A powiadam wam, że z każdego nieużytecznego słowa, które ludzie wyrzekną, zdadzą sprawę w dzień sądu. [Mat. 12; 36]



POSTACIE Z JEGO ŻYCIA

Wybierz literę, z którą chcesz się zapoznać: A, B, C, Ć, D, E, F, G, H, I, J, K, L, Ł, M, N, O, P, Q, R, S, Ś, T, U, V, W, X, Y, Z, Ź, Ż - albo zobacz wszystkie.

Litera H



HADLEY ? [? – ?]


Biografia nieustalona. Angielka. Nauczycielka Zofii Abakanowiczówny. Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z tą osobą: 01) październik – listopad
1894 r.; 02) styczeń - kwiecień 1896 r. - Nicea.

HADŻI SEVA [? – ?]


Biografia nieustalona. Hindus. Kupiec indyjski, który 24 lutego 1891 r. odwiedził Henryka Sienkiewicza w Hotelu „De la Poste” Lazarewicza w Zanzibarze.

HAHN WIKTOR [09.09.1871 – 02.11.1959]


Syn Feliksa i Kazimiery z Lorenzów Hahn'ów. Mąż Zofii z Brylińskich, ojciec Tadeusza.
Polski historyk literatury, bibliograf, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.
Absolwent: gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie (1882 – 1889), filologii polskiej i klasycznej na Uniwersytecie Lwowskim (1889 – 1893). W 1895 r. obronił doktorat na podstawie pracy „Żywoty Plutarcha wobec Arystotelesa "Athenaion politeia". W latach 1893 – 1899 – nauczyciel języków starożytnych i języka polskiego
w gimnazjach we Lwowie i Kołomyi, a w latach 1899 – 1924 – profesor języków starożytnych w Gimnazjum im. Stanisława Staszica we Lwowie. W 1907 r.
na Uniwersytecie Lwowskim habilitował się na podstawie pracy „Literatura dramatyczna w Polsce XVI wieku” i został docentem I Katedry Historii Literatury Polskiej.
W 1917 r. został profesorem nadzwyczajnym, a w 1918 r. dodatkowo habilitował się w dziedzinie bibliografii i bibliotekoznawstwa. W 1921 r. został profesorem zwyczajnym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i objął tam I Katedrę Historii Literatury Polskiej. W roku akademickim 1922/1923 – dziekan Wydziału Humanistycznego. Po II wojnie światowej przebywał krótko w Krakowie, a następnie przeniósł się do Warszawy. Tu na Uniwersytecie Warszawskim – jako docent – prowadził wykłady z historii literatury polskiej. W 1957 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1898 r. – członek Towarzystwa Filologicznego we Lwowie. Członek: Towarzystwa Naukowego we Lwowie, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Komisji do Badań w Zakresie Historii Literatury
i Oświaty w Polsce Akademii Umiejętności (1911 r.), Komisji Filologicznej Akademii Umiejętności (1913 r.), Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (1901 r.), Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza, Polskiego Towarzystwa Emigracyjnego w Krakowie (1911 r.), Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Lublinie. W 1910 r. zorganizował Zjazd Historyczno-Literacki im. Juliusza Słowackiego we Lwowie w 100-lecie urodzin poety. W 1958 r. uzyskał doktorat honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Znawca twórczości Juliusza Słowackiego i Józefa Ignacego Kraszewskiego. Pionier polskiej bibliografii specjalnej. Autor bibliografii filologii klasycznej i literatury humanistycznej w Polsce za lata 1891 – 1950. Uzupełnił zapoczątkowaną przez Jana Świerzowicza bibliografię pism Piotra Chmielowskiego. W 1909 r., wspólnie
z Bronisławem Gubrynowiczem, przygotował pierwsze krytyczne wydanie „Dzieł” Juliusza Słowackiego (10 tomów), a w 1910 r. opracował antologię „Juliusz Słowacki
w poezji polskiej”. Przygotował także: bibliografię twórczości Juliusza Słowackiego dla potrzeb edycji „Dzieł wszystkich” poety (pod redakcją Juliusza Kleinera, 1924 – 1937), wiele wydań powieści Józefa Ignacego Kraszewskiego z obszernym komentarzem i przypisami. Opracował monografię życia i twórczości pisarza. Brał udział
w pracach nad księgami jubileuszowymi poświęconymi: Zygmuntowi Krasińskiemu (1912 r.) i Piotrowi Skardze (1913 r.). Zajmował się twórczością między innymi: Arystotelesa, Marka Tulliusza Cycerona, Nikołaja Wasiljewicza Gogola, Henrika Johana Ibsena, Józefa Korzeniowskiego, Menandra, Juliana Ursyna Niemcewicza, Plutarcha, Safony, Iwana Siergiejewicza Turgieniewa, Franciszka Ksawerego Mikołaja Zabłockiego. Współpracownik pisma „Eos”, „Pamiętnika Literackiego” i Polskiego Słownika Biograficznego.
Ogłosił ponad 500 prac naukowych, w tym: „Bibliografia bibliografij polskich” (1921 r.), „Bibliografia Horacego w Polsce” (1936 r.), „Bibliografia jubileuszu Uniwersytetu Jagiellońskiego” (1901 r.), „Bibliografia jubileuszu Uniwersytetu Lwowskiego” (1914 r.), „Bibliografia o Stanisławie Staszicu” (1928 r.), „Bibliografia prac ogłoszonych z powodu rocznicy ustanowienia Komisji Edukacji Narodowej i zgonu Stanisława Konarskiego” (1924 r.), „Bibliographia Vergiliana Polonorum” (1931 r.), „Ibsen w Polsce” (1929 r.), „Juliusza Słowackiego "Samuel Zborowski” (1905 r.), „Kilka słów o genezie "Mindowego” (1894 r.), „O tzw. bluszczowości Słowackiego” (1910 r.), „Przyczynek do genezy "Marii Stuart" Juliusza Słowackiego” (1895 r.), „Przyczynki do bibliografii J. I. Kraszewskiego. Przekłady duńskie i szwedzkie” (1952 r.), „Rozwój poezji dramatycznej w Polsce” (1918 r.), „Shakespeare w Polsce” (1958 r.), „Studium nad genezą "Lilli Wenedy” (1894 r.), „Szkice literackie o Juliuszu Słowackim” (1909 r.), „Szymon Szymonowic jako filolog” (1897 r.) i „Szymonowica zapomniane utwory łacińskie” (1899 r.). Był również inicjatorem wzniesienia pomnika Juliusza Słowackiego we Lwowie. Uroczystości jubileuszowe utrwalił w książce „Rok Słowackiego. Księga pamiątkowa obchodów urządzonych ku czci poety w roku 1909” (Lwów 1911). Odbiciem tej rocznicy są dwa listy Henryka Sienkiewicza do Wiktora Hahn'a, stanowiące odpowiedź na zaproszenie go do uczestnictwa w roku Słowackiego.

HALKADER MATYLDA - patrz BRÜHL MATYLDA


HAMDI-BEJ [? - ?]


Dyrektor Szkoły Sztuk Pięknych i Muzeum Nowego (jeszcze w 1909 r.) w Konstantynopolu. Na początku listopada 1886 r. Henryk Sienkiewicz złołył mu wizytę w jego mieszkaniu.

HANAKOWSKI WŁODZIMIERZ [około 1866 – 1916]


Biografia nieustalona. Lekarz. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Henryk Sienkiewicz widział Włodzimierza Hanakowskiego: 01) w sierpniu 1895 r. –
w Teplitz.

HANTOWER HIPOLIT [? - ?]


Kolega szkolny Henryka Sienkiewicza z Gimnazjum Realnego.

HARRISON JACK [? – ?]


Biografia nieustalona. Mężczyzna pochodzący z Luizjany, którego w 1876 r. Henryk Sienkiewicz spotkał w Górach Santa Ana. W swoich listach opisuje go następująco:
„(…) …zatrzymaliśmy się u pewnego skwatera, którego odtąd stale będę nazywał Robinsonem, żyje bowiem zupełnie samotny, mieszkając pod namiotem, a za całe towarzystwo mając tylko psa i karabin. Nowy mój Robinson jest to dżentelmen już niemłody, lat około pięćdziesięciu, wyglądający zupełnie tak, że gdybym go spotkał w której z moich wycieczek, bez wahania chwyciłbym
za rewolwer. Ubrany byłe we flanelową koszulę, w spodnie ze skóry daniela i w podarty meksykański kapelusz, którego wystrzępione kolisko zakrywało twarz zarosłą i groźną. (…)

Tymczasem jednak spadło na mnie nowe zajęcie. Dżak Harrison, czyli mój Robinson, budował dom już parę miesięcy, a było rzeczą arcyprawdopodobną, że nim wykończy dach i zaciągnie go na ściany, upłynie jeszcze czas niemały. (…)

Troskliwość i przyjaźń, jakie okazywał mi Dżak, zjednały mu moje serce. Dżak był to człowiek nie uczony, ale elementarnie wykształcony jak każdy Amerykanin, a posiadający wiele przymiotów rzadkich nawet w najwykształceńszych ludziach. Był jednak trochę posępny i małomówny. Wieczorem przy ognisku rozgadywał się wprawdzie; przy robocie za to w dzień
nie mówiliśmy zwykle do siebie ani słowa. Taka małomówność w człowieku ze świata oznaczałaby zły i nieprzyjemny humor,
ale u Harrisona było to tylko przyzwyczajenie wynikłe z życia samotnego. (…)

Przy tym ogólna, wrodzona amerykańskiemu ludowi męskość charakteru i zupełny brak drobiazgowości wyłącza w skwaterach dręczenie się błahostkami i poruszanie sobie żółci za lada powodem. (…)

Osobiście jednak, mimo szorstkich pozorów, zwłaszcza skwaterowie osadnicy są to ludzie po większej części prawi a bardzo łagodni; albowiem żyjąc samotnie, nie doznają rozczarowań i zwątpień zaostrzających charakter. Taką łagodność posiadał
i Dżak. Temperament jego był dość chłodny, a wrodzoną mu energię, która sama z siebie mogła kipieć, pochłaniała praca.
Przy tym lubo z natury mało był skłonny do rozmyślań, jednakże przez życie godne prawdziwie Robinsona wyrobiło się w nim to, co wyrabia się zwykle w samotnikach, to jest przyzwyczajenie ciągłego patrzenia na siebie i rozważania siebie. (…)

Jak każdy leśnik, tak i on znał swoje otoczenie, wiedział, kiedy niektóre krzewy otrząsają dawne liście, aby się ubrać w nowe; znał własności lecznicze ziół i drzew; rozumiał mowę gór, gdy przysłaniając się wieczornym tumanem, zwiastowały deszcz nazajutrz rano - słowem: widział objawy i czytał je jak drukowane słowa w książce, ale żadne: "dlaczego?" nie przychodziło mu, jak głupcowi Heinego, do głowy. Skoro raz spróbowałem o tych rzeczach z nim rozmawiać, odpowiedział mi słowami Biblii: że Pan Bóg stworzył świat, aby człowiek miał gdzie żyć i z czego korzystać. Oczywiście, że taki pogląd, obierający jako punkt wyjścia człowieka, wyłączał wszelkie inne dociekania. Dżak był po prostu pobożny człowiek, tak zresztą, jak prawie wszyscy skwaterowie-osadnicy. Stanowiło to nawet poetyczną jego stronę. (…)

Myślałem czasem, że żyję w pierwszych czasach chrześcijaństwa i że widzę przed sobą jakiego barbarzyńcę - Cymbra kładącego swą twardą duszę pod nogi Bogu. Obce dla ucha mego słowa modlitwy utwierdzały mnie jeszcze bardziej w tym złudzeniu:
«Our Father, who are in heaven, hallowed be thy name» (Ojcze nasz, etc.), mówił patrząc w gwiazdy Dżak… Potem ucinał głos…,
a potem znów uszu moich dolatywał oderwany uroczysty frazes: «Give ust this day our daily bread!» Modlitwa nie trwała zwykle długo, ale jeśli w głębiach niebieskich słucha jakieś ucho głosów z ziemi, to musiało słyszeć ten głos z pustyni. (…)”
Skwater [squatter] - w USA osadnik nieposiadający tytułu prawnego do zajmowanej ziemi.

HASSEWICZ STANISŁAW [1842 – 1912]


Lekarz i działacz społeczny. Absolwent medycyny w Paryżu. Lekarz zdrojowy w Karlsbadzie (dzisiejsze Karlove Vary). Tu w 1897 r. został wiceprezesem Karlsbadzkiego Towarzystwa Lekarskiego. Po powrocie do Polski zamieszkał w Krakowie, a w 1905 r. – do Warszawy. Zajmował się także działalnością oświatową w Poznańskiem i na Śląsku Cieszyńskim, gdzie wyłożył znaczne sumy na Polską Macierz Szkolną.
Henryk Sienkiewicz w liście z 15 lutego 1887 r. do Henryka i Ludwiki Gropplerów pisze o nim:
(…) …lekarzem ordynującym jest Has[s]ewicz, Polak, mój znajomy… (…)
Ponadto pisarz spotykał się z nim niejednokrotnie, np. podczas trzytygodniowej kuracji we wrześniu 1906 r. w Karlsbadzie.

HAUSNER WITOLD [1852 - 1925]


Syn Ottona Hausnera. W latach 1883 - 1903 urzędnik Ministerstwa Sprawiedliwości w Wiedniu i radca ministerialny w Wiedniu. Następnie prezydent Sądu Krajowego Wyższego w Krakowie.
Henryk Sienkiewicz prowadził z nim krótką korespondencję w sprawie posady dla Konstantego Nowaczyńskiego, zięcia Janusza Dmochowskiego. Spotkania obu osób datują się następująco: 01) w okresie od 18 do 20 kwietnia 1887 r. w Wiedniu; 02) 15 kwietnia 1889 r. - w Hotelu Erzherzog Karl w Wiedniu przy ul. Kärtnerstrasse 31; 03) 1896 r. - Wiedeń.

HAWRANEK MARIAN [1866 – 1901]


Biografia nieustalona. Lekarz w Zakopanem. W 1895 r. – asystent Zakładu Wodoleczniczego dr Andrzeja Chramca w Zakopanem. W 1898 r. w Zakopanem założył pierwsze w Polsce sanatorium dla chorych na gruźlicę. Udokumentowane spotkania obu panów datują się następująco: 01) wrzesień 1895 r. - Zakopane.

HENKIEL DIONIZY [1842 - 1920]


Literat i publicysta. Autor licznych artykułów i studiów literackich, politycznych i socjologicznych. Zamieszczał rozprawy krytyczno-literackie w „Tygodniku Ilustrowanym”. Współpracował z „Wieńcem”. Od 1873 r. do 1897 r. zastęował Edwarda Lea na stanowisku redaktora naczelnego „Gazety Polskiej”. W 1891 r. - wspólnie z Władysławem Bogusławskim i Józefem Weyssenhoffem - przeprowadził reorganizację „Biblioteki Warszawskiej”. Jej redaktorem był do 1914 r. Jako krytyk literacki cieszył się wysokim autorytetem i wywierał wpływ nawet na ówczesnych najwybitniejszych pisarzy. Przyjaźnił się z: Władysławem Stanisławem Reymontem, Lucjanem Antonim Feliksem Rydlem, Józefem Weyssenhoffem, Szymonem Askenazym i Ludwikiem Krzywickim.
Z Henrykiem Sienkiewiczem spotkał się i zaprzyjaźnił w redakcji „Gazety Polskiej”. Nakłonił go do napisania „Listów z podróży”. Opiekował się drukiem powieści pisarza. On to w ostatnim momencie usunął z rękopisu „Quo vadis” przemowę, jaką wygłaszał pozbawiony języka Chilon. Dionizemu Henkielowi zawdzięcza swój tytuł „Rodzina Połanieckich” i „Potop”. Dowodem tej przyjaźni był duży zespół listów przechowywany przed wojną w Oblęgorku. Tam też zapewne zaginął podczas okupacji. Zachowały się jedynie fragmenty 25 listów.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Dionizym Henkielem datują się następująco: 01) 1886 r. - wspólnie wchodzili w skład Komitetu Konkursowego ogłoszonego w 1884 r. przez „Gazetę Polską” Konkursu Dramatycznego im. Wojciecha Bogusławskiego; 02) lata 1886 - 1887 - wspólnie wchodzili w skład Komitetu Konkursu „Kuriera Warszawskiego” na Powieść Współczesną; 03) listopad 1889 r. - Warszawa; 04) przełom lat 1894/1895 - Warszawa.

HENNEBERG JULIUSZ Józef [10.06.1835 - 16.12.1907]


Twórca i współzałożyciel Zakładu Wyrobów Platerowych „Bracia Henneberg” w Warszawie przy ul. Ceglanej (od 1862 r.- przy ul. Wolskiej).
W spółwłaścicielem był jego brat, Wilhelm, a od 1894 r. - syn Julian Henneberg (1868 - 1936).
Juliusz Henneberg odwiedził Henryka Sienkiewicza w Kaltenleutgeben. Przyniósł mu zamówioną żabę z brązu. Miała stanowić prezent dla Jadwigi Janczewskiej („żaby”).

HERMAN JULIUSZ [1858 – 01.04.1933]


Kolekcjoner, handlowiec, właściciel domu handlowo-ekspedycyjnego), malarz, muzyk, członek-założyciel Filharmonii Warszawskiej. Właściciel majątku Piasecznica koło Sochaczewa.
Absolwent Politechniki w Rydze. Malarstwa uczył się w pracowni Wojciecha Gersona i od 1881 r. – w Akademii w Monachium. Jego dom gromadził licznych malarzy. Przyjaźnił się między innymi z: Julianem Fałatem, Jackiem Malczewskim i Leonem Janem Wyczółkowskim. Od 1895 r. związany z Towarzystwem Zachęty Sztuk Pięknych, którym kierował w latach 1904 – 1916. Posiadał kolekcję obrazów, w tym: „Ucztę u Wierzynka” Jana Alojzego Matejki, „Romea i Julię” Hansa Makarta – obrazy Józefa Mariana Chełmońskiego, L. J. Wyczółkowskiego, J. Fałata, Stanisława Masłowskiego, Ignacego Aleksandra Gierymskiego, Stanisława Mateusza Ignacego Wyspiańskiego, Józefa Mehoffera, Jana Grzegorza Stanisławskiego i innych. Malował również sam (akwarele i pastele). Meloman. Grał na wiolonczeli, komponował pieśni. Prowadził działalność handlową. Współorganizował tramwaje elektryczne w Warszawie. Pochowany został na Powązkach.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Juliuszem Hermanem datują cię następująco: 01) 1906 r.

HERMAN ? [? – ?]


Biografia nieustalona. Żona Jana Brzezińskiego. Jej spotkania z Henrykiem Sienkiewiczem datują się następująco: 1) 25 listopada 1889 r. – Warszawa.

HERYNG TEODOR [01.05.1847 - 29.08.1925]


Profesor otolaryngologii Uniwersytetu Warszawskiego (1922 - 25). Jeden z pionierów polskiej laryngologii.
Szkolił się m­. in. u: Leopolda von Schroettera, Karla Stoercka, Johanna Schnitzlera, Josepha Grubera, Adama Politzera, Charlesa Fauvela i innych. Anatomię patologiczną zgłębiał m. in. u Rudolpha Virchowa.
Zakaźny charakter gruźlicy odkrył na 10 lat przed Robertem Kochem. W latach 1881 - 1897 - ordynator pierwszego w Warszawie oddziału laryngologicznego w Szpitalu św. Rocha. Prowadził własne lecznice laryngologiczne, a w okresach zimowych praktykował w słynnych uzdrowiskach, m.in. w San Remo. Był zręcznym operatorem, twórcą oryginalnej metody leczenia gruźlicy krtani przez łyżeczkowanie (curettement). Na ziemiach polskich wprowadził diafanoskopię zatok szczękowych - oryginalną
i nową metodę diagnostyczną, zastosowaną w chorobach zatok szczękowych, polegającą na stwierdzaniu - w razie znajdowania się w zatokach jakiejkolwiek zawartości - znacznego obniżenia stopnia przeświecania światła ze specjalnej żarówki wprowadzonej do jamy ustnej (1890 r.). Niepospolite zdolności techniczne umożliwiały mu konstrukcję wielu rynolaryngologicznych narzędzi i aparatów, z których termoregulator i termoakumulator weszły do historii światowego wziewalnictwa.
Szerokie stosunki naukowe łączyły go z wieloma światowej sławy uczonymi, m. in. z: Friedrichem E. F. Voltolinim i Morerem Mackenzie.
W 1889 r. założył Sekcję Otolaryngologiczną Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego (pierwsze stowarzyszenie laryngologów na ziemiach polskich). Był prezesem honorowym powstałego w 1912 r. Warszawskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego. Stworzył w Warszawie szkołę laryngologiczną, z której wyszli m. in.: Stanisław Leopold Lubliner (późniejszy ordynator oddziału otolaryngologicznego w Szpitalu na Czystem), Władysław Wróblewski (przedwcześnie zmarły laryngolog)
oraz Władysław Ołtarzewski (pionier polskiej foniatrii).
Był autorem książek: „O chirurgicznem leczeniu suchot krtani i ich wyleczalności” (1887 r.) oraz „Metody badania i miejscowego leczenia chorób krtani” (1905 r.) -
a także ponad stu prac naukowych.
W uznaniu jego zasług liczne towarzystwa naukowe zaproponowały mu swoje członkostwo, także honorowe, m. in.: Towarzystwo Oto-Ryno-Laryngologiczne w Nowym Jorku, Towarzystwo Larynogologiczne w Petersburgu, Polskie Towarzystwo Otolaryngologiczne. Uniwersytet Warszawski w 1922 r. przyznał mu tytuł profesora honorowego laryngologii.
30 marca 1887 r. przybyli obaj z pisarzem do Wiednia. Leczył Henryka Sienkiewicza, któremu w marcu 1895 r. wypalił migdałki.

HIRSZBAND BENEDYKT [1851 – 1918]


Ekonomista, prokurent Banku Hipolita Wawelberga (późniejszego Banku Zachodniego) w Warszawie przy ul. Pawła Kotzebue (obecnie ul. Aleksandra Fredry). Fundator kościoła w Skolimowie. W Banku tym Henryk Sienkiewicz posiadał konto założone po otrzymaniu przez niego honorarium za tanie wydanie Trylogii, które ukazało się
w 1897 r. z inicjatywy Hipolita Wawelberga.

HIRSZMAN MARIA [? - ?]


Żona Konstantego Komierowskiego, syna Józefa Komierowskiego (1813 - 1861) i Zofii z Sobieskich. Udokumentowane spotkania Marii z Hirszmanów Komierowskiej
z Henrykiem Sienkiewiczem datują się następująco: 01) sierpień 1886 r. - Kaltenleutgeben; 02) styczeń - luty 1890 r. - Wiedeń.

HOBSON [? – ?]


Biografia nieustalona. Kupiec. Henryk Sienkiewicz poznał go w drugiej połowie 1876 r. w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. W „Listach z podróży do Ameryki” napisał o nim:
„(…) Najbogatszego z Jorbów liczył znajomy mi kupiec Hobson na czterdzieści do pięćdziesięciu tysięcy dolarów, ale mówiąc
o tym, dodawał zawsze z nieukrywanym zadowoleniem: „To się jednak skończy wkrótce.” (…)”

HOESICK FERDYNAND [1867 - 1941]


Syn Ferdynanda Wilhelma Hoesicka.
Literat, historyk literatury, publicysta, księgarz i wydawca. Twórca monografii o: Juliuszu Słowackim, Napoleonie Stanisławie Adamie Feliksie Zygmuncie Krasińskim, Fryderyku Franciszku Chopinie, Julianie Klaczce i Stanisławie Kostce Tarnowskim. Biograf Henryka Sienkiewicza. Około 1900 r. zaczął gromadzić szczegóły z jego życia. W 1902 r. wydał książkę „Sienkiewicz jako felietonista. Zapomniane kartki z teki Litwosa”, a w 1918 r. - książkę „Sienkiewicz i Wyspiański”. Od 1922 r. współwydawca
i od 1924 r. redaktor naczelny „Kuriera Warszawskiego”. Autor prac historyczno-literackich, m. in.: „Życie Juliusza Słowackiego” (1896 - 1897), „Miłość w życiu Zygmunta Krasińskiego” (1899 r.), „Fryderyk Chopin” (1899 r.), „Chopin” (1910 - 1911), „Tatry i Zakopane” (1920 - 1931) - pamiętników: „Ze wspomnień o cenzurze rosyjskiej
w Warszawie
” (1929 r.), „Powieść mojego życia” (1959 r.).

HOLEWIŃSKI WŁADYSŁAW Eustachy Józefat [19.09.1834 - 08.10.1919]


Syn Jana i Anny z Borkowskich. Prawnik polski, profesor Szkoły Głównej Warszawskiej i Uniwersytetu Warszawskiego, członek Komisji Kodyfikacyjnej RP. Studiował prawo na uniwersytecie w Petersburgu. Uzupełniał studia we Francji i w Niemczech. Od 1866 r. - profesor zwyczajny. W 1872 r. na uniwersytecie petersburskim obronił doktorat z prawa cywilnego. Otrzymał doktoraty honoris causa uniwersytetów: Jagiellońskiego i Lwowskiego. Krótko przed śmiercią mianowany profesorem honorowym Uniwersytetu Warszawskiego oraz członkiem Komisji Kodyfikacyjnej RP.
Pracownik wymiaru sprawiedliwości: był podprokuratorem przy trybunale cywilnym w Warszawie (1861 - 1863), dyrektorem Kancelarii (1863 - 1872) i dyrektorem Wydziału Kryminalnego Komisji Rządowej Sprawiedliwości (1872 - 1876), prezesem Departamentu Cywilnego Izby Sądowej Warszawskiej (1876 - 1897). Od 1862 r. - związany ze Szkołą Główną Warszawską, gdzie kierował Katedrą Prawa Cywilnego i Handlowego. Od 1869 r. kierował analogiczną katedrą Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1869 - 1880 przewodniczył Sądowi Akademickiemu, w latach 1872 - 1878 - dziekan Wydziału Prawa. Brał udział w pracach nad nowym rosyjskim kodeksem cywilnym. Nie przyjął proponowanej mu godności członka senatu rosyjskiego. W 1907 r. był w gronie członków założycieli Towarzystwa Naukowego Warszawskiego - w 1917 r. nadano mu godność członka honorowego. Współtwórca (1881 r.) i wieloletni prezes (od 1900 r.) Kasy im. Mianowskiego, a także prezes honorowy Warszawskiego Towarzystwa Prawniczego.
Jego prace naukowe: „O zobowiązaniach podług Kodeksu Napoleona” (1869 r.), „Kurs prawa cywilnego obowiązującego w Królestwie Polskim” (1887 - 1888), „Grażdanskoje prawo” (1888 r.), „Różnice zasadnicze pomiędzy hypoteką pruską, austriacką, francuską i polską” (1888 r.), „Przedawnienie a hipoteka” (1894 r.),
„Rzut oka na szkoły prawa rzymskiego we Włoszech i Francyi” (1913 r.), „O użyczeniu” (1925 r.).
W 1900 r. spotykał się z Henrykiem Sienkiewiczem.

HOŁOWIŃSKA MARIA [1844 – 1916]


Żona Rogera Łubieńskiego. Ziemianka z Ukrainy. Właścicielka dóbr Wielkie Prucki w pow. kaniowskim w guberni kijowskiej. Wielbicielka Henryka Sienkiewicza, którego poznała w Ostendzie. W listopadzie 1888 r. w Warszawie Henryk Sienkiewicz odbierał od niej dwa listy. Prawdopodobnie ona ofiarowała 11 grudnia 1888 r. pisarzowi 15.000 rubli, podpisując: „Henrykowi Sienkiewiczowi - Michał Wołodyjowski” - i dopisując jeszcze: „Nic to”. 11 listopada 1893 r. w Krakowie, w dniu ślubu pisarza z Marią Wołodkowiczówną, wspólnie z Różą Tarnowską prowadziła pana młodego do ołtarza. Dalsze spotkania Henryka Sienkiewicza z Marią Hołowińską datują się następująco: 01) czerwiec 1889 r. - Kraków, 02) luty 1914 r. - Warszawa.

HORA FRANTIŠEK Alois [01.08.1838 – 30.10.1916]


Pisarz czeski, poeta i prozaik. Tłumacz z polskiego i niemieckiego. Autor: czeskiego przewodnika po Krakowie, rozmówek polsko-czeskich oraz słownika polsko-czeskiego i czesko-polskiego. Z utworów Henryka Sienkiewicza przetłumczył na język czeski: „Jamioła” („Anděl. Vesnický obrázek”). 27 lipca 1903 r. Henryk Sienkiewicz napisał list do Františka Aloisa Hory. (…)

HORAIN JULIAN Florian [1821 - 1883]


Ziemianin z Wileńszczyzny. Dziennikarz, literat i publicysta. Sprzedawszy rodowy majątek Nowosiółki, wyemigrował w 1871 r. do Ameryki. Jego żoną była Maria, córka jego dalszego krewnego, generała Wincentego Horaina. Ostatecznie osiadł w San Francisco, gdzie prowadził sklep z materiałami kancelaryjnymi. Na stulecie Stanów Zjednoczonych wydał w języku angielskim „Symboliczną kartę historii amerykańskiej w stu rubrykach” (ogłoszoną w przekładzie polskim w 1883 r. w Krakowie).
W 1880 r. powrócił do kraju, osiadł we Lwowie, a później w Krakowie, gdzie zmarł.
Na obfitą jego twórczość składały się głównie nowele i felietony zamieszczane przede wszystkim w „Gazecie Polskiej”.
Z Henrykiem Sienkiewiczem poznali się w 1876 r. w San Francisco. Wprowadzał pisarza w tajniki życia kalifornijskiego oraz w środowisko kolonii polskiej
w San Francisco. Podsunął mu pomysł napisania „Latarnika”.

HOROCH KAJETAN [06.08.1854 – 30.09.1935] – BARON * herbu TRĄBY


Polski chirurg. Syn Eustachego Jana Hierona Horocha i Ludwiki Skarbek-Bialobrzeskiej. Absolwent medycyny na Uniwersytecie Wiedeńskim. Tytuł doktora nauk medycznych otrzymał 21 czerwca 1880 r. Po studiach pozostał w Wiedniu, gdzie specjalizował się w chirurgii w klinice chirurgicznej E. Alberta. Po I wojnie światowej przeprowadził się do Krakowa, gdzie prowadził prywatną praktykę przy ul. Słowackiego 34.
29 kwietnia 1891 r. w Wiedniu Henryk Sienkiewicz wezwał go do siebie celem przeprowadzenia badania lekarskiego.

HUGO VICTOR Marie [26.02.1802 – 22.05.1885]


Francuski pisarz, poeta, dramaturg i polityk. Reprezentant romantyzmu francuskiego. Członek Akademii Francuskiej, deputowany
do Konstytuanty, a następnie – Zgromadzenia Narodowego. Uczestnik rewolucji lutowej (1848 r.). W latach 1851 – 1870, z powodu przekonań politycznych, przebywał na dobrowolnym wygnaniu poza granicami Francji. Po upadku Napoleona III w 1870 r. wrócił
do Francji. Pochowany w paryskim Panteonie.
Autor: sztuk teatralnych: „Cromwell” (1827 r.), „Hernani, czyli honor kastylski” (1830 r.), „Marion Delorme” (1831 r.), „Król się bawi” („Le Roi s’amuse”, 1832 r.), „Lukrecja Borgia” („Lucrèce Borgia”, 1833 r.), „Marya Tudor” („Marie Tudor”, 1833 r.), „Angelo, tyran de Padoue” (1835 r.), „Ruy Blas” (1838 r.), „Burgrabiowie” („Les Burgraves”, 1843 r.), „Torquemada”
(1882 r.), „Théâtre en liberté” (1886 r.) – powieści: „Bug-Jargal” (1826 r.)>, „Han z Islandii” („Han d'Islande”, 1823 r.), „Ostatni dzień skazańca” („Le Dernier Jour d'un condamné”, 1829 r.), „Katedra Marii Panny w Paryżu” (znane również jako: „Dzwonnik z Notre Dame” lub „Kościół P. Marii w Paryżu”; „Notre-Dame de Paris”, 1831 r.), „Claude Gueux” (1834 r.), „Nędznicy” („Les Misérables”, 1862 r.), „Pracownicy morza” („Les Travailleurs de la mer”, 1866 r.), „Człowiek śmiechu” („L'Homme qui rit”, 1869 r.), „Rok dziewięćdziesiąty trzeci” („Quatre-vingt-treize”, 1874 r.) – poezja: „Odes
et poésies diverses”
(1822 r.), „Nouvelles Odes” (1824 r.), „Odes et Ballades” (1826 r.), „Les Orientales” (1829 r.), „Jesienne liście” („Les Feuilles d’automne”, 1831 r.), „Pieśni o zmroku” („Les Chants du crépuscule”, 1835 r.), „Głosy wewnętrzne” („Les Voix intérieures”, 1837 r.), „Światła i cienie” („Les Rayons et les ombres”, 1840 r.), „Chłosta”
(„Les Châtiments”, 1853 r.), „Kontemplacje” („Les Contemplations”, 1856 r.), „Legenda wieków” („Première série de la Légende des Siècles”, 1859 r.; „Nouvelle série de la Légende des Siècles”, 1877 r.; „Série complémentaire de la Légende des Siècles”, 1883 r.), „Les Chansons des rues
et des bois”
(1865 r.), „Straszliwy rok” („L'Année terrible”, 1872 r.), „L'Art d'être grand-père” (1877 r.), „Religions et religion” (1880 r.), „Les Quatre Vents de l'esprit” (1881 r.), „La Fin de Satan” (1886 r.), „Toute la Lyre” (1888 r.), „Dieu” (1891 r.), „Nouvelle série de Toute la Lyre” (1893 r.),
„Les Années funestes” (1898 r.), „Dernière Gerbe” (1902 r.), „Océan. Tas de pierres” (1942 r.) – inne utwory: „Étude sur Mirabeau” (1834 r.), „Littérature et philosophie mêlées” (1834 r.), „Ren” („Le Rhin”, 1842 r.), „ Napoleon Mały” („Napoléon le Petit”, 1852 r.), „Lettres à Louis Bonaparte” (1855 r.), „William Shakespeare” (1864 r.), „Paris-Guide” (1867 r.), „Mes Fils” (1874 r.), „Actes et paroles – Avant l'exil” (1875 r.), „Actes et paroles – Pendant l'exil” (1875 r.), „Actes et paroles – Depuis l'exil” (1876 r.), „Histoire d'un crime” (1877 – 1878), „Le Pape” (1878 r.), „L'Âne” (1880 r.), „L'Archipel de la Manche” (1883 r.), „Œuvres posthumes”, „Rzeczy widziane” (Choses vues, 1887 r., 1900 r.), „Alpes
et Pyrénées”
(1890 r.), „France et Belgique” (1892 r.), „Correspondances” (1896 r ., 1898 r.), „Post-scriptum de ma vie” (1901 r.), „Mille Francs
de récompense”
(1934 r.), „ Pierres” (1951 r.), „Mélancholia”.
W 1878 r. Victor Marie Hugo przewodniczył Międzynarodowemu Kongresowi Literackiemu. Uczestnikiem tego kongresu był również Henryk Sienkiewicz, który napisał:
„(…) …zabrał wreszcie głos sam Wiktor Hugo, prezes międzynarodowego kongresu, „notre illustre maitre”, jak go tu nazywają literaci. Wiktor Hugo zauważył, że własność literacka nie może być uważana na równi z każdą inną. Książkę pisze wprawdzie autor, ale wartość realną nadaje jej publiczność; tak więc wartość rozpada się między autorów i publiczność. Spadkobiercy zatem dziedzicząc po autorze nie mają prawa zabierać tego, co jest własnością publiki, całego wreszcie narodu. Należą im się odsetki – nie zaś książka; mogą dziedziczyć zyski, ale nie myśli autora, które stały się własnością ogółu.
Słuchano go uważnie, bo ilekroć głos zabiera ten starzec z głową biała, szlachetną i z pogodnym, utkwionym spojrzeniem, tyle razy można by usłyszeć przelatującą muchę. (…)”
[Fotografia: Autor – Comte Stanisław Julian Ostroróg dit WALERY (1830-1890). Źródło – Wikipedia. Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły. Prawo to stosuje się w Stanach Zjednoczonych, Australii, Unii Europejskiej i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 70 lat
po śmierci autora.]

HUTTEN-CZAPSKA MATYLDA Fabianna Jadwiga [15.01.1841 – 21.07.1911] – HRABINA * herbu LELIWA


Biografia nieustalona. Córka Franciszka i Michaliny Hutten-Czapskich. Żona Hipolita Osiecimskiego herbu Lubicz, właściciela Tuligłów.
26 lipca 1889 r. na trasie z Krakowa do Wrocławia podróżowała wspólnie z jadącym do Berlina Henrykiem Sienkiewiczem.

[Ewentualne uzupełnienia i zmiany w treści nastąpią z chwilą ustalenia nowych szczegółów z tego okresu.]