Oczy Pańskie patrzą na sprawiedliwych, a uszy Jego słyszą ich krzyk. (…) Bliski jest Pan tym, których serce jest złamane, a wybawia utrapionych na duchu. Wiele nieszczęść spotyka sprawiedliwego, ale Pan wyzwala go ze wszystkich. (…) Pan wyzwala duszę sług swoich i nie będą ukarani ci, którzy mu ufają. [Ps. 34; 16, 19 – 20, 23]



POSTACIE Z JEGO ŻYCIA

Wybierz literę, z którą chcesz się zapoznać: A, B, C, Ć, D, E, F, G, H, I, J, K, L, Ł, M, N, O, P, Q, R, S, Ś, T, U, V, W, X, Y, Z, Ź, Ż - albo zobacz wszystkie.

Litera N



N [? – ?]


Biografia nieustalona. Pianistka, która 28 lutego 1876 r. grała utwór Fryderyka Chopina na statku „Germanic” („Germanicus”). Statkiem tym Henryk Sienkiewicz odbywał podróż morską z Liverpool’u do Nowego Jorku.

NAGURSKA EMILIA [? – ?]


Biografia nieustalona. Żona Antoniego Stulgińskiego (? – 1915). Na początku lipca 1888 r. pisarz spotkał ją w Kaltenleutgeben.

NALBORCZYK JAN Julian [1870 – 1940]


Polski artysta rzeźbiarz, pedagog. W latach 1892 – 1908 był nauczycielem rysunku i modelowania w Szkole Zawodowej Przemysłu Drzewnego w Zakopanem. W 1908 r. przeniósł się do Lwowa, gdzie został docentem, a później profesorem Wydziału Architektury Lwowskiej Szkoły Politechnicznej (Politechniki Lwowskiej). W 1940 r.
we Lwowie został aresztowany i zamordowany przez sowieckich okupantów. Jest autorem między innymi: epitafium Bronisława Gubrynowicza; popiersi: Kazimierza Dłuskiego, Włodzimierza Dzieduszyckiego, Jana Kasprowicza, Stanisława Przybyszewskiego, Sabały, Sienkiewicza i jego dzieci - pomnika Tytusa Chałbińskiego. Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Janem Julianem Nalborczykiem datują się następująco: 01) sierpień 1895 r. – Teplitz.

NATANSON ANTONINA Maria Aleksandra [1878 – ?]


Biografia nieustalona. Córka Jakuba i Marii Natansonów. Siostra Jana i Zygmunta. Żona Stefana Dziewulskiego. Matka Stanisława i Marii.
Henryk Sienkiewicz wspomina ją w liście z 23 lutego 1914 r. do Jadwigi Janczewskiej.

NATANSON KAZIMIERZ Eryk [22.08.1853 – 10.06.1935]


Syn Henryka i Józefy z May’ów Natansonów. Mąż Bronisławy z Kempnerów.
Prawnik, bankier, działacz społeczny, prezes Banku Handlowego. Współwłaściciel banku założonego przez dziadka, Samuela Natansona, pod firmą „S. Natanson
i Synowie”. W latach 1897 – 1898 Henryk Sienkiewicz współpracował z Kazimierzem Erykiem Natansonem w Komitecie Budowy Pomnika Adama Mickiewicza
w Warszawie. W latach 1897 – 1917 – członek komitetu Giełdy Warszawskiej, a od 1917 r.: prezes tego komitetu oraz członek prezydium Towarzystwa popierania pracy społecznej wśród Żydów w Polsce. Członek Tymczasowej Rady Stanu. Założyciel „Nowej Gazety”.

NATANSON TADEUSZ [1868 – 1951]


Syn Adama Natansona.
Współwydawca (wraz z braćmi: Aleksandrem i Ludwikiem Alfredem) dwumiesięcznika literacko-artystycznego „La Revue blanche”.
Absolwent Lycée Condorcet w Paryżu.
W latach 1893 – 1905 żonaty z Misią (córką Cypriana Godebskiego).
Zaprzyjaźniony z malarzami, m. in. Édouardem Vuillardem, Pierre Bonnardem, Henri de Toulouse-Lautreciem i Félixem Vallottonem.
Właściciel posiadłości w Villeneuve-sur-Yonne.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Tadeuszem Natansonem datują się następująco: sierpień 1900 r. – Paryż.










[01. Portret Tadeusza Natansona]
[Portret pędzla Felix’a Valotton’a (1865 – 1925). Źródło – Wikipedia.] [Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły.
Prawo to stosuje się w Stanach Zjednoczonych, Australii, Unii Europejskiej i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 80 lat po śmierci autora.].

NAUCZYCIEL JAZDY BICYKLEM [? – ?]


Biografia nieustalona. Na początku listopada 1894 r. w Parc-Saint-Maur uczył Henryka Sienkiewicza jazdy bicyklem.

NAUCZYCIELKA I [? – ?]


Biografia nieustalona. Francuzka. Nauczycielka Zofii Abakanowiczówny. Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z tą osobą: 01) 11 października –
13 listopada 1894 r.

NAUCZYCIELKA II [? – ?]


Biografia nieustalona. Szwedka. Nauczycielka gimnastyki, która w lutym 1896 r. przychodziła na lekcje do dzieci Henryka Sienkiewicza w czasie ich pobytu w Nicei.

NEBLUNG MAX [? – ?]


Niemiec. Właściciel baru w Anaheim-Landing. Henryk Sienkiewicz mieszkał u niego podczas pobytu w tej miejscowości. Wspólnie z nim pisarz odbył podróż w Góry Santa Ana. Tak przedstawił jego sylwetkę w „Listach z podróży do Ameryki”:
„(…) Max Neblung, osobistość ciekawa ze wszech miar i warta opisu. Jest to Niemiec, który przez całe życie włóczył się po całym świecie. Ma dosyć wykształcenia, jest wielki frant i mówi mieszaniną wszystkich europejskich języków. Nie ma kąta na świecie, gdzie by nie był. W Pekinie spędził cztery lata: utrzymuje, że należał do poselstwa; zdaje mi się jednak, że należał jako kucharz, posiada bowiem doskonale sztukę kulinarną. Potem był w Australii, gdzie kopał złoto. W Brazylii polował na jaguary, w Gwinei
w Afryce na goryle; kłamie jakby za to pobierał honoraria od wiersza. Jest zawołany próżniak; po całych dniach leży na sienniku
i czytuje romanse, a rybacy tymczasem piją, ile chcą, jego piwa i płacą mu także, ile chcą. Rozmaite jego wiadomości z dziedziny historii, a nawet literatury, są istotnie zadziwiające. Raz rzekł do mnie:

– Sir! ja nazywam się Neblung, zatem pochodzę od Nibelungów.

Innym razem zdradził się znajomością Iliady. Ustępy Schillera i Goethego deklamuje na pamięć, a jednak czasem znów nie wie rzeczy najprostszych. Jest niezmiernie bezinteresowny, bardzo lekkomyślny i stale zakochany. Pierwszego dnia zaraz wyznał mi, że serce jego rozdarte jest na dwoje: między dwie siostry Hiszpanki, z których jedna nazywa się Ameryka, a druga Słońce (Sol). Siostry te przyjechały w tydzień później kąpać się do Landing, skutkiem czego Max stracił głowę zupełnie, wydał wszystkie pieniądze, jakie miał, na krawaty i pomadę, a potem piwo brał na kredyt w Anaheim. (…)

Max, jak ów Laufen w komedii Lubowskiego, nie potrafi ani jednego zdania sklecić w jednym języku, ale prawie zawsze pomiesza niemiecki, francuski, angielski, hiszpański, a czasem nawet i chiński. W Anaheim wszyscy lubią go bardzo, kredytują mu chętnie, chociaż nie jest zbyt wypłatny, i zapraszają na wszystkie strony, skoro się tylko pokaże. Mnie jednak nudził swoją gadatliwością
i przeszkadzał mi często pisać, zadając ustawicznie, jak dziecko, rozmaite pytania. Gdym go prosił, żeby siedział cicho, kręcił się jakby uwiązany. Wówczas brałem strzelbę i wychodziłem nad brzegi. (…)”


NEUMAN ANNA – patrz SZAWŁOWSKA ANNA


NEUMAN TEODOR [? – ?]


Biografia nieustalona. Wicekonsul austriacki w Warszawie. W latach 1879 - 1893 - konsul austriacki kolejno w Bułgarii, Rumunii, Egipcie i Grecji. Mąż Anny
z Szawłowskich. Henryk Sienkiewicz spotykał go między 01 a 14 stycznia 1891 r. w Kairze.

NIEDŹWIEDZKI [? – ?]


Biografia nieustalona. Profesor geometrii wykreślnej w Gimnazjum Realnym w Krakowie.
Henryk Sienkiewicz spotkał go na przełomie lipca i sierpnia 1889 r. podczas swojego pobytu na Wyspie Helgoland. (…)”

NORDEN KAROL [? – ?]


Biografia nieustalona. Lokaj Henryka Sienkiewicza.
Pisarz wspomina go w listach z: 26 marca 1906 r., 10 listopada 1910 r. - do Jadwigi Janczewskiej.

NOSKOWSKI JAN [? – ?]


Wydawca „Wieku”. Uczestnik kółka literacko-artystycznego w restauracji „U Andzi” Anny Czuleńskiej w Warszawie na rogu ulic: Niecałej i Wierzbowej, gdzie również bywał Henryk Sienkiewicz.

NOWICKI WŁADYSŁAW [1846 – 1918]


Biografia nieustalona. Współpracownik „Bluszczu” (pisywał w latach 1872 – 1896), „Ateneum” i „Biblioteki Warszawskiej”. Pedagog. Położył duże zasługi dla Instytutu Głuchoniemych i Ociemniałych. Na przełomie maja i czerwca 1871 r. odwiedził on Henryka Sienkiewicza w jego mieszkaniu w Warszawie, proponując mu odsprzedanie prawa do druku powieści „Na marne”.

NOWODWORSKI FRANCISZEK [07.04.1859 – 03.08.1924]


Syn Józefa Nowodworskiego. Adwokat, sędzia, polityk, publicysta i działacz społeczny. Współpracownik „Kuriera Warszawskiego”. Absolwent gimnazjum w Płocku, prawa na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim (1880 r.). W 1885 r. został adwokatem przysięgłym w Warszawie. Po odnalezieniu w jego mieszkaniu tajnych dokumentów został aresztowany i osadzony w X Pawilonie Cytadeli, a kilka miesięcy później skazany na trzy lata osiedlenia się w Odessie. Ze względu na zły stan zdrowia karę zmniejszono mu do dwóch lat.
Do Królestwa powrócił w maju 1903 r. i ponownie rozpoczął praktykę adwokacką w Warszawie. Od 1906 r. – poseł do I i II Dumy Państwowej. W 1914 r. – jeden z przewodniczących ogólnego Zjazdu Adwokatury Polskiej we Lwowie. Po wybuchu I wojny światowej – członek Komitetu Obywatelskiego Miasta Warszawy, Centralnego Komitetu Obywatelskiego w Warszawie i Komitetu Narodowego Polskiego. W sierpniu 1915 r. Nowodworski wyjechał do Piotrogrodu, gdzie zaangażował się w organizację pomocy dla polskich uchodźców. Po wybuchu rewolucji lutowej został prezesem piotrogrodzkiego Polskiego Klubu Narodowego. 01 października 1918 r. został mianowany prezesem Izby Karnej Sądu Najwyższego. Od 1919 r. – członek Komisji Kodyfikacyjnej RP i przewodniczący jej Wydziału Prawa Karnego. Wiceprezes Wydziału Postępowania Karnego. 01 marca 1922 r. został mianowany pierwszym prezesem Sądu Najwyższego. Prezes Trybunału Stanu (1922 – 1924). Prezes Polskiego Towarzystwa Ustawodawstwa Kryminalnego. Przewodniczący komitetu redakcyjnego „Przeglądu polskiego ustawodawstwa cywilnego i kryminalnego”. Członek honorowy Instytutu Belge de Droit Comparé. Wiceprezes Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Karnego w Paryżu (1924 r.).
14 stycznia 1899 r. Henryk Sienkiewicz napisał do Franciszka Nowodworskiego list.

[Fotografia – autor: M. M. Боиович. Źródło – Wikipedia.]
[Ta praca jest w domenie publicznej w Rosji zgodnie z artykułem 1256 Kodeksu Cywilnego Federacji Rosyjskiej. Została opublikowana na terytorium Imperium Rosyjskiego (Republiki Rosyjskiej) i poza terytorium Wielkiego Księstwa Finlandii i Królestwa Kongresowego przed 7 listopada 1917 r. i nie była ponownie publikowana
na terytorium Rosji Radzieckiej ani w innych krajach przez 30 dni od pierwszej publikacji. Federacja Rosyjska jest historycznym, ale nie prawnym, następcą Imperium Rosyjskiego.]

[Ewentualne uzupełnienia i zmiany w treści nastąpią z chwilą ustalenia nowych szczegółów.]