Pamiętaj, że to Pan, Bóg twój, daje ci siłę do zdobywania bogactwa, aby potwierdzić swoje przymierze, które poprzysiągł twoim ojcom, jak się to dziś okazuje. Ale jeżeli zapomnisz Pana, Boga twego, i pójdziesz za innymi bogami, będziesz im służył i oddawał im pokłon, to oświadczam wam, że niechybnie zginiecie. [5 Moj. 8; 18 – 19]



POSTACIE Z JEGO ŻYCIA

Wybierz literę, z którą chcesz się zapoznać: A, B, C, Ć, D, E, F, G, H, I, J, K, L, Ł, M, N, O, P, Q, R, S, Ś, T, U, V, W, X, Y, Z, Ź, Ż - albo zobacz wszystkie.

Litera L



LAM JAN Paweł Ferdynand [16.01.1838 – 03.08.1886]


Polski powieściopisarz, satyryk, redaktor "Dziennika Polskiego", nauczyciel. Pochodził z rodziny niemieckiej ze Stanisławowa, jednak wybrał polską narodowość, biorąc udział w powstaniu styczniowym. Konsekwencją tego był pobyt w więzieniu austriackim. Krytykował austriacką biurokrację w Galicji, jej wrogie nastawienie do Polaków
i ruchów wolnościowych. Stawiał zarzuty szlachcie i klerowi, oskarżając ich o dbanie jedynie o własne interesy. Największy rozgłos przyniosły mu publikowane
od 1868 r. „Kroniki lwowskie” . Był autorem kilku powieści satyrycznych: „Wielki Świat Capowic”, „Koroniarz w Galicji” (1869 r.), „Głowy do pozłoty” (1873 r.), „Idealiści” (1876 r.), „Dziwne kariery” (1880 r.). Jest autorem tekstu „Marsz Sokołów”, pieśni przyjętej jako hymn przez Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”.

LANCKOROŃSKI KAROL Antoni [04.11.1848 – 15.07.1933] – HRABIA * herbu ZADORA


Syn Kazimierza i Leonii z Potockich.
Polski historyk sztuki, baliw Wielkiego Krzyża Honorowego i Dewocyjnego kawalerów maltańskich (od 1873 r.), dziedziczny członek austriackiej Izby Panów.
Absolwent gimnazjum w Wiedniu. Studiował prawo na uniwersytecie w Wiedniu (1866 – 1870). Doktorat z prawa uzyskał w 1870 r. Zasiadał w sejmie austriackim jako członek Koła Polskiego. Dbał o polskie wychowanie dzieci. W 1914 r. otrzymał godność Wielkiego Szambelana (Oberst-Kämmerer) dworu austriackiego.
Interesował się historią sztuki renesansowej, manierystycznej i wczesnobarokowej, konserwacją zabytków oraz archeologią śródziemnomorską. Zbadał i opisał ruiny starożytnych miast rzymskich – Pamfilii i Pizydii (Staedte Pamphylien und Pisidiens, 1890 r.). Prowadził prace konserwatorskie starochrześcijańskiej bazyliki romańskiej w Akwilei za co w 1906 r. otrzymał honorowe obywatelstwo tego miasta.
Członek-korespondent Akademii Umiejętności (późniejszej Polskiej Akademii Umiejętności). Współzałożyciel Towarzystwa Przyjaciół Sztuki w Wiedniu. Członek Akademii Umiejętności w Wiedniu, Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu, Towarzystwa Geograficznego
i Towarzystwa Archeologicznego w Wiedniu, Towarzystwa Archeologicznego w Rzymie. Doktor honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego (1907 r.) i uniwersytetu w Berlinie. Odznaczony austriackim Orderem Złotego Runa (1903 r.) i Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski (1928 r.).

Zbudował pałac w Wiedniu przy Jacquingasse 16 – 18, który stał się miejscem spotkań elity Wiednia. Dbał o kształcenie synów chłopskich w swoich dobrach,
w Wiedniu ufundował zakład rekonwalescencyjny dla dziewcząt. Był również właścicielem bogatej kolekcji dzieł sztuki. W 1918 r. brał udział w pracach Głównego Urzędu Likwidacyjnego w Warszawie, zajmując się sprawą zwrotu Polsce zbiorów i archiwów zabranych w okresie zaborów przez Austrię.

Opublikował relację z podróży dookoła świata Na około ziemi 1888–1889 (1893 r.). Był autorem sonetów. Ogłosił kilka prac naukowych, m. in.: Nieco o nowych robotach w katedrze na Wawelu (1903 r.), Einiges ueber italienische bemalte Truhen (1905 r.), Dom von Aquileia (1906 r.), Kuenstler
und Kunsthistoriker
(1924 r.).

03 kwietnia 1892 r. – wspólnie z małżonką – Franciszką z Attemsów – gościł na obiedzie Henryka Sienkiewicza.

[Fotografia - autor: Gryffindor. Źródło – Wikipedia.] [Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły. Prawo to stosuje się
w Stanach Zjednoczonych, Australii, Unii Europejskiej i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 70 lat po śmierci autora.]

LANDAU ? [? – ?]


Biografia nieustalona. Spotkania Henryka Sienkiewicza z panią Landau datują się następująco: 11 sierpnia 1889 r. w Ostendzie.

LANDAU SAUL Raphael [1870 – 16.07.1943]


Doktor prawa. Dziennikarz wiedeński. Współpracownik pism: „Fremdenblatt” i „Wiener Tagblatt” („Wienerblatt”). Autor dwóch artykułów o Henryku Sienkiewiczu (1896 – 1897). Przetłumaczył na język niemiecki jego nowelę „Na jasnym brzegu” (1897 r.). 31 października 1896 r. Henryk Sienkiewicz skierował do niego list.

LANDYN [? – ?]


Biografia nieustalona. Mieszkaniec Moskwy. Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Landyną datują się następująco: 01) wrzesień - październik 1888 r. – Teplitz.

LASKOWSKI ZYGMUNT [19.01.1841 – 15.04.1928]


Polski lekarz, anatom. Doktor honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego (1900 r.), członek honorowy Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.
Student Akademii Medycznej w Warszawie i Szkoły Głównej w Warszawie. W 1863 r. uczestniczył w powstaniu styczniowym, po którym wyemigrował za granicę.
W latach 1864 – 1866 studiował w Paryżu i Londynie. W 1866 r. wynalazł nowy sposób balsamowania i przechowywania preparatów anatomicznych. W 1867 r. doktoryzował się w Paryżu. W latach 1869 – 1875 był docentem anatomii i chirurgii operacyjnej w szkole praktycznej paryskiego fakultetu medycznego. W 1871 r. uczestniczył w wojnie francusko-pruskiej jako naczelny chirurg. Po 1875 r. przeniósł się do Genewy, gdzie założył Muzeum Anatomiczne i został profesorem anatomii Szkoły Lekarskiej. Między 20 – 24 listopada 1894 r. w Genewie badał Henryka Sienkiewicza po jego wypadku bicyklowym w Parc-Saint-Maur.

LAVIGERIE CHARLES Martial Allemand [31.10.1825 – 26.11.1892]


Francuski duchowny,kardynał, założyciel Zakonu Misjonarzy i Misjonarek Afryki (zwanych białymi od koloru habitu).
Mianowany biskupem w Nancy we Francji.
W 1866 r. przyjął kolonialną archidiecezję w Algierze, rezygnując z awansów w swojej ojczyźnie.
W 1882 r. został pierwszym kardynałem Afryki, w 1884 r. papież Leon XIII mianował go arcybiskupem Kartaginy i prymasem Afryki.
Prowadził krucjatę przeciwko niewolnictwu.
29 listopada 1890 r. sporządził dla Henryka Sienkiewicza list polecający pisarza opiece Zakonu Misjonarzy i Misjonarek Afryki podczas jego podróży po tym kontynencie.










[Fotografia: Autor anonimowy. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcie jest w domenie publicznej.]

LE CLERC ? [? – ?]


Biografia nieustalona. Amerykanin towarzyszący wyprawie na polowanie na bawoły w październiku i listopadzie 1877 r. na stepach Wyoming w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. Pisarz przedstawił go w „Listach z podróży do Ameryki”:
„(…) Na tęż samą mniej więcej odległość miałem po prawej ręce Le Clerca… (…)”

LEFT HAND [? – ?]


Biografia nieustalona. Strzelec o takim pseudonimie towarzyszął wyprawie na polowanie na bawoły w październiku i listopadzie 1877 r. na stepach Wyoming
w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. Pisarz przedstawił go w „Listach z podróży do Ameryki”:
„(…) Do każdego wozu przydany był mulnik, razem więc sześciu mulników do sześciu wozów, nie licząc dwóch przewodników Metysów: Smitha i Bulla, oraz starego strzelca zwanego Left Hand (Lewa Ręka, mańkut), którego prawdziwego nazwiska
nie mogłem się dopytać, ale z którym zaprzyjaźniłem się wielce od razu. (…)”

LELEWEL ALEKSANDRA [? – ?]


Biografia nieustalona. Córka Zygmunta Lelewela i Pauliny z Dmochowskich. Wnuczka Aleksandry z Cieciszowskich Dmochowskiej. Cioteczna siostrzenica Henryka Sienkiewicza. Darzyła swego wuja uczuciem wynikającym nie tylko ze związków rodzinnych. Henryka i Aleksandrę swatała Aleksandra z Cieciszowskich Dmochowska. Pisarz wspomina Aleksandrę w listach do Jadwigi Janczewskiej: ze stycznia, z 22 maja 1887 r., z 08 marca 1888 r.

LELEWEL WIESŁAWA [? – ?]


Biografia nieustalona. Córka Zygmunta Lelewela i Pauliny z Dmochowskich. Wnuczka Aleksandry z Cieciszowskich Dmochowskiej. Cioteczna siostrzenica Henryka Sienkiewicza. Pisarz wspomina ją w liście do Jadwigi Janczewskiej: z 08 marca 1888 r.

von LENBACH FRANZ [13.12.1836 – 06.05.1904]


Niemiecki malarz realistyczny i portrecista.
Wykonał między innymi 80 portretów Bismarcka.
Pracował też we Włoszech jako kopista dzieł starych mistrzów.
Henryk Sienkiewicz widział go dwukrotnie w kwietniu 2012 r. w Wiedniu.










[Autor: 1) Franz von Lenbach. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły.]

LEO ANNA [1873 – 1945]


Biografia nieustalona. Pamiętnikarka i tłumaczka. Córka Edwarda i Stefanii z Zielińskich Leów. Od 1893 r. żona Karola Rosego.
Henryk Sienkiewicz spotkał ją 28 lutego 1889 r. na raucie w swoim mieszkaniu w Warszawie.

LEO EDWARD [1829 – 1901]


Prawnik warszawski,publicysta, redaktor i wydawca konserwatywnej „Gazety Polskiej”, którą w 1874 r. objął po Józefie Sikorskim i kierował do 1889 r.
W przeciwieństwie do swego poprzednika poznał się na talencie Sienkiewicza, zaopiekował się młodym kronikarzem-reporterem i sfinansował jego podróż do Ameryki. Opłaciło mu się ryzyko, ponieważ praca młodego pisarza, zwłaszcza jego „Listy z podróży do Ameryki”, pozwoliła dziennikowi przetrzymać kryzys. Leo
nie wydrukował jego korespondencji „Znad morza”, prawdopodobnie dlatego, iż mogła ona zrazić prenumeratorów dziennika, a może ze względu na dobro jej autora, któremu mogła zaszkodzić. Odrzucił też druk dramatu „Na jedną kartę”. Na tym tle doszło między nimi do konfliktu, który ostatecznie został zażegnany. Sienkiewicz pogodził się z Leem. Dom Leów, za sprawą żony redaktora, Stefanii z Zielińskich, był lubianym przez ludzi pióra salonem literackim, barwnie opisanym przez córkę gospodarza Annę Leo, w uroczych wspomnieniach „Wczoraj” (1929). Radca prawny Kolei Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej, członek Rady Zarządzającej Banku Handlowego Warszawskiego i członek Komitetu Narodowego Towarzystwa Kredytowego. Mąż Stefanii z Zielińskich (1841 - 1890).
Przyjaciel Henryka Sienkiewicza.
Udokumentowane spotkania Edwarda Leo z Henrykiem Sienkiewiczem datują się następująco: 01) 1886 r. - wspólnie wchodzili w skład Komitetu Konkursowego ogłoszonego w 1884 r. przez „Gazetę Polską” Konkursu Dramatycznego im. Wojciecha Bogusławskiego; 02) sierpień 1886 r. – Kaltenleutgeben; 03) styczeń 1887 r. - Warszawa; 04) czerwiec 1888 r. – Kaltenleutgeben; 05) listopad 1888 r. - Warszawa; 06) luty 1889 r. – Warszawa; 07) czerwiec 1889 r. - Kraków; 08) listopad 1889 r. - Warszawa; 09) lipiec - sierpień 1890 r. - Kaltenleutgeben; 10) przełom lat 1894/1895 - Warszawa.

LEO STEFANIA [? – ?]


Biografia nieustalona. Córka Edwarda i Stefanii z Zielińskich Leów. Żona Lipińskiego.
Henryk Sienkiewicz spotkał ją 28 lutego 1889 r. na raucie w swoim mieszkaniu w Warszawie.

LEO STEFANIA - patrz ZIELIŃSKA STEFANIA


LEPSZY KAROLINA [? – ?]


Żona Leonarda Lepszego, polskiego historyka sztuki złotniczej. W 1893 r. Henryk Sienkiewicz przyznał jej Stypendium Akademii Umiejętności im. Marii Sienkiewicz.

LEPSZY LEONARD Jan Józef [06.11.1856 – 29.07.1937]


Syn Jana i Anieli Skirlińskich. Polski historyk sztuki złotniczej, inżynier górnik, członek Akademii Umiejętności w Krakowie (późniejszej Polskiej Akademii Umiejętności).
W 1897 r. został członkiem-korespondentem Akademii Umiejętności w Krakowie, w 1908 r. – członkiem czynnym AU. Został m. in. odznaczony austriackim Złotym Krzyżem Zasługi z Koroną. Jego zainteresowania naukowe obejmowały historię sztuki złotniczej późnego średniowiecza i odrodzenia, dzieje polskich rzemiosł artystycznych, dzieje malarstwa polskiego, historię Krakowa.
Opublikował: „Katalog złotników działających do XIX w. w miastach polskich”, „Kraków, jego kultura i sztuka” (1904 r.), „Rzecz o kubku srebrnym roboty krakowskiej XVI w.” (1887 r.), „Emalierstwo krakowskie z XVI i XVII w.” (1889 r.), „Inkrustacya, ustęp z dziejów złotnictwa i szabli” (1889 r.), „O fabryce fajansu i porcelany w Korcu” (1889 r.), „Jan Matejko” (1890 r.), „Pacyfikał sandomierski oraz złotnicy krakowscy drugiej połowy
XV stulecia”
(1892 r.), „Ryciny kolorowe tudzież pierwsze usiłowania polskie w tym kierunku” (1892 r.), „Z dziejów złotnictwa elbląskiego”
(1894 r.), „Cech złotniczy w Krakowie, jego organizacja i dzieje” (1898 r.), „Lud wesółków w dawnej Polsce” (1899 r.), „Pergaminiści i papiernicy krakowscy w ubiegłych wiekach i ich wyroby” (1900 r.), „Kultura epoki jagiellońskiej w świetle wystawy zabytków” (1901 r.), „Historia malarstwa krakowskiego” (1904 r.), „Kościoły drewniane Galicji Zachodniej” (1916 r.), „Dürer w Polsce” (1927 r.), „Przemysł złotniczy w Polsce” (1933 r.).
W 1893 r. Henryk Sienkiewicz przyznał jego żonie Stypendium Akademii Umiejętności im. Marii Sienkiewicz.

LEVY vel LOEWY [? – ?]


Lekarz w Zakładzie Wodoleczniczym Wilhelma Winternitza w Kaltenleutgeben.
W sierpniu 1886 r. – podczas pobytu pisarza w tej miejscowości – potwierdził on sposób p. Komierowskiej na bóle zębów wywołane zapaleniem okostnej. W maju, czerwcu i październiku 1887 r. Henryk Sienkiewicz spotykał się z nim, korzystając z terapii.

LEWENTAL HORTENSJA – patrz BERSOHN HORTENSJA


LEWICKI WITOLD [? – ?]


04 stycznia 1904 r. – w ramach akcji na rzecz powodzian – wraz z Henrykiem Sienkiewiczem i innymi osobami przyjechał do Kalisza.

LEWY MARIA [? – ?]


Biografia nieustalona. Żona Mathiasa Bersohna (1823 – 1908), historyka sztuki. Matka Hortensji Bersohn.
Spotkania Marii Lewy z Henrykiem Sienkiewiczem datują się następująco: 1) kwiecień 1889 r. – w pociągu relacji Wiedeń – Abbacja oraz podczas pobytu pisarza
w Abbacji.

LIBICKI WITOLD [? – ?]


Redaktor. 04 stycznia 1904 r. – w ramach akcji na rzecz powodzian – wraz z Henrykiem Sienkiewiczem i innymi osobami przyjechał do Kalisza.

LIEBIG ? [? – ?]


Lekarz w Reichenhall. Syn Justusa von Liebig’a, chemika niemieckiego (1803 – 1873).
Jego troskliwość pozwoliła przedłużyć życie Marii z Szetkiewiczów Sienkiewiczowej, przebywającej w sierpniu 1884 r. na kuracji w Reichenhall.

LIPCZYŃSKI ALEKSANDER [? – ?]


Kolega Henryka Sienkiewicza z Gimnazjum IV. Pisarz wspomina go w liście z 28 września 1865 r. do Konrada Dobrskiego.

LITTLE [? – ?]


Biografia nieustalona. Żona Jamesa Little, głównego inżyniera i jednego z głównych akcjonariuszy kopalni srebra w Virginia City. Henryk Sienkiewicz poznał ją
w 1877 r. w domu rodziny Jamesa Little.

LITTLE JAMES [? – ?]


Biografia nieustalona. Główny inżynier i jeden z głównych akcjonariuszy kopalni srebra w Virginia City. Henryk Sienkiewicz poznał go w 1877 r. w trakcie zwiedzania kopalni, a później gościł też u niego w domu.

LÖWENHOFF ROMAN [? – ?]


Kolega szkolny Henryka Sienkiewicza z Gimnazjum Realnego. Pisarz wspomina go w liście z 1865 r. do Konrada Dobrskiego.

LUBOMIRSKA IZABELA [1808 – 1890]


Filantropka i działaczka społeczna.
Żona Władysława Hieronima Sanguszki (1803 – 1870). Matka trzech synów: Romana Damiana, Pawła Romana i Eustachego Stanisława – i dwóch córek: Jadwigi
i Heleny. Od 1865 r. – wraz z mężem właścicielka majątku Podhorce wraz z zamkiem. Po śmierci męża (1870 r.) mieszkała wraz z synem Eustachym w Gumniskach
pod Tarnowem. Miejscowość ta była miejscem spotkań wybitnych pisarzy i artystów: m. in. Aleksandra Fredry, Zygmunta Krasińskiego, Piotra Maszyńskiego i Henryka Sienkiewicza, który był tu podejmowany w trzeciej dekadzie stycznia 1888 r. Dokonał wówczas wpisu do Albumu, który obecnie znajduje się w Archiwum Państwowym na Wawelu.

LUBOMIRSKI JAN Tadeusz [1826 – 1908] – KSIĄŻĘ * herbu SZRENIAWA BEZ KRZYŻA


Syn Eugeniusza i Marii z Czackich Lubomirskich.
Działacz społeczny, historyk.
Po stracie rodziców trafił z rozkazu cara Mikołaja I do korpusu paziów, a następnie do Liceum Aleksandryjskiego w Petersburgu.
Następnie wyjechał do Francji i Anglii na dalsze studia.
Po powrocie do Polski na stałe zamieszkał w Warszawie i zajął się działalnością charytatywną.
Od 1856 r. – przewodniczący Towarzystwa Kredytowego Miejskiego. Od 1862 r. – członek Rady Wychowania.
Podczas Powstania Styczniowego – pracownik Wydziału Spraw Zagranicznych Rządu Narodowego.
Od 1865 r. – prezes Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności.
Jest autorem: „Rolniczej ludności w Polsce od w. XVI. do XVIII.” (1857 – 1858) i „Trzech rozdziałów z dziejów skarbowości 1507 – 1532” (1868 r.) – wydawcą: „Kodeksu dyplomatycznego Księstwa Mazowieckiego” (1863 r.)
i „Księgi Ziemi Czerskiej” (1879 r.) – współwydawcą: „Encyklopedii Wychowawczej” i „Encyklopedii Rolniczej”.
Do czasu ustąpienia Jana Tadeusza Lubomirskiego Henryk Sienkiewicz współpracował z nim w Komitecie Budowy Pomnika Adama Mickiewicza w Warszawie.



[Jan Tadeusz Lubomirski] [Fotografia: Autor – Comte Stanisław Julian Ostroróg dit WALERY (1830-1890). Źródło – Wikipedia.] [Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły. Prawo to stosuje się w Stanach Zjednoczonych, Australii, Unii Europejskiej i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 70 lat po śmierci autora.]

LUBOWSKI EDWARD [19.03.1837 – 17.05.1923] pseudonim KRUT-BOLEJ


Polski powieściopisarz, dramaturg, literat, publicysta warszawski, krytyk literacki i właściciel drukarni.
Absolwent gimnazjum w Krakowie i Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uczestnik powstania styczniowego jako adiutant Mariana Langiewicza. W latach 1868 - 1877 - współpracownik „Kłosów” (dla których pisywał kroniki tygodniowe pt. „Pokłosie”) i "Wędrowca". Recenzent teatralny „Bluszczu”, „Tygodnika Ilustrowanego” (1879 - 1898), „Biblioteki Warszawskiej”, „Kuriera Codziennego”. Tłumacz utworów: Émile’a Augier’a, Bjønstjerne’a Bjørnson’a, Alfreda de Musset’a, Édouard’a Pailleron’a Williama Szekspira.
Napisał: „Pewność siebie” (1858 r.), „Kariery” (1862 r.), „Skąpiec”, „Wierzące dusze” (1864 r.), „Silni i słabi” (1865 r.), „Żony uczonych” (1866 r.),
„Co się stało w małym miasteczku” (1867 r.), „Ubodzy w salonie” (1867 r.), „Żyd” (1868 r.), „Aktorka” (1871 r.), „Gonitwy” (1874 r.), „Nietoperze” (1875 r.), „Pogodzeni z losem” (1876 r.), „Przesądy” (1876 r.), „Sąd honorowy” (1876 r.), „Cichy Janek i głośny Franek” (1879 r.), „Jacuś” (1883 r.), „My się kochamy” (1887 r.), „Bawidełko” (1891 r.), „Monsieur Blaise” (1892 r.), „Królewicz” (1895 r.), „Światowe rozrywki” (1899 r.), „Nie wszystko złoto...” (1901 r.), „Dzień Wigilii”, „Kiedyż obiad?”, „Kto to”.
Uczestnik kółka literacko-artystycznego w restauracji „U Andzi” Anny Czuleńskiej w Warszawie na rogu ulic: Niecałej i Wierzbowej, gdzie również bywał Henryk Sienkiewicz. W 1880 r. obaj wchodzili w skład Komitetu Delegowanego Teatralnego, t. j. komisji repertuarowej teatrów warszawskich. Z końcem 1881 r. wspólnie
m. in. z: Antonim Wrotnowskim, Antonim Zaleskim, Mścisławem Godlewskim, ks. Zygmuntem Chełmickim – założył dziennik „Słowo”, którego redakcję powierzono Henrykowi Sienkiewiczowi. Członek powołanego 26 września 1900 r. Komitetu przypadającego na 1898 r. obchodu 25-lecia pracy pisarskiej Henryka Sienkiewicza.
Z pisarzem łączyła go przyjaźń od czasu wspólnej pracy w "Gazecie Polskiej" oraz redakcji "Słowa". Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Edwardem Lubowskim datują się następująco: 01) listopad 1888 r. - Warszawa; 02) sierpień 1889 r. - Ostenda; 03) listopad 1889 r. - Warszawa; 04) kwiecień 1890 r. - Warszawa; 05) lipiec 1914 r. - Warszawa.

LUEDTKE RUDOLF [? – ?]


Emigrant z Warszawy. Jubiler i zegarmistrz. Właściciel sklepu reprezentującego obie te branże. Jeden z założycieli Anaheim. Jego rodzinę Henryk Sienkiewicz poznał podczas pobytu w Anaheim w USA.

LUMBROSO ALBERTO Emmanuele [1872 – 1942]


Publicysta. Uczestnik I wojny światowej, której następnie poświęcił kilka studiów historycznych. Wspólnie z Onorato Caetani stanął na czele Komitetu „Pro Polonia”, który wspierał działalność kierowanego przez Henryka Sienkiewicza Szwajcarskiego Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce.

LUTÓWNA MARIA [? – ?]


Biografia nieustalona. Gospodyni w Oblęgorku. W czasie I wojny światowej ratowała majątek Oblęgorka od rekwizycji i rabunku przez wojska okupacyjne. Żyła 100 lat.
Henryk Sienkiewicz wspomina ją w liście z 29 marca 1914 r.

[Ewentualne uzupełnienia i zmiany w treści nastąpią z chwilą ustalenia nowych szczegółów.]