Przekonanie, jakie masz, zachowaj dla siebie przed Bogiem. Szczęśliwy ten, kto nie osądza samego siebie za to, co uważa za dobre. [Rzym. 14; 22]



POSTACIE Z JEGO ŻYCIA

Wybierz literę, z którą chcesz się zapoznać: A, B, C, Ć, D, E, F, G, H, I, J, K, L, Ł, M, N, O, P, Q, R, S, Ś, T, U, V, W, X, Y, Z, Ź, Ż - albo zobacz wszystkie.

Litera O



OBROCHTA BARTŁOMIEJ [15.08.1850 – 01.05.1926]


Góral podhalański, przewodnik tatrzański, muzykant.
Uczył się gry na skrzypcach u: Jędrzeja Kowala z Kotelnicy i Szymka Krzysia z Kościeliska. W 1925 r. wraz ze swoją kapelą wyjechał do Paryża z okazji Międzynarodowej Wystawy Sztuki Dekoracyjnej, gdzie grał w polskim pawilonie. Uprawnienia przewodnika tatrzańskiego uzyskał w 1878 r. W tym roku, wraz z Ludwikiem Chałubińskim
i Wojciechem Rojem, wszedł na Galerię Gankową, a w 1894 r., wspólnie z Janem Grzegorzewskim dokonał pierwszego zimowego przejścia przez Zawrat do Morskiego Oka. Zdobył też wschodnią ścianę Lodowego Szczytu. Od 1886 r. – strażnik Towarzystwa Tatrzańskiego. Pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem.
Henryk Sienkiewicz spotkał się z nim w drugiej połowie lutego 1888 r. w czasie pobytu u Bronisława i Marii Dembowskich w Zakopanem. Następnie - 21 stycznia
1889 r. w Zakopanem - wspólnie z Sabałą (Janem Krzeptowski), Józefem (?) i Stanisławem - urządził pisarzowi muzyczne przyjęcie.

OCHOROWICZ JULIAN Leopold [23.02.1850 – 01.05.1917] - pseudonim JULIAN KOHORT


Syn Juliana i Jadwigi Sumińskiej. Polski wynalazca, filozof, psycholog, pionier parapsychologii, poeta i publicysta. Teoretyk pozytywizmu. Członek honorowy Brytyjskiego Towarzystwa Badań Psychologicznych.
Jeszcze jako student Szkoły Głównej w Warszawie uczestniczył w ruchu młodych pozytywistów skupionych wokół „Przeglądu Tygodniowego”.
Główne zainteresowania skierował na psychologię nowoczesną, fizjologiczną i doświadczalną. W związku z tym w 1873 r. w Lipsku studiował filozofię, nauki przyrodnicze i psychologię, uzyskując w 1874 r. doktorat z filozofii. Pod koniec 1875 r. habilitował się na Uniwersytecie Lwowskim.
Wspólnie z Brunonem Abakanowiczem eksperymentował w dziedzinie elektrotechniki i elektromagnetyzmu. W latach 1874 – 1875 - redaktor naczelny pisma „Niwa” (które nabył wspólnie z Henrykiem Sienkiewiczem, Mścisławem Godlewskim i Janem Jeleńskim), w którym objął redakcję „Biblioteki Filozofii Pozytywnej”.
W 1882 r. przeniósł się do Paryża, gdzie pracował nad wynalazkami w dziedzinie aparatów telefonicznych, jednak głównym jego celem były studia nad hipnotyzmem
i mediumizmem. Badał również zagadnienia z dziedziny telepatii i okultyzmu. Prowadził psychologiczne badania empiryczne. W 1892 r. powrócił do Polski. Od 1900 r. – prezes Kasy Literackiej. Jako poeta publikował w „Przeglądzie Tygodniowym” pod pseudonimem „Julian Kohort”.
Przyjaciel Sienkiewicza jeszcze ze Szkoły Głównej. Wzajemne stosunki obu przyjaciół nie są bliżej znane.

OGRODNIK [? - ?]


Imię, nazwisko i biografia nieustalona. Ogrodnik Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku. Pisarz wspomina go w liście z 14 marca 1908 r. do Jadwigi Janczewskiej.

OKĘCKI WŁADYSŁAW Grzegorz [09.05.1840 – 23.03.1918]


Syn Jakuba i Anny z Węgrzeckich. Prawnik-romanista, profesor prawa rzymskiego w Szkle Głównej Warszawskiej. Członek Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych
w Warszawie. Tłumacz i wydawca dzieł Tacyta: „Dzieje”, „Roczniki”, „Żywot Juliusza Agrykoli”. Ofiarował Henrykowi Sienkiewiczowi przełożone przez siebie „Roczniki” Tacyta (z dedykacją). Pisarz wyraził swe podziękowanie w liście z 22 marca 1896 r. z Nicei.

O’LEARY ? [? – ?]


Biografia nieustalona. Amerykanin towarzyszący wyprawie na polowanie na bawoły w październiku i listopadzie 1877 r. na stepach Wyoming w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. Pisarz przedstawił go w „Listach z podróży do Ameryki”:
„(…) Z innych towarzyszów podróży znałem poprzednio tylko jednego O’Leary, bogatego właściciela browaru w San Jose,
na którego kosztowne wyprawy myśliwskie i żeglarskie pracowały dzień i noc beczki piwne we wspomnianym mieście. (…)”

OLĘDZKI (OLENDZKI) WŁADYSŁAW [1842 – 1894] – pseudonim JACEK SOPLICA; tytułowany mianem MAJOR


Doktor filozofii. Dziennikarz i redaktor warszawski, współpracownik „Kuriera Codziennego” i „Niwy”. Uczestnik powstania styczniowego (1863 - 1864), w czasie którego jako oficer walczył pod dowództwem gen. Edmunda Taczanowskiego (z tego powodu później nazywany był często majorem). W latach 1876 – 1880, a także w 1882 r. pod pseudonimem „Jacek Soplica” zamieszczał w „Niwie” przeglądy społeczne („Sprawy bieżące”). Zastępca Henryka Sienkiewicza jako redaktora „Słowa”. W latach
1884 – czerwiec 1887 – w związku z licznymi spowodowanymi chorobą żony wyjazdami zagranicznymi Sienkiewicza oraz ze względu na jego zajęcia powieściopisarskie – zastąpił pisarza na tym stanowisku. W 1888 r. został redaktorem naczelnym „Kuriera Codziennego”. Uczestnik kółka literacko-artystycznego w restauracji „U Andzi” Anny Czuleńskiej w Warszawie na rogu ulic: Niecałej i Wierzbowej, gdzie również bywał Henryk Sienkiewicz.
Z jego barwnych wspomnień wojskowych korzystał pisarz przy opisach przygód Onufrego Zagłoby. Pomysłodawca tytułu powieści Henryka Sienkiewicza „Ogniem
i mieczem”
.

OLSZEWSKI BOGUMIŁ [? – ?]


Kolega szkolny Henryka Sienkiewicza z Gimnazjum IV. Pisarz wspomina go w liście z 1865 r. do Konrada Dobrskiego.

ORSETTI RÓŻA – patrz KRONENBERG RÓŻĄ


OSADA STANISŁAW [? - ?]


W okresie działania w Szwajcarii Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce kierował Polskim Komitetem Ratunkowym z siedzibą w Chicago.
Gromadził i przesyłał do Szwajcarii pieniądze ofiarowane przez obywateli amerykańskich.

OSBERGER ZOFIA – patrz WĘDRYCHOWSKA ZOFIA


OSIECIMSKA MATYLDA Fabianna Jadwiga – patrz HUTTEN-CZAPSKA MATYLDA Fabianna Jadwiga


OSIECIMSKA MICHALINA Laura Hiacynta [11.09.1868 – 1898] – herbu LUBICZ


Biografia nieustalona. Córka Hipolita i Matyldy z Hutten-Czapskich Osiecimskich. Żona Stanisława Jabłonowskiego herbu Prus III, właściciela dóbr położonych niedaleko Brodów. 26 lipca 1889 r. na trasie z Krakowa do Wrocławia podróżowała wspólnie z jadącym do Berlina Henrykiem Sienkiewiczem. W liście z czerwca 1890 r. napisał on, że:
„(…) …panna Osiecimska… posłużyła za fizyczny wzór do Anielki. (…)”

OSKAR – patrz SCHEDDING KARL


OSKIERKO ALEKSANDER [1830 – 1911]


Ziemianin, liberał, działacz społeczny. Publicysta. Skazany za udział w powstaniu styczniowym na dożywotnią katorgę. Zwolniony po 12 latach powrócił do Warszawy, gdzie przez jakiś czas, wspólnie z Adolfem Pawińskim i Stosławem Łaguną, redagował „Ateneum” – miesięcznik, pismo naukowe i literackie, założone w 1876 r.
przez Włodzimierza Spasowicza.
W listopadzie 1878 r. Aleksander Oskierko proponował Henrykowie Sienkiewiczowi współpracę z miesięcznikeim "Ateneum".

OSTRORÓG-SADOWSKA JANINA [1860 – 1941]


Córka Jana i Aleksandry z Pęcherzewskich.
Fundatorka Instytutu Nauk Rolniczych w Żemosławiu dla Uniwersytetu Wileńskiego. Od 1882 r. – żona Władysława Umiatowskiego, marszałka szlachty powiatu trockiego, dziedzica Żemłosławia na Litwie. Po 1905 r. – żona Ignacego Milewskiego, zbieracza obrazów, pisarza politycznego i podróżnika.
W maju 1887 r. Henryk Sienkiewicz spotkał ją w Kaltenleutgeben.

OSTROWSKA JULIA – patrz MAŃKOWSKA JULIA


OSTROWSKI STANISŁAW Kazimierz [06.01.1846 – 1908] – herbu GRZYMAŁA


Prawnik, naczelnik Wydziału Taryfowego Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, członek warszawskiego sądu handlowego, redaktor „Niwy” w latach 1887 – 1889.
Przyjaciel Henryka Sienkiewicza. 20 listopada 1888 r. w Warszawie przy ul. Wspólnej 24 grał z Henrykiem Sienkiewiczem w winta. 28 lutego 1889 r. pisarz gościł go
na raucie w swoim mieszkaniu W Warszawie.

OSUCHOWSKI ANTONI [13.06.1849 – 09.01.1928]


Syn Hieronima.
Polski prawnik, publicysta, polski działacz narodowy na Śląsku, Warmii i Mazurach.
Absolwent szkoły podstawowej w Paryżu, II Gimnazjum w Warszawie, Wydziału Prawa i Administracji Szkoły Głównej Warszawskiej, przekształconej w 1870 r.
na Cesarski Uniwersytet Warszawski. W 1876 r. został adwokatem przysięgłym przy Sądzie Okręgowym w Warszawie. Po rezygnacji z adwokatury jego głównym celem stało się zbieranie funduszy na potrzeby oświatowe i kulturalne dla Polaków w innych krajach.
Był: współzałożycielem Stowarzyszenia Polskiej Macierzy Szkolnej (1905 r.), prezesem Komitetu Towarzystwa Biblioteki Publicznej (od 1913 r.), współzałożycielem (wspólnie m. in. z Henrykiem Sienkiewiczem) w Vevey w Szwajcarii Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce (1915 r.), inicjatorem powstania Warszawskiego Komitetu Obrony Lwowa (1918 r.), organizatorem prasy polskiej na Śląsku, Warmii i Mazurach oraz dla polskich działaczy plebiscytowych (1921 r.), założycielem Towarzystwa Opieki Kulturalnej nad Polakami Zagranicą im. Adama Mickiewicza.
W 1917 r. Polska Akademia Umiejętności przyznała mu nagrodę fundacji Erazma Jerzmanowskiego dla najwybitniejszych polskich naukowców, twórców kultury
i działaczy humanitarnych. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Kolega Henryka Sienkiewicza jeszcze z czasów Szkoły Głównej. W 1905 r. przekonał Henryka Sienkiewicza do przyjęcia stanowiska prezesa Rady Nadzorczej Stowarzyszenia Polskiej Macierzy Szkolnej. Od tego czasu byli bliskimi współpracownikami w tej organizacji, a w latach 1915 - 1916 - w mającym siedzibę w Vevey
w Szwajcarii Komitecie Generalnym Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce.

OŚNIAŁOWSKA (WOJNA-OŚNIAŁOWSKA) ZOFIA Anna [1870 – 28.10.1947]


Wnuczka Andrzeja, córka Mariana i Marii Aleksandry z Jasieńskich, siostra Heleny.
Kanoniczka warszawska, działaczka społeczna.
Od młodości zajmowała się leczeniem i pielęgnowaniem chorych. Z siostrą Heleną prowadziła nielegalną wiejską szkołę. Po przeniesieniu się do Warszawy – członek Towarzystwa Tajnego Nauczania Cecylii Śniegockiej. Kształciła się na „Uniwersytecie Latającym”. 09 marca 1901 r. wstąpiła do Zgromadzenia Panien Kanoniczek
w Warszawie, nie przerywając dotychczasowej działalności. Współzałożycielka Domu św. Jadwigi dla biednych, pracujących kobiet (późniejszego Zakładu św. Jadwigi) w Warszawie przy ul. Wiejskiej 16. W okresie rewolucji 1905 r. – wraz z Teofilą Certowicz (rzeźbiarką) i Jadwigą Stroynowską opiekowała się strajkującymi robotnikami i ich rodzinami. Współzałożycielka kursów naukowych dla kobiet oraz towarzystw ogrodów robotniczych (1907 r.). Wspólnie z Teofilą Certowicz od 1910 r. prowadziła internat dla chłopców w Warszawie przy ul. Sewerynów 5b. W czasie I wojny światowej w pomieszczeniach internatu współprowadziła szpital dla rannych żołnierzy i uczestniczyła w pracach Komitetu Obywatelskiego Miasta Stołecznego Warszawy. Wiceprzewodnicząca powstałego w 1901 r. Chrześcijańskiego Towarzystwa Ochrony Kobiet w Warszawie. W 1915 r. – współorganizatorka harcerskiej „poczty” na Pradze. Wiceprzewodnicząca „Matek Chrzestnych Żołnierzy”. Starsza siostra w szpitalu w Resursie Obywatelskiej.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Zofią Wojna-Ośniałowską datują się następująco: 01) grudzień 1909 r. – Warszawa.

OŻAROWSKA ZOFIA [? – ?]


Biografia nieustalona. Żona Kazimierza Starzeńskiego. Matka Gabrieli ze Starzeńskich Komarowej.
Henryk Sienkiewicz spotkał ją 03 marca 1889 r. na pikniku w Pałacu Mniszchów w Warszawie przy ul. Senatorskiej 40.

[Ewentualne uzupełnienia i zmiany w treści nastąpią z chwilą ustalenia nowych szczegółów.]