A Bóg, który jest źródłem cierpliwości i pociechy, niech sprawi, abyście byli jednomyślni między sobą na wzór Jezusa Chrystusa, abyście jednomyślnie, jednymi usty wielbili Boga i Ojca Pana naszego, Jezusa Chrystusa. [Rzym. 15; 5 – 6]



POSTACIE Z JEGO ŻYCIA

Wybierz literę, z którą chcesz się zapoznać: A, B, C, Ć, D, E, F, G, H, I, J, K, L, Ł, M, N, O, P, Q, R, S, Ś, T, U, V, W, X, Y, Z, Ź, Ż - albo zobacz wszystkie.

Litera R



RABSKI WŁADYSŁAW [27.04.1865 – 31.07.1925] – pseudonimy: KAPRYS, LECTOR, MARIUS, SULLA


Polski krytyk literacki i teatralny, publicysta, pisarz i dramaturg. Absolwent gimnazjum w Poznaniu, filozofii, historii sztuki i slawistyki
na Uniwersytecie Berlińskim. Doktor filozofii (1892 r.). Redaktor „Dziennika Poznańskiego” (1892 – 1894), redaktor naczelny „Przeglądu Poznańskiego” (1894 – 1897). Z początkiem 1897 r. przeprowadził się do Warszawy i pisał dla „Ateneum”, „Głosu”, „Prawdy”, „Tygodnika Ilustrowanego”, „Wieku” i „Kuriera Warszawskiego”. W 1906 r. ożenił się z Zuzanną Kraushar i zamieszkali
w Warszawie przy Krakowskim Przedmieściu 5. Od 1922 r. – poseł na Sejm II Rzeczypospolitej z ramienia Narodowej Demokracji.
Napisał między innymi: dramat „Asceta” (1893 r.), dramat „Zwyciężony” (1895 r.), poezje „Światła i kwiaty” (1896 r.), zbiór felietonów „Walka z polipem” (1925 r.) i zbiór recenzji „Teatr po wojnie. Premiery warszawskie 1918 – 1924” (1925 r.). Szczególnym szacunkiem otaczał Henryka Sienkiewicza, który napisał do niego listy: 01) styczeń 1899 r. - Warszawa; 02) 26 listopada 1906 r.

[Fotografia: Wilhelm Feldman (1868 – 1919), Współczesna literatura polska 1880 – 1904, wydanie 1905 r. Źródło – Wikipedia.] [Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły. Prawo to stosuje się w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Unii Europejskiej i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 90 lat po śmierci autora.]

RACZYŃSKA RÓŻA - patrz POTOCKA RÓŻA


RACZYŃSKI EDWARD Aleksander [21.01.1847 – 06.05.1926] – herbu NAŁĘCZ * HRABIA


Hrabia, wnuk hrabiego Edwarda Raczyńskiego, syn Rogera Maurycego Raczyńskiego i księżnej Zenaidy z Hołyńskich Lubomirskiej. Absolwent prawa. Poseł na sejm galicyjski z okręgu Nowy Targ. Właściciel Rogalina i Jeżewa. Twórca wielkiej galerii obrazów w Rogalinie oraz prezes Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych
w Krakowie. Odziedziczył piękny pałac w Rogalinie. Zakochał się w synowej poety Zygmunta Krasickiego, Róży z Potockich Krasińskiej. Jednak oświadczyła mu się córka Zygmunta, hrabianka Maria Krasińska (1850 – 1884), którą poślubił. Po jej śmierci poślubił w 1886 r. swoją Różę Krasińską, która stała się nową panią na Rogalinie. Edwardowi i Róży urodzili się: Roger Adam Raczyński i Edward Bernard Raczyński.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Edwardem Aleksandrem Raczyńskim datują się następująco: 01) maj - czerwiec 1887 r. - Kaltenleutgeben;
02) czerwiec - lipiec 1888 r. - Wiedeń i Kaltenleutgeben; 03) lipiec 1889 r. - Kraków; 04) listopad 1890 r. - Kraków; 05) wrzesień - październik 1895 r. - Rogalin;
06) czerwiec 1897 r. - Paryż - Bazylea; 07) wrzesień 1899 r. - Rogalin.

RACZYŃSKI EDWARD Bernard [19.12.1891 – 30.07.1993]


Polski dyplomata, polityk i pisarz, prezydent RP na uchodźstwie w latach 1979 – 1986. Kawaler Orderu Orła Białego (1979 r.). Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1937 r.) i Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (1991 r.). Syn Edwarda Aleksandra i Róży z Potockich Raczyńskich. Brat Rogera Adama Raczyńskiego
i przyrodni brat Karola Rogera Raczyńskiego i Adama Krasińskiego. Absolwent Gimnazjum im. króla Jana III Sobieskiego w Krakowie, prawa na uczelni w Lipsku, Szkoły Nauk Politycznych w Londynie, doktor prawa uzyskał na Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1919 r. rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Przebywał na placówkach dyplomatycznych w Kopenhadze, Londynie
i Genewie. W 1925 r. w Londynie poślubił Joyuse Markham (1902 – 1931), a w 1932 r. w Rogalinie - Cecylię Jaroszyńską (1906 – 1962). W latach 1932 – 1935 – stały delegat Rzeczpospolitej Polskiej przy Lidze Narodów w Genewie. W latach 1934 – 1945 – ambasador Rzeczpospolitej Polskiej w Londynie. W latach 1941–1943 – ministrem spraw zagranicznych. Po odkryciu w 1943 r. zbrodni w Katyniu skierował do Międzynarodowego Czerwonego Krzyża prośbę o jej wyjaśnienie. W 1954 r. – wspólnie z Władysławem Andersem i Tomaszem Arciszewskim – organizator i członek Rady Trzech. W latach 1979 – 1986 prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
na uchodźstwie. W 1990 r. założył Fundację im. Raczyńskich w Poznaniu i przekazał jej pałac i park w Rogalin, Galerię Rogalińską
przy Muzeum Narodowym. W 1991 r. w Londynie poślubił Anielę z Lilpopów (1910 – 1998). Zmarł jako ostatni męski przedstawiciel polskiej linii Raczyńskich. Pochowany został w Rogalinie. Autor wspomnień „W sojuszniczym Londynie” (Londyn, 1974 r.)
oraz książki „Czas wielkich zmian. Rozmowy przeprowadzone przez Krzysztofa Muszkowskiego” (Paryż, 1990 r.).
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Edwardem Bernardem Raczyńskim datują się następująco: 01) wrzesień – październik 1895 r. – Rogalin.

[Fotografia: autor nieznany. Źródło – Wikipedia.] [To zdjęcie jest w domenie publicznej, ponieważ zgodnie z art.3 prawa autorskiego z 29 marca 1926 r.
i art. 2 prawa autorskiego z 10 lipca 1952 fotografie polskich autorów (lub które ukazały się po raz pierwszy w Polsce lub równocześnie w Polsce i za granicą) opublikowane bez wyraźnego zastrzeżenia prawa autorskiego (przed zmianą prawa 23 maja 1994 r.) nie podlegają ochronie. Należy domniemywać, że są własnością publiczną.]

RACZYŃSKI ROGER Adam [08.12.1889 – 10.11.1945] - herbu NAŁĘCZ * HRABIA


Wojewoda poznański i polski dyplomata. Syn Edwarda Aleksandra i Róży z Potockich Raczyńskich. Brat Karola Rogera Raczyńskiego oraz Edwarda Bernarda Raczyńskiego. Absolwent Gimnazjum im. Jana III Sobieskiego w Krakowie, rolnictwa na uczelni w Lipsku
(1913 r.) i malarstwa na uczelni w Monachium. I wojna światowa zastała go w Rosji, gdzie związał się z Komitetem Narodowym Polskim. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości powrócił do kraju i podjął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (1918 – 1921). Po tym okresie zajął się powiększaniem majątku w Rogalinie. Pełnił funkcję sekretarza generalnego Komitetu Zachowawczego w Poznaniu.
W 1925 r. ożenił się z Heleną Rohozińską (1892 – 1966). W 1927 r. reprezentował ziemiaństwo wielkopolskie na Zjeździe Konserwatystów Polskich w Dzikowie. Wstąpił do Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. W latach: 1929 – 1934 – wojewoda poznański, 1934 – 1936 – wiceminister rolnictwa. W 1938 r. został posłem Rzeczypospolitej Polskiej w Bukareszcie, gdzie zastała go
II wojna światowa. We wrześniu 1939 r. odegrał ważną rolę w powstaniu rządu Władysława Sikorskiego w Paryżu. W 1942 r. został posłem przy rządzie greckim na uchodźstwie kolejno w: Londynie, Kairze i Atenach – gdzie zmarł.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Rogerem Adamem Raczyńskim datują się następująco: 01) 29 września –
17 października 1895 r. – Rogalin.


[Fotografia: autor nieznany. Źródło – Wikipedia.] [To zdjęcie jest w domenie publicznej, ponieważ zgodnie z art.3 prawa autorskiego
z 29 marca 1926 r. i art. 2 prawa autorskiego z 10 lipca 1952 fotografie polskich autorów (lub które ukazały się po raz pierwszy
w Polsce lub równocześnie w Polsce i za granicą) opublikowane bez wyraźnego zastrzeżenia prawa autorskiego (przed zmianą prawa
23 maja 1994 r.) nie podlegają ochronie. Należy domniemywać, że są własnością publiczną.]

RADOLIŃSKA MARIA [? – ?]


Pianistka polska. Znajoma Henryka Sienkiewicza, o czym on sam pisze w liście z 07 kwietnia 1902 r. do Ferdynanda Hoesicka.

RADWAN JÓZEF Wiktor [17.10.1858 – 24.06.1936]


Polski prawnik, literat, dziennikarz, drukarz i wydawca. 04 stycznia 1904 r. w Opatówku – jako przedstawiciel delegacji Kalisza – wita przybywającą w ramach akcji
na rzecz powodzian grupę prelegentów na czele z Henrykiem Sienkiewiczem.

RADWANOWIE ?? [? – ?]


Biografie nieustalone. Polacy z Warszawy. Henryk Sienkiewicz widział ich we wrześniu 1896 r. w Kaltenleutgeben.

RADZIEJEWSKA MARIA [04.05.1875 – 10.10.2015]


Córka Władysława i Wandy Elżbiety z Goździewskich Radziejewskich. Absolwentka pensji w Poznaniu. Po jej ukończeniu przeprowadziła się do Bytomia, gdzie pracowała w sekretariacie Redakcji „Katolika”. Z ramienia tego pisma 16 września 1899 r. wzięła udział w uroczystości odsłonięcia pomnika Juliusza Słowackiego
w Miłosławiu. Tam właśnie poznała Henryka Sienkiewicza. Nagłym wyjazdem z Miłosławia uniemożliwiła bliższe wzajemne poznanie. Na wieść o ślubie pisarza z Marią Babską w 1904 r. opuściła Bytom i przeprowadziła się do Poznania, gdzie założyła salon mody. Odbyła liczne podróże: do Chicago, Wiednia, Paryża i Berlina. Swoją miłość do Henryka Sienkiewicza przelała do pamiętnika „Memorandum”. Zmarła w Berlinie. Pochowana została na cmentarzu w Środzie Wielkopolskiej.


[Zdjęcia dzięki uprzejmości Portalu ŚRODA WIELKOPOLSKA I OKOLICE.]

RADZIŁŁOWICZ OKTAWIA [1862 – 1928]


Biografia nieustalona. Jesienią 1892 r. wyszła za mąż za Stefana Żeromskiego. W 1899 r. urodził im się syn Adam.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Oktawią Żeromską datują się następująco: 01) lipiec 1910 r. – Ploumanach.

RADZISZEWSKI HENRYK [? – ?]


04 stycznia 1904 r. – w ramach akcji na rzecz powodzian – wraz z Henrykiem Sienkiewiczem i innymi osobami przyjechał do Kalisza.

RADZIWIŁŁ MARIA – patrz KIERZGAIŁŁO-ZAWISZA MARIA


RADZIWIŁŁ MICHAŁ [1853 – 1903] – KSIĄŻĘ


Syn Karola Andrzeja i Jadwigi z Sobańskich Radziwiłłów. Właściciel Nieborowa i Arkadii. Mąż Marii z Zawiszów (1860 – 1930).
W latach 1896 – 1902 – wydawca i redaktor „Biblioteki Warszawskiej”. W latach 1895 - 1897 – prezes Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. W styczniu 1897 r. stanął na czele Komitetu Obchodu 25-lecia Pracy Literackiej Henryka Sienkiewicza. W maju 1897 r. wybrany został prezesem Komitetu Budowy Pomnika Adama Mickiewicza w Warszawie. Z inicjatywy Michała Radziwiłła powstał cykl obrazów Jana Styki „Quo vadis”. W lutym 1889 r. towarzyszył Henrykowi Sienkiewiczowi
w podróży pociągiem do Warszawy. W latach 1897 – 1898 współpracował z pisarzem w Komitecie Budowy Pomnika Adama Mickiewicza w Warszawie. 15 listopada
1897 r. wraz z: Henrykiem Sienkiewiczem, Leopoldem Kronenbergiem, Leonardem Marconim i Stanisławem Witkiewiczem – przybyli do Carrary we Włoszech,
aby ocenić model figury Mickiewicza dłuta Cypriana Godebskiego.

RAKOWSKA KAZIMIERA [? – ?]


Biografia nieustalona. Jej mężem był Artur Władysław Sienkiewicz (1834 – 1896).
Mieli troje dzieci: Charlotte (1869 – 1959), Marię (1871 – 1952) i Aleksandra (1874 – 1943).
W 1888 r. Henryk Sienkiewicz był ich gościem w domu w Paryżu przy Rue de Prony, między innymi: 25 października 1888 r.

RAKOWSKI JAN Trzywdar [? - ?]


W 1897 r. dotrzymywał Sienkiewiczowi towarzystwa w Ragaz w Szwajcarii. Alma Curtin w swoim dzienniku tak go wspomina:
„Z Sienkiewiczem jest szczupły, mały staruszek, bardzo towarzyski, mówi doskonale po rosyjsku, ale trudno jest zrozumieć jego angielski, chociaż on pochlebia sobie, że mówi bardzo wyraźnie.”

RAMON [? – ?]


Biografia nieustalona. Indianin. Henryk Sienkiewicz poznał go w drugiej połowie 1876 r. w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej u skwatera Plesenta. W „Listach
z podróży do Ameryki” napisał o nim:
„(…) Indianin Ramon, zamieszkały u Plesentów, zabrał głos i oświadczył, że zwierz to jest muy Grande (bardzo wielki). (…) Stary Ramon wziął w usta instrument zwany cyotte i utkwiwszy oczy w niebo, jak pozujący koncertant, począł na nim brzdąkać. Z dala z ciemności dochodziły parskania meksykańskich mustangów poprzywiązywanych lassami do drzew i dzwonki kóz angorskich zamkniętych w korallu położonym na pochyłości góry. Słyszałem te dzwonki potem przez całą noc, przywiązują je bowiem koniom i kozom dla odstraszenia dzikich zwierząt. Dźwięk ich przygłuszony, jakoby echowy, sprawia wrażenie smutne,
ale łagodne, i skłania do marzeń. Siedzieliśmy wszyscy przez jakiś czas w milczeniu przerywanym tylko przez trzask palącego się drzewa
i ciche tony cyotte. (…)

Był to starzec siedmdziesięcioletni, z białymi włosami, ale czerstwy i zdrowy. Twarz jego miała kolor brązu. Mówiono, że nie był zupełnie czystym Indianinem, ale jeśli płynęła w nim jaka domieszka krwi białych, to musiała być bardzo nieznaczna. Parę łyków brandy, które ofiarowałem mu z mej manierki, otworzyły mi jego serce. Siedliśmy potem koło siebie przy ognisku i poczęli rozmawiać. Pytałem go, gdzie mieszka? Odpowiedział: - W górach! - A gdzie jest la casa usted? (dom jego?). On zaś - O! bobre Ramon! nie ma wcale domu. Mieszka czasem u Plesentów, czasem u Shrewburych, czasem w namiotach Salvadorów,
ale najczęściej u Plesentów, bo to bardzo, bardzo dobrzy ludzie. dawniej, ale to bardzo dawno, Ramon miał żonę i dzieci, i szałasy, i stada własne. Potem... ta nieszczęsna woda ognista... (…)”

RAPACKI JÓZEF [19.03.1871 – 31.01.1929]


Syn Wincentego i Józefiny z Hoffmanów Rapackich.
Polski malarz, grafik i rysownik.
W 1885 r. rozpoczął naukę w klasie Wojciecha Gersona w Warszawie. W 1887 r. podjął studia malarskie w Szkole Sztuk Pięknych
w Krakowie. W 1888 r. powrócił do Warszawy i ponownie podjął naukę u Wojciecha Gersona. W 1889 r. wyjechał do Monachium
i uczył się w Szkole Sztuk Pięknych pod okiem Conrada Fehra. Po ukończeniu studiów powrócił do Warszawy. W 1900 r. – zagrożony chorobą płuc przeniósł się do Krakowa. W 1907 r. wraz z żoną Gabrielą z Popowskich przeprowadził się do Olszanki pod Żyrardowem. Zmarł w wieku 58 lat na skutek powikłań pogrypowych. Został pochowany na cmentarzu w Puszczy Mariańskiej.
Wybrane dzieła artysty: „Wieczór na wsi” (1886 r.), „Kobieta z chrustem” (1891 r.), „Uliczka w Kazimierzu” (1891 r.), „W ogrodzie” (1891 r.), „Krajobraz nizinny” (1892 r.), „Staw w lesie” (1892 r.), „Pejzaż ze Szczawnicy” (1893 r.), „Przy studni” (1896 r.), „Powódź” (1897 r.), „Widok morza” (1899 r.), „Zamczysko” (1899 r./1928 r.), „Jezioro” (1900 r.), „Park zimą” (1900 r.), „Sprzedawca obrazów” (1901 r.), „Widok warsztatu kamieniarskiego w Warszawie” (1901 r.), „Wisła pod Bielenami” (1903 r.), „Stary młyn” (1911 r.), „Ścieżka w lesie” (1913 r.), „Malarz Kazimierz Lasocki na tle jesiennego pejzażu” (1914 r.), „Polny krzyż” (1919 r.), „Olszanka” (1920 r.), „Chata” (1921 r.), „W cieniu brzóz” (1921 r.), „Pejzaż jesienny z brzozami” (1923 r.), „Autoportret w ogrodzie” (1924 r.), „Pejzaż z kaczeńcami” (1928 r.), „Autoportret”, „Autoportret we wnętrzu”, „Brzoza”, „Dookoła mej siedziby”, „Dzień z życia robotnika”, „ Hrabia i Gerwazy”, „Panie kochanku”, „Pejzaż mazowiecki”, „Pejzaż wiejski”, „Portret Żyda”, „Pro memoria. Prusak w Polsce”, „Wizja artysty”, „Zaułek miejski z bożnicą Izaaka na Kazimierzu w Krakowie” i „Z mazowieckiej ziemi”.
Henryk Sienkiewicz wspomina go w liście z 01 października 1898 r. do Wandy Szetkiewicz:
„(…) Malarz Rapacki dostaje moje stypendium i wyjeżdża, a że zostawia pracownię, więc p. W[iśniewska] i Dzinia będą może mogły z niej korzystać. (…)”
[Fotografia: autor – Józef Rapacki (1871-1929). Źródło – Wikipedia.] [Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły. Prawo to stosuje się w Stanach Zjednoczonych, Australii, Unii Europejskiej i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 70 lat po śmierci autora.]

RECHNIOWSKI WACŁAW [? – ?]


Kolega szkolny Henryka Sienkiewicza z Gimnazjum IV. Pisarz wspomina go w liście sprzed 27 stycznia 1866 r. do Konrada Dobrskiego.

von REDWITZ [? – ?]


Biografia nieustalona. W 1891 r. konsul niemiecki w Zanzibarze. 16 lutego 1891 r. Henryk Sienkiewicz był jego gościem.

REFUGIO [? – ?]


Biografia nieustalona. Żona skwatera Plesenta, którą Henryk Sienkiewicz poznał w drugiej połowie 1876 r. w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. W „Listach
z podróży do Ameryki” napisał o nim:
„(…) Późną już nocą przybyliśmy wraz z towarzyszem moim, Dżakiem, do skwatera Plesenta. Nazajutrz rano miało się rozpocząć polowanie na szarego niedźwiedzia. (…)Gdy zbliżyliśmy się do ogniska, przedstawił mnie swej żonie, donnie Refugio, która
z prawdziwie hiszpańską uprzejmością, porzuciwszy natychmiast przygotowania do wieczerzy, poczęła ze mną rozmawiać. Była to kobieta mogąca liczyć około lat czterdziestu, o rysach twarzy regularnych, ale zwiędłych i jakoby martwych. Jak żyję,
nie widziałem twarzy tak smutnej. Gdym potem pytał o przyczynę tego smutku, powiedziano mi, że donnie Refugio umarła młoda
i ukochana siostra, ukąszona przez grzechotnika. Donna Refugio, bezdzietna, kochała ją nad wszystko w świecie, toteż
od śmierci dziewczyny nie widziano już uśmiechu na ustach osieroconej. (…)”

REJMAN EUZEBIUSZ – patrz REJMAN JAN Gwalbert


REJMAN JAN Gwalbert [12.07.1856 – 12.10.1927]


Syn Ignacego i Wiktorii z Szlakowskich Rejmanów.
Paulin o imieniu zakonnym Euzebiusz. Od 1895 r. – przeor klasztoru na Jasnej Górze. W 1898 r. doprowadził do usunięcia z klasztoru stacjonujących tam 120 żołnierzy rosyjskich. Wyremontował i częściowo wybudował mury klasztorne. Odbudował spaloną w 1900 r. wieżę jasnogórską. Należał do Komitetu Jubileuszowego 25-lecia pracy literackiej Henryka Sienkiewicza. Ofiarował pisarzowi kulę szwedzką z obrony Jasnej Góry. Henryk Sienkiewicz napisał do Jana Gwalberta Rejmana dwa listy.

REMBOWSKI ALEKSANDER Antoni [08.11.1847 – 09.09.1906] - pseudonim REMBO


Polski prawnik, historyk i czołowy przedstawiciel warszawskiej szkoły historycznej. Długoletni pracownik Biblioteki Krasińskich w Warszawie. Napisał wiele cennych dzieł: „O gminie, jej organizacji i stosunku do państwa” (1873 r.), „Jan Ostroróg i jego memoriał…” (1884 r.), „Historia prawa wieczysto-czynszowego…” (1886 r.), „Izby wyższe i arystokracja nowożytna” (1894 r.), „Konfederacja i rokosz” (1895 r.), „Źródła do historii Pułku Polskiego Lekkokonnego Gwardii Napoleona I” (1899 r.), „Pisma Aleksandra Rembowskiego”, t. 1 – 3 (1901 – 1906). Przyjaźnił się z Henrykiem Sienkiewiczem i Mścisławem Godlewskim, po którym w 1876 r. objął redakcję „Bibliotekę Umiejętności Prawnych”. Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Aleksandrem Rembowskim datują się następująco: 01) 18 listopada 1888 r. - Warszawa; 02) przełom lat 1894/1895 - Warszawa; 03) 01 - 17 października 1895 r. - Rogalin; 04) 18 października 1895 r. - Warszawa; 05) wrzesień 1899 r. - Warszawa.

REYMONT WŁADYSŁAW Stanisław [właściwie: REJMENT WŁADYSŁAW Stanisław] [07.05.1867 – 05.12.1925]


Syn Józefa i Antoniny z Kupczyńskich Rejmentów.
Polski pisarz, prozaik i nowelista. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Absolwent Warszawskiej Szkoły Niedzielno-Rzemieślniczej. W latach 1880 – 1884 w Warszawie uczył się krawiectwa. W latach 1884 – 1888 – aktor wędrownych trup teatralnych. W latach 1888 – 1893 – funkcjonariusz Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Pierwsze wiersze pisał już w 1882 r. 15 lipca 1902 r. w Krakowie poślubił Aurelię Szabłowską z domu Schatzschnejder. W 1920 r. zakupił majątek w Kołaczkowie koło Wrześni.
Po śmierci pochowany został na Powązkach, a jego serce wmurowano w filarze kościoła Świętego Krzyża w Warszawie.
Napisał między innymi następujące utwory: „Pielgrzymka do Jasnej Góry” (1895 r.), „Komediantka” (1896 r.), „Fermenty” (1897 r.), „Spotkanie. Szkice i obrazki” (1897 r.), „Ziemia obiecana” (1897 – 1898), „Chłopi” (1901 – 1908), „Marzyciel” (1910 r.), „Wampir” (1911 r.) i „Rok 1794” (1913 – 1918). Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Władysławem Stanisławem Reymontem datują się następująco: 01) czerwiec 1898 r. – Parc Saint Maur.

[Autor nieznany. Publikacja – przed 1925 r. Źródło – Wikipedia.]
[To zdjęcie jest w domenie publicznej, ponieważ zgodnie z art.3 prawa autorskiego z 29 marca 1926 r. i art. 2 prawa autorskiego
z 10 lipca 1952 r. fotografie polskich autorów (lub które ukazały się po raz pierwszy w Polsce lub równocześnie w Polsce i za granicą) opublikowane bez wyraźnego zastrzeżenia prawa autorskiego (przed zmianą prawa 23 maja 1994 r.) nie podlegają ochronie. Należy domniemywać, że są własnością publiczną.]

[Władysław Stanisław Reymont]

RICHTER ? [? – ?]


Biografia nieustalona. Dentysta wiedeński, u którego Henryk Sienkiewicz leczył zęby. Wspomina go w liście z 12 października 1887 r. do Jadwigi Janczewskiej.

ROBINSON – patrz HARRISON JACK


RODAKOWSKA KAMILA – patrz BLUHDORN KAMILA


RODAKOWSKI HENRYK Hipolit [09.07.1823 – 28.12.1894]


Polski malarz romantyczny, portrecista.
Absolwent: szkoły średniej (Theresianum) w Wiedniu, prawa w Wiedniu (1841 – 1845). Równolegle studiował malarstwo w pracowni Josepha Danhausera. W 1846 r. wyjechał do Paryża studiować pod kierunkiem Leona Cognieta. W Paryżu zaprzyjaźnił się z Janem Aleksandrem Fredrą i Janem Tarnowskim. W 1861 r. ożenił się z Kamilą z Salzgeberów Bluhdorn. Od 1866 r. – członek Polskiego Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu. W 1867 r. powrócił do Polski do majątku Pałahicze koło Stanisławowa. Następnie mieszkał w: Bortnikach. W 1872 r. osiadł we Lwowie, gdzie odwiedził go Jan Matejko, proponując mu profesurę w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie. Propozycji jednak nie przyjął. W 1892 r. powrócił na krótko do Wiednia, a od lipca 1893 r. – w Krakowie.
Od 1893 r. – dyrektor i prezes Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych i przewodniczący Komitetu Muzeum Narodowego. Od 24 grudnia 1894 r. – mianowany na stanowisko dyrektora krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych – po Janie Matejce. Stanowiska nie objął, ponieważ umarł cztery dni później.
Ważniejsze dzieła: „Portet generała Henryka Dembińskiego” (1852 r.), „Portret matki” (1853 r.), „Portret Adama Mickiewicza”
(1856 r.).
Maria Bokszczanin w biogramie artysty podaje:
„(…) Znajomość z Sienkiewiczem nawiązał Rodakowski w sierpniu 1887 r. w Bad Gastein… Następnie szukał z nim kontaktu
w Wiedniu 1892 r., …, a częściej spotykali się w Zakopanem w 1893 r.,… Po śmierci Rodakowskiego pisarz wysłał depeszę kondolencyjną do jego żony Kamili. (…)”

[Autoportret z 1853 r. Źródło – Wikipedia. ] [Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły.]

RODKIEWICZ OKTAWIA – patrz RADZIŁŁOWICZ OKTAWIA


ROGIŃSKI ? [? – ?]


Biografia nieustalona. W 1864 r. – rektor Gimnazjum II (w Pałacu Stanisława Staszica) w Warszawie. W lipcu 1864 r. podpisał świadectwo nr 501 ukończenia
przez Henryka Sienkiewicza klasy szóstej.

ROJ WOJCIECH [właściwie RAJ-GĄSIENICA WOJCIECH [03.01.1839 – 21.01.1924]


Syn Andrzeja Gąsienicy i Katarzyny z domu Budz.
Gazda, kowal, cieśla i przewodnik tatrzański.
Od dziecka pomagał w gospodarstwie rodziców. Wyuczył się kowalstwa i ciesielstwa. Od 1873 r. – uczestnik wypraw w góry Józefa Stolarczyka i Tytusa Chałubińskiego. W 1874 r. wspiął się nową drogą na Gerlach i wprowadził na szczyt księdza Józefa Stolarczyka. 28 czerwca 1877 r., razem z Maciejem Sieczką i Tytusem Chałubińskim, zdobyli Mięguszowiecki Szczyt Wielki. W 1884 r.,
wraz z Karolem Potkańskim i Ludwikiem Chałubińskim, dokonał drugiego wejścia na Baranie Rogi. W latach 1881 – 1882 wybudował zakopiański dom Tytusa Chałubińskiego. Czołowy wykonawca domów w stylu zakopiańskim. Oprócz domu Tytusa Chałubińskiego zbudował m. in.: willę „Pod Jedlami” dla Jana Gwalberta i Wandy Pawlikowskich, willę "Chata” dla Bronisława i Marii Dembowskich. Zmarł w wieku 85 lat i został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Wojciechem Rojem datują się następująco: 01) styczeń 1887 r. - Warszawa;
02) luty 1888 r. - Zakopane.


[Autor: Stanisław Witkiewicz. Źródło – Wikipedia.] [Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły.]

ROMANOWSKA MARIA [1874 – 1966]
[określana przez H. S.: CZUCH, JEJ LILIOWY MAJESTAT, KWIAT LOTOSU, MARYNUSZKA]


Druga żona Henryka Sienkiewicza. Córka Józefa Romanowskiego (Polaka, generała carskiego) i Anieli z Zasławskich. Przybrana córka Konstantego Wołodkowicza
i Heleny z Borszów-Drzewieckich, którzy wzięli ją na wychowanie z ogniska dla osieroconych dziewcząt, zwanego „Dom Marii” w Odessie. Ognisko to prowadziła Maria Drzewicka, siostra Heleny Wołodkowicz. Udokumentowane spotkania pisarza z tą osobą datują się następująco: 01) styczeń 1893 r. - Kraków; 02) 28 lutego - 20 marca 1893 r. - Nervi.

RONIKIER ? [? – ?]


Biografia nieustalona. Henryk Sienkiewicz wspomina go w liście z 07 kwietnia 1902 r. do Ferdynanda Hoesicka:
(…) Przez Ronikiera słyszałem także, że masz Pan zamiar ogłosić moją genealogię w „Wędrowcu”. (…)

ROSEN HELENA Maria [1856 – 16.01.1934]


Polska działaczka społeczna. Żona Władysława Górskiego, skrzypka, kompozytora, pedagoga warszawskiego, solisty orkiestry Lamoureux w Paryżu. Opuściła ona swojego męża i w 1889 r. wyszła za mąż za Ignacego Paderewskiego. W okresie I wojny światowej organizowała pomoc dla ofiar wojny w Polsce, jak i dla żołnierzy Armii Polskiej we Francji. Inicjatorka powołania Polskiego Białego Krzyża i od 1919 r. – przewodniczącą jego Rady Naczelnej. 18 stycznia 1919 r. pod jej patronatem obradowały wszystkie istniejące na ziemiach polskich organizacje, które kierowały się w swoich działaniach ideałami Czerwonego Krzyża. W wyniku tego Polskie Towarzystwo Czerwonego Krzyża. Rząd zatwierdził jego statut, a kilka miesięcy później – została prezesem Polskiego Czerwonego Krzyża. Funkcję tę pełniła
do 1926 r. Wspierała również polską YWCA (Young Women's Christian Association), była honorowym członkiem Związku Polek w Ameryce.
W domu Górskich w Paryżu przy ul. Boissiere na „piątkach” muzycznych gromadzili się miłośnicy dobrej muzyki. W 1888 r. bywał tam również Henryk Sienkiewicz (listem udokumentowana jest data 24.10.1888 r.). Dalsze spotkania pisarza z Heleną z Rosenów Górską datują się następująco:
01) 29 października - 01 listopada 1890 r. - Paryż.

ROSTWOROWSKA LEONIA [29.11.1870 – 25.01.1946] – herbu NAŁĘCZ


Biografia nieustalona. Córka Romana i Marii Wiktorii z Glogerów. Siostra: Jadwigi, Stefana, Stanisława, Tadeusza, Wiktorii. Żona Józefa Wierusz-Kowalskiego. Matka: Tadeusza, Michała, Marii Anieli, Józefa i Jana Kantego. Henryk Sienkiewicz wspomina ją w liście z 08 sierpnia 1916 r. do Jadwigi Janczewskiej.

ROSTWOROWSKA MARIA [? – ?]


Żona Franciszka Ksawerego, właściciela majątku Suchodół w pow. husiatyńskim.
W październiku 1887 r. współtowarzyszka posiłków w czasie kuracji Henryka Sienkiewicza w Kaltenleutgeben.

ROSTWOROWSKI KAROL Hubert [03.11.1877 – 04.02.1938] – herbu NAŁĘCZ


Syn Joachima Rostworowskiego i Heleny z Moszyńskich. Mąż Róży z Popielów. Ojciec: Jana, Marka i Emanuela.
Polski dramaturg, poeta, muzyk, publicysta; stronnik Obozu Wielkiej Polski.
Absolwent Szkoły Praktycznej Gospodarstwa Wiejskiego w Czernichowie koło Krakowa, konserwatorium w Lipsku. Do kraju powrócił
w 1908 r. Członek Ligi Narodowej. Po wybuchu I wojny światowej przeniósł się do Krakowa. Po 1920 r. rozpoczął współpracę
z Narodową Demokracją. W 1933 r. powołany na członka Polskiej Akademii Literatury, z której to funkcji zrezygnował w 1937 r.
W latach 1934 – 1937 – radny Krakowa z ramienia Stronnictwa Narodowego.
Autor: tomu wierszy „Tandeta” (1901 r.), tetralogii poetyckiej złożonej z tomików „Pre memoria”, „Maya”, „Ante lucis ortum” i „Saeculum solutum”; dramatów: „Żeglarze” (1908 r.), „Pod górę” (1910 r.), „Echo” (1911 r.), „Kajus Cezar Kaligula” (1917 r.), „Czerwony marsz” (1930 r.); tragedii: „Judasz z Kariothu” (1913 r.), „Niespodzianka” (1929 r.), „Przeprowadzka” (1930 r.), „U mety” (1932 r.); moralitetu „Miłosierdzie” (1920 r.), groteski „Straszne dzieci” (1922 r.); fantazji dramatycznej ku czci Adama Mickiewicza „Zmartwychwstanie” (1923 r.) oraz: „Antychrysta” (1925 r.); komedii „Don Kiszot za kulisami„.
Udokumentowane spotkania Henryka Sienkiewicza z Karolem Rostworowskim datują się następująco: 01) sierpień 1913 r. – Oblęgorek.



[Fotografia: Autor – nieznany. Źródło – Wikipedia.]
[Powyższe zdjęcie jest własnością publiczną, ponieważ prawa autorskie do niego wygasły.
Prawo to stosuje się w Stanach Zjednoczonych, Australii, Unii Europejskiej i w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa w 70 lat po śmierci autora.]

ROSZKOWSKA ANNA – patrz JAŹWIŃSKA ANNA


ROTER JAN [? – ?]


Biografia nieustalona. Służący Henryka Sienkiewicza. Pisarz wspomina go w liście z 10 listopada 1910 r. do Jadwigi Janczewskiej.

RUSZKIEWICZ KAZIMIERZ [06.01.1836 – 25.03.1925]


Polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, biskup pomocniczy warszawski w latach 1884 – 1925, arcybiskup ad personam od 1917 r. Absolwent szkoły średniej kształcił się w Mariampolu, seminarium duchownego w Sejnach, Akademii Duchownej Rzymskokatolickiej w Warszawie (1854 – 1925). 11 grudnia 1858 r. wyświęcony na prezbitera. Od 1862 r. studiował na uniwersytecie Sapienza w Rzymie, gdzie uzyskał doktorat z teologii. Wikariusz w Augustowie i Suwałkach. Od 1865 r. – wykładowca teologii moralnej w Seminarium Duchownym w Warszawie. W latach 1867 – 1883 – rektor tej uczelni. Od 1883 r. do śmierci – proboszcz parafii św. Krzyża w Warszawie. Redaktor „Przeglądu Katolickiego” i „Kroniki Rodzinnej”. Autor haseł do „Encyklopedii Kościelnej”. Sakrę biskupią otrzymał 6 lipca 1884 r. w Petersburgu. W okresie
od 14 grudnia 1912 r. do 14 września 1913 r. – wikariusz kapitulny archidiecezji. 02 listopada 1917 r. – arcybiskup tytularny Nacolii. Pochowany w krypcie tamtejszego kościoła św. Krzyża w Warszawie. 22 grudnia 1900 r. w kościele św. Krzyża w Warszawie, w ramach obchodu 25-lecia pracy pisarskiej Henryka Sienkiewicza, w kościele św. Krzyża prowadził nabożeństwo, po którym, w Sali ratuszowej, wygłosił mowę i wręczył pisarzowi akt notarialny własności Oblęgorka..

RYDEL LUCJAN Antoni Feliks [17.05.1870 – 08.04.1918]


Syn Lucjana i Heleny z Kremerów Rydlów.
Polski poeta i dramatopisarz. Absolwent prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim (1888 – 1894). Po uzyskaniu doktoratu poświęcił się twórczości literackiej, historii i historii sztuki. W 1895 r. zamieszkał w Warszawie. Felietony i artykuły z historii sztuki oraz krytyki literackie publikował na łamach gazet warszawskich i krakowskich. W 1896 r., uzyskawszy stypendium Akademii Umiejętności, wyjechał do Paryża do Collège de France, Sorbony i École des Beaux Arts. Pracował w Bibliotece Polskiej. Po powrocie zamieszkał
w Krakowie. 20 listopada 1900 r. poślubił Jadwigę z Mikołajczyków (1883 – 1936). Wraz z żoną zamieszkał w Toniach pod Krakowem,
a w 1908 r. przeprowadził się do Bronowic. Przyczynił się do odkrycia i rozwinięcia talentu Antoniego Kucharczyka. Wykładał zagadnienia sztuki i kultury greckiej w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W czasie I wojny światowej przebywał w Pradze
i Pardubicach. W 1915 r. powrócił do Krakowa. W latach 1915 – 1916 był dyrektorem Teatru imienia Juliusza Słowackiego. W marcu 1918 r. zachorował na zapalenie płuc, w wyniku czego zmarł.
Napisał między innymi: dramat „Matka” (1893 r.), misterium fantastyczne „Dies irae” (1893 r.), „Na marne” (1895 r.), zbiór „Pezje” (1899 r.),, baśń dramatyczną „Zaczarowane koło” (1900 r.), poemat bajeczny „Bajka o Kasi i królewiczu” (1903 r.), jasełka „Betlejem polskie” (1904 r.), poemat bajeczny „Pan Twardowski” (1906 r.), opowiadanie „Ferenike i Pejsidoros” (1909 r.), poemat bajeczny „Madejowe łoże” (1909 r.) i trylogię dramatyczną „Zygmunt August”: «Królewski jedynak», «Złote więzy» i «Ostatni» (1912 r.).
Henryk Sienkiewicz widział Lucjana Rydla: 01) w czerwcu 1897 r. – w Ragaz.

[Fotografia: Autor - Stanisław Wyspiański (1869 – 1907). Źródło – Wikipedia.] [Plik znajduje się w domenie publicznej Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej
oraz w tych państwach, gdzie prawo autorskie wygasa 100 lat po śmierci autora lub wcześniej.]

RYDYGIER LUDWIK [21.08.1850 – 25.06.1920]


Syn Karola Riedigiera (właściciela majątku Dusocin koło Grudziądza). Od najmłodszych lat jawnie demonstrował swoje polskie pochodzenie.
Polski lekarz, chirurg, profesor doktor medycyny, generał brygady Wojska Polskiego. Szef sanitarny Okręgu Generalnego „Pomorze”. Konsultant i naczelny chirurg Dowództwa „Wschód”. Dziekan Wydziału Lekarskiego i w latach 1901/1902 – rektor Uniwersytetu Lwowskiego. Wychowawca wielu znakomitych chirurgów, przyszłych profesorów. Autor licznych publikacji medycznych. Uczył się w: progimnazjum Collegium Marianum w Pelplinie, w latach 1859 – 1861 – gimnazjum w Chojnicach, gimnazjum w Chełmnie, gdzie w 1869 r. zdał maturę. W latach 1869 – 1873 student medycyny: w Krakowie, na uniwersytecie w Greifswaldzie, gdzie zmienił nazwisko
na Rydygier. Dyplom lekarza uzyskał 8 grudnia 1873 r. Pracę doktorską obronił w lutym 1874 r. Po studiach pracował w Szpitalu Najświętszej Marii Panny, ale wkrótce podjął prywatną praktykę w Chełmnie, gdzie również pisał liczne prace naukowe z chirurgii. W 1878 r. w Jenie obronił habilitację. Tam też został zatrudniony
jako asystent kliniki chirurgii. W Chełmnie udało mu się otworzyć niewielką, ale nowoczesną klinikę. W 1887 r. został powołany na katedrę chirurgii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1897 r. został kierownikiem nowej katedry i kliniki chirurgii Uniwersytetu Lwowskiego. Od 1897 r. – profesor na Uniwersytecie Lwowskim. Jeden z najwybitniejszych ówczesnych polskich i światowych chirurgów. W 1880 r. pierwszy w Polsce (a drugi na świecie) przeprowadził zabieg wycięcia odźwiernika
z powodu raka żołądka, w 1881 r. – pierwszy na świecie zabieg resekcji żołądka z powodu owrzodzenia. W 1884 r. wprowadził nową metodę chirurgicznego leczenia choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy za pomocą zespolenia żołądkowo-jelitowego. Rydygier był autorem (1900 r.) oryginalnej metody usuwania gruczolaka gruczołu krokowego i wielu innych technik operacyjnych. W 1889 r. zorganizował pierwszy w Polsce zjazd chirurgiczny, który stał się przyczynkiem powstania Towarzystwa Chirurgów Polskich. W czasie I wojny światowej kierował szpitalem wojskowym w Brnie. Po zakończeniu wojny natychmiast powrócił
do Lwowa. W listopadzie 1918 r. walczył w obronie Lwowa przed Ukraińcami. W trakcie walk włączył się w tworzenie służb medyczno-sanitarnych Wojska Polskiego.
W 1920 r. rozpoczął organizowanie szpitali wojskowych. Zmarł nagle. Ostatecznie został pochowany w kwaterze dowódców na Cmentarzu Obrońców Lwowa. Autor
m. in.: „Podręcznika chirurgii szczegółowej” (1884 - 1893).
19 czerwca 1889 r. przeprowadził skomplikowaną operację gardła Jadwigi Sienkiewiczówny, córki Henryka Sienkiewicza.

RYM ? [? – ?]


Biografia nieustalona. W liście z 29 grudnia 1897 r. do Jadwigi Janczewskiej Henryk Sienkiewicz pisze o niej:
„(…) Poznałem u Bystr[amów] panią Rym (?). Nos i twarz trochę płaskie, ale ładna, linie wspaniałe. W całości coś trochę podejrzanego i pospolitego. (…)”

RYX JADWIGA [15.10.1841 – 20.12.1922]


Córka Aleksandra Ksawerego Kornela i Józefy Pelagii ze Stawiarskich Ryxów. Żona Władysława Mysyrowicza (1831 – 1901). Mysyrowiczowie mieli pięciu synów,
a wśród nich: Władysława (1863 – 1884), Aleksandra (około 1875 – 1948) i Feliksa (około 1877 – 1923). Bliższą znajomość z rodziną Mysyrowiczów Henryk Sienkiewicz nawiązał w marcu 1884 r. w San Remo, gdzie kurował chorą na gruźlicę płuc żonę. W późniejszych latach pisarz bywał w ich rodzinnym majątku Łoś.

[Ewentualne uzupełnienia i zmiany w treści nastąpią z chwilą ustalenia nowych szczegółów.]