magazyn mód”, „Intryga i miłość”, „Wesele”. W 1961 r. otrzymał dożywotni tytuł honorowego dyrektora Teatru Polskiego w Bydgoszczy.
Twórczość: studia literackie i artykuły krytyczne, „Wyspiański. Cechy i elementy jego twórczości” (1909 r.), studium o: „Trzy po trzy” Aleksandra Fredry (wstęp do wydania 1917 r.), o Władysławie Reymoncie (wstęp do I. t. „Pism”, 1921 r.), o estetyce Zygmunta Krasińskiego (1912 r.), o Szymańskim (1921 r.) – rozdziały monografii o Aleksandrze Fredrze w czasopismach; utwory: „Galeria moich bliźnich” (nowele, 1911 r.), „Samosęki” (1924 r.), „Cud Wisły” (1920 r.), „Sublokatorka” (1922 r.), „Popas króla Jegomości” (1922 r.), „Spadkobierca” (1925 r.), „Podatek majątkowy”, „Maman do wzięcia” (1929 r.), „Pani ministrowa” (1930 r.), „Ich synowa” (1931 r.), „Miechowiec i syn” (1934 r.), książka o Ludwiku Solskim (1935 r.) „Pomorze czy Toruń?” (1937 r.), „Świat aktorski moich czasów” (1957 r.), „Niepospolici ludzie w dniu swoim powszednim” (1961 r.), „Na orbicie Melpomeny” (1966 r.), „Sto jedenaście dni letargu. Wspomnienia z Pawiaka z lat 1942/1943”
(1966 r.). „Wesele pani du Barry”, „Matka i kurtyzana”, „Rekin i syrena” „Tadeusz Pawlikowski i jego krakowscy aktorzy” (wydanie pośmiertne – 1971 r.).
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Adamem Grzymała-Siedleckim datują się następująco: 01) luty 1914 r. – Warszawa.

[Fotografia: Autor – Marian Fuks (1884 – 1935). Źródło – Wikipedia.]
[Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły. Prawo to stosuje się w Stanach Zjednoczonych, Australii, Unii Europejskiej
i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 70 lat po śmierci autora.]

GUBRYNOWICZ BRONISŁAW Ludwik [02.10.1870 – 06.05.1933]


Syn Władysława i Ludwiki z Dietzów Gubrynowiczów. Mąż Heleny z Lewentalów (1884 - 1944). Ojciec: Adama i Ludwiki.
Polski historyk literatury.
Absolwent: III Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie (1888 r.), filologii i historii na Uniwersytecie Lwowskim, na uniwersytecie w Berlinie (1893 r.). Nauczyciel języka polskiego w Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie (1892 – 1893). W 1894 r. z upoważnienia Polskiej Akademii Umiejętności prowadził badania
w Archiwum Watykańskim w Rzymie. W 1894 r. na Uniwersytecie Lwowskim obronił doktorat i został skryptorem literackim w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich,
a od 1905 r. – kustoszem tego zakładu. Jeden z redaktorów księgi pamiątkowej ku czci Adama Krechowieckiego (wydanej z okazji 25-lecia objęcia przez niego redakcji „Gazety Lwowskiej”) – „Adamowi Krechowieckiemu” (Lwów, 1908 r.). Napisał do niej jeden z dwóch artykułów wstępnych – „Adam Krechowiecki jako powieściopisarz”. Zdaniem dr Marii Bokszczanin jest najbardziej prawdopodobnym adresatem listu Henryka Sienkiewicza z 26 lutego 1908 r., który – zaproszony do współudziału
w księdze – przeznaczył do niej nowelę „Wesele”. W latach 1910 – 1914 związany z „Gazetą Lwowską”, gdzie zamieszczał recenzje teatralne. Od 1920 r. - profesor zwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego. Objął tam II Katedrę Historii Literatury Polskiej. W 1919 r. Towarzystwo Naukowe Warszawskie powołało go na swojego członka rzeczywistego, w 1925 r. przewodniczył Wydziałowi I TNW, a w 1929 r. został jego członkiem zwyczajnym. Od 1920 r. – członek Towarzystwa Naukowego
we Lwowie. W 1926 r. założył i redagował pismo „Ruch Literacki”. Od 1928 r. – członek-korespondent Polskiej Akademii Umiejętności. Przez wiele lat redagował „Pamiętnik Literacki”, w 1933 r. zainicjował wydawanie „Biblioteki Pamiętnika Literackiego”. Opracował: monografie pisarzy polskich, zestawienie bibliograficzne polskiej powieści końca XVIII w. (1764 – 1795). Przygotował do wydania: „Album” Piotra Moszyńskiego (1898 r.), powieść „Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki” Ignacego Krasickiego (1921 r.), wydanie „Dzieł” Juliusza Słowackiego (1909 r., 10 tomów – wspólnie z Wiktorem Hahnem). Wydał: „Mazepę Juliusza Słowackiego. Studentami Bronisława Gubrynowicza byli m. in.: Konrad Górski, Stanisław Łempicki, Tadeusz Makowiecki, Bogdan Suchodolski. Ogłosił około 450 prac naukowych,
w tym: „Wincenty Reklewski. Szkic literacki” (1893 r.), „Romans w Polsce za Stanisława Augusta” (1904 r.), „Poezja „Konfederatów Barskich”” (1906 r.), „Kazimierz Brodziński. Życie i dzieła” (1917 r.), „Powieść do połowy XVIII wieku” (1918 r.), „Antoni Małecki, 1821-1913” (1920 r.), „Józef Maksymilian Ossoliński. Człowiek i pisarz” (1928 r.), „Odsiecz wiedeńska w poezji” (1933 r.), „Studia literackie” (1935 r.).

GUTMAN ANTONI [? – ?]


Ksiądz proboszcz kościoła parafialnego we wsi Okrzeja w pow. łukowskim.
7 maja 1846 r. udzielił chrztu świętego HENRYKOWI Adamowi Aleksandrowi Piusowi SIENKIEWICZOWI.

GUTTRY ALEKSANDER [25.01.1887 – 02.02.1955]


Syn Leona Hipolita i Celiny z Moszczeńskich. Przez wiele lat zamieszkały w Monachium.
Krytyk literacki i znawca literatury niemieckiej. Tłumacz dzieł literatury polskiej na język niemiecki i niemieckiej na polski.
W niemieckiej firmie Georg Müller prowadził dział „Polnische Bibliothek”. Dzięki temu mógł wydawać przetłumaczone przez siebie utwory: „Ziemia obiecana” Władysława Stanisława Reymonta (1915 r,), „Noc listopadowa” i „Warszawianka” Stanisława Ignacego Mateusza Wyspiańskiego (1916 r.), „Krzyk” Stanisława Feliksa Przybyszewskiego i „Meir Ezofowicz” Elizy Orzeszkowej. Z dzieł Henryka Sienkiewicza przetłumaczył i wydał „Legiony”, „Stary sługa” i „Hania”. Do Polski powrócił
po I wojnie światowej.

GUYSKI MARCELI [17.06.1830 – 06.05.1893]


Syn Faustyna i Róży z Okryńskich.
Polski rzeźbiarz, twórca portretów i medalionów.
Absolwent gimnazjum w Niemirowie (1843 – 1853), Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie (1854 – 1857). Od 1857 r. kontynuował naukę we Florencji, Bolonii i Rzymie. Od 1873 r. zamieszkał na stałe w Krakowie. Profesor Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie (1875 – 1877). Uczestnik międzynarodowych wystaw plastycznych w Paryżu (1880 r., 1887 r.) i Monachium (1882 r.). Twórca rzeźb portretowych, popiersi i medalionów, m. in.: Adama Bernarda Mickiewicza (1895 r.), Juliusza Słowackiego, Teofila Aleksandra Lenartowicza, Adama Prota Asnyka - rzeźb architektonicznych: dla gmachu Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Warszawie, Zamku Montrésor Branickich, dekoracji Hotelu Europejskiego w Warszawie – rzeźb sakralnych: „Chrystus Zmartwychwstały”, „Chrystus na Krzyżu” - symbolicznych: „Anioł Śmierci”
(1859 r.). rojektował nagrobki. Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Marcelim Guyskim datują się następująco: 01) lipiec 1886 r. - Kraków.

[Ewentualne uzupełnienia i zmiany w treści nastąpią z chwilą ustalenia nowych szczegółów.]